အခန်း (၁၉၈)

"ယောင်းယောင်း... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ရှန်းယွီက မေးရင်း လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ အစီအရင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီး လမ်းပွင့်သွားသည်နှင့် သူမ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လီယောင်းက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအစား သူမသည် တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုက လူလိမ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးလွန်းသဖြင့် သူ သေချာနားစွင့်လိုက်မှသာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာပြောတာလဲ"

ရှန်းယွီက သူမ၏ ငုံ့ထားသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါနှင့် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို လိမ်တယ်လို့"

သူမက ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အသံကို အနည်းငယ်မြှင့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မသွားဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."

သူမ၏ လက်များက သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်..."

ရှန်းယွီသည် သူမ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက သူမ အိပ်မက်ယောင်နေချိန် သူပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ အမှန်တကယ် ကြားနေခဲ့ခြင်းလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ သူမမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်နေရုံသက်သက်သာဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမကမူ သူ၏ အင်္ကျီစကိုသာ ဆွဲထားရင်း မြေပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။

"ယောင်းယောင်း..."

သူက နူးညံ့စွာ ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့လေးကို အသာအယာ မော့လိုက်ကာ သူ့ကို ကြည့်စေလိုက်သည်။

သူမက သူ၏ ထိတွေ့မှုကို ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ မြင်တွေ့ရတတ်သည့် အကာအကွယ်မဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်းယွီ၏ ရင်ထဲတွင် တဆစ်ဆစ် နာကျင်သွားရသည်။

သူမကို ဘယ်လို စကားလုံးတွေနဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးရမလဲဟု ရှန်းယွီ စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် သူမက ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်မ တကယ် ကြောက်နေခဲ့တာ..."

သူ၏ အင်္ကျီတွင် မျက်နှာအပ်ထားရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေသော်လည်း ခံစားချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကြားလိုက်ရတုန်းက ကျွန်မ တကယ် ကြောက်သွားတာ"

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ယခင်ထက် ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို့ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ့် အခြေအနေအထိ ရောက်ခဲ့တာကို တွေးကြည့်တိုင်း ကျွန်မ တကယ် ထိတ်လန့်မိတယ်"

သူမက သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။

"မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း... စီနီယာအစ်ကိုသာ တကယ် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ၏ လေသံမှာ တစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် ရှန်းယွီ၏ သွေးများပင် ဆောင့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးလဲဆိုတာ စီနီယာအစ်ကို သိလား"

သူမက သူ့ကို မော့ကြည့်ရန်အတွက် ရင်ခွင်ထဲမှ အနည်းငယ် ခွာလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပသော အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ မဟုတ်သေးဘူး... ၎င်းမှာ တောက်ပနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းယွီသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

"တွေ့လား... စီနီယာအစ်ကိုတောင် ဒါကို စိတ်ကူးမကြည့်နိုင်ဘူးမလား"

သူမက ပြောရင်း ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအမူအရာမှာ လုံးဝမှားယွင်းနေသည်။ ဤသူမှာ သူသိထားသော လီယောင်း မဟုတ်တော့ပေ။

"ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ။ အဲဒီလို အခြေအနေကို စိတ်ကူးကြည့်မိတိုင်း ဘယ်နေရာကြည့်ကြည့် သွေးတွေပဲ မြင်ရတယ်။ အလောင်းတွေပဲ မြင်ရတယ်။ ဆရာ အဒေါ်... အားလုံးပဲ။ ကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း အဆုံးသတ်သွားတယ်။ စီနီယာအစ်ကို မရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ဘူး"

သူမက ဆက်ပြောရင်း သူ့ကို ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ထိတ်လန့်စရာ အပြုံးမှာလည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ ဖက်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝလှုပ်ရှား၍ မရပေ။ သူမသည် သူ့ကို ပုံမှန်အတိုင်းသာ ဖက်ထားပုံရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ တောင့်တင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ကမ္ဘာကြီး မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သူမက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာလား အဲဒါက တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်လို့လား။

"ယောင်းယောင်း... စိတ်အေးအေးထားပါဦး"

သူက ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမက နားမထောင်တော့ပေ။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် ပိတ်မိနေပုံရသည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများမှာလည်း သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။

"ဒါကို တွေးမိရုံနဲ့တင် ကျွန်မ တကယ်ကို နာကျင်ရတယ်"

သူမ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်မမှန်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

"ကျွန်မ အရမ်းပေါ့ဆသွားတယ်။ စီနီယာအစ်ကို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ပစ်မှတ်ထားပြီး စီနီယာအစ်ကို့ကို ကျွန်မဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်"

