အခန်း (၁၉၅)

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူတို့၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေကြပြီး တိုးညှင်းသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေသံများဖြင့် အခြေအတင် စကားများနေကြသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင်မူ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် စောင်အိအိလေးအောက်တွင် ကွေးကွေးလေးနှင့် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေ၏။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မိဘများကြားမှ တင်းမာမှုများ မြင့်တက်လာပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်း၍ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစူးရှရှ တိုးတိုးသံများကြောင့် ကလေးငယ်၏ အေးချမ်းနေသော မျက်နှာလေးမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာသည်။ အိပ်မက်ထဲသို့ ထိုဆူညံသံများ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာထားလေးမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး နဖူးလေးမှာလည်း အလိုမကျသလို တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ထိုမျက်လုံးလေးများသည် တောက်ပနေပြီး အသက်အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင်ပင် အရာရာကို သိမြင်နားလည်နေသည့် ထက်မြက်သော အရောင်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေခွဲမရသလို မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ကြည့်ရင်း သေးငယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် မျက်လုံးကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်နေမိသည်။

လူကြီးနှစ်ဦးမှာ သူတို့သမီးလေး နိုးလာသည်ကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အငြင်းပွားမှုများကို မေ့ပျော့သွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကုတင်နားသို့ အမြန်လျှောက်လာကြသည်။

"ရှောင်ယောင်... သမီးလေးကို မေမေတို့ နိုးအောင် လုပ်မိသွားတာလား"

မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကလေးငယ်ကို ဆွဲပွေ့ကာ ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားရင်း နောင်တရနေသော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ ရန်ဖြစ်နေတာလား"

မိန်းကလေးငယ်က သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးကို တစ်လှည့်စီကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ ရန်ဖြစ်ရင် ယောင်းယောင်းက မကြိုက်ဘူး"

သူမက ထပ်ပြောသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာထားမှာလည်း အရည်ပျော်ကျသွားပြီး နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် အစားထိုးလိုက်ကာ သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးကိုပါ သိမ်းကျုံးဖက်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်လေးရယ်... ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဘယ်မှာ ရန်ဖြစ်လို့လဲ ဖေဖေက ရှောင်ယောင်လေးနဲ့ မေမေ့ကို ဒီကမ္ဘာမှာ အချစ်ဆုံးပဲ"

သူက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားသော လက်များဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူမကလည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မေမေကလည်း ရှောင်ယောင်လေးနဲ့ ဖေဖေ့ကို အချစ်ဆုံးပဲ"

သူမက ထပ်တူပြန်ပြောရင်း သမီးလေး၏ ထိပ်ပြောင်လေးကို နူးညံ့စွာ နမ်းလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း အတိုင်းအဆမဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး အစောပိုင်းက စိုးရိမ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျောက်သွားတော့သည်။

"ယောင်းယောင်းကလည်း ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို အချစ်ဆုံးပဲ"

သူမက အားရပါးရ ကြေညာလိုက်တော့သည်။

မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ခေတ္တမေ့လျော့ကာ သမီးလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော်လည်း ထိုမိသားစု၏ ငြိမ်းချမ်းသော အခိုက်အတန့်မှာ အပြင်ဘက် တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလွန်ပြင်းထန်လှသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှုမှာ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကို တုန်ခါသွားစေပြီး နံရံများ လှုပ်ခါကာ မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များပင် အောက်သို့ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ..."

ဖခင်ဖြစ်သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ပြန်လည် တင်းမာသွားသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ရှောင်ယောင်က..."

မိခင်ဖြစ်သူက ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ပြောရန်ပြင်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ သမီးလေးဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သဖြင့် သူမ စကားကို ရပ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ကလေးရှေ့တွင် မဆွေးနွေးသင့်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

"လီမိသားစုရဲ့ ခွေးတွေ မသေမျိုးအမွေအနှစ်ကို အခုချက်ချင်း လွှဲပေးစမ်း ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို ငါ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"

အပြင်ဘက်မှ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အစောပိုင်းက ပေါက်ကွဲမှုထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အဆောက်အဦးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ပြတင်းပေါက် မှန်များမှာလည်း တစ်ချောက်ချောက် မြည်သွားပြီး စင်ပေါ်မှ ပစ္စည်းအချို့မှာလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်တော့သည်။

"မေမေ..."

မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စကားသံများ တုန်ရီနေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆွဲပွေ့ထားလိုက်သည်။

"ရတယ်... မကြောက်နဲ့နော်။ မေမေ ဒီမှာရှိတယ်"

သူမက ချော့မော့ပြောဆိုနေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံမှာလည်း တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

"ယောင်းယောင်း မကြောက်ပါဘူး"

ကလေးငယ်က မိခင်၏ အဝတ်စကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "သူတို့က လူဆိုးတွေလား ဖိုးဖိုးက ပြောတယ်... လူဆိုးတွေရန်ကနေ ဖေဖေနဲ့ မေမေကို ယောင်းယောင်းက ကာကွယ်ပေးရမယ်တဲ့"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ သမီးလေးကို ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကမူ သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း အတင်းပြုံးထားကာ "မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပါ" ဟု တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖခင်ဖြစ်သူက သစ်သားကြမ်းပြင်၏ တစ်နေရာကို အားဖြင့် ကန်ချလိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်မှာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး အောက်ဘက်တွင် ဝှက်ထားသော သံတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် လေးလံလှသော ထိုတံခါးချပ်ကို အမြန်မလိုက်ရာ မြေအောက်ခန်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မိခင်ဖြစ်သူက သမီးလေးကို ထိုလျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းသို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ရင်နေသော်လည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။ "ရှောင်ယောင်လေး... ဒီထဲမှာပဲ နေနော် ဘယ်မှ မသွားနဲ့။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အပြင်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားစကားပြောလိုက်ဦးမယ်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ သေးငယ်သော လက်ကလေးမှာ မိခင်၏ အဝတ်စကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မသွားပါနဲ့။ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယောင်းယောင်း သိတယ်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်သစ်များ ထပ်မံစီးကျလာပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းမှ သေသပ်လှပသော လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုလက်စွပ်ကို သမီးလေး၏ လက်ချောင်းလေးထဲသို့ စွပ်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ကလေးငယ်၏ လက်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ရှောင်ယောင်... ဒါက ဘာလဲဆိုတာ သမီးသိလား"

သူမက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်သည် လက်စွပ်ကို မျက်လုံးလေးများ ပြူးကြည့်ရင်း မှတ်မိသွားပုံရသည်။

"ဖိုးဖိုးက ပြောတယ်... ဒါက သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာတဲ့"

သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"တော်လိုက်တာ... ငါ့သမီးလေးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ ငါ့သမီးလေးကပဲ ဒီမိသားစုရတနာကို သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားပေးနော်"

မိခင်ဖြစ်သူက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို သမီးလေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း အသံများ တုန်ရီနေတော့သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ အပြာရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကလေးငယ်သည် နိုးနေအောင် အတင်းကြိုးစားသော်လည်း မျက်ခွံများမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာတော့သည်။

"ဟင့်အင်း... မသွားပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့။ မေမေ... ဖေဖေ..."

မိန်းကလေးငယ်၏ အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသံများမှာ အိပ်စက်ခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီယောင်း၏ မျက်လုံးများ ဖြတ်ခနဲ ပွင့်လာသည်။ ထိုအိပ်မက်ဆိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေတော့သည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာမှ သူမ၏ ရင်းနှီးနေသော အိပ်ခန်းကို မြင်တွေ့ရမှသာ လက်တွေ့ဘဝသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရောက်လာတော့သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော လက်စွပ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။

"အိပ်မက်တစ်ခုလား..."

သူမက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နေဦး... စီနီယာအစ်ကို ဘယ်မှာလဲ"

သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အခန်းပြင်ပရှိ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ဦးယံအတွင်းသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။