သူမက စကားများကို မရပ်မနား အသည်းအသန် ပြောနေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

သူမက အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ဆက်ပြောရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဟိုဒီရမ်းကြည့်နေသည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်ကာ အာရုံစိုက်လာအောင် စိတ်ရှိသမျှ ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမကမူ လုံးဝရူးသွပ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟင့်အင်း... အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသေချာဘူး"

သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုများကိုပင် တွန့်လိမ်ပျက်စီးသွားစေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့... လူအားလုံးကို ရှင်းပစ်ရမှာပေါ့"

သူမ၏ ဝိညာဉ်ဖိအားများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါမှ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မပဲ ကျန်တော့မှာ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်း ထာဝရ ချစ်သွားလို့ရတာပေါ့။ လှပလိုက်တာ။ မဟုတ်ဘူးလား အဲဒီအကြောင်းကို တွေးရုံနဲ့တင်..."

သူမက အိပ်မက်ဆန်ဆန် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆက်ပြောနေတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်ရူးသွပ်မှုများအတွင်းသို့ ထပ်မံနစ်မြုပ်မသွားစေရန် သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လီယောင်း၏ကိုယ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းလွှာထက်သို့ မိမိ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖိကပ်၍ နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် သူမအား စကားဆက်မပြောနိုင်စေရန် တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်ခြင်းပင်။

ရုတ်တရက် နမ်းရှိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လီယောင်းသည် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားကာ ရှန်းယွီအပေါ် ချုပ်ကိုင်ထားသည့် အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်ရုံမျှ လျော့ပါးသွားလေသည်။ သို့သော် ရှန်းယွီသည် သူမအား လွှတ်မပေးသေးဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ လုံးဝငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ဆက်လက်နမ်းရှိုက်နေခဲ့သည်။

ရှန်းယွီက အနမ်းကိုရပ်တန့်၍ သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လီယောင်း၏မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးသည် အရှက်ပိုကာ နီမြန်းနေပြီး ရှန်းယွီ၏အကြည့်ကို မဆုံဝံ့ဘဲ အကြည့်လွှဲ၍ ခေါင်းငုံ့နေရှာသည်။

"ငါ ဘယ်လိုအရှုပ်အထွေးထဲ ရောက်သွားပြန်ပြီလဲ"

ရှန်းယွီက မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်မိသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထိခိုက်လွယ်လွန်းလှသည်ဟု သူ တွေးတောမိသည်။

"ရှက်လိုက်တာ ငါ စီနီယာအစ်ကို့ကို ဘာတွေပြောမိသွားတာလဲ"

လီယောင်းကလည်း အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ပူထူနေသော မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ တွေးနေလေသည်။

လီယောင်း၏ အသိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံး၌ ရှိနေသော ဧကရီသည်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာချလိုက်ပြီး [နောက်ဆုံးတော့ နင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီပေါ့] ဟု စိတ်အေးသွားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဧကရီသည် လတ်တလော ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။ လီယောင်းသည် ချီဖောက်ပြန်ခြင်းဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ လီယောင်း ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်စပြုချိန်တွင် ဧကရီက ဝင်ရောက်ထိန်းညှိပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုမှာ အမည်မသိ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့အား တည့်တည့်ကြည့်စေရန် ညင်သာစွာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ နွေးထွေးသော လက်အစုံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ကျွန်မ..."

သူမက တုန်ရီသော အသံဖြင့် စကားစရန် ကြိုးစားသော်လည်း "ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ရှန်းယွီက သူမစကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆွဲ၍ ဝိညာဉ်ကြောတည်ရှိရာ လိုဏ်ဂူအတွင်းပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ လီယောင်းသည်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် မချွတ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်အတွင်းသို့ ဆင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေမျက်နှာပြင်ကို အသာအယာပုတ်၍ သူမကိုလည်း ဆင်းလာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် စမ်းရေကန်အတွင်းသို့ ညင်သာစွာ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ရှန်းယွီ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်နှင့် ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်တို့မှာ ထိလုနီးပါး အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ရှန်းယွီက သူမအား နောက်ကွယ်မှနေ၍ သိုင်းဖက်လိုက်သောအခါ လီယောင်း၏ ကျောပြင်၌ ရှန်းယွီ၏ မှန်မှန်ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ နီမြန်းသွားရပြန်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

သူမက ထပ်မံစကားပြောရန် ကြိုးစားပြန်သော်လည်း ရှန်းယွီက သူ၏လက်ညှိုးလေးကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းထက်၌ အသာအယာတင်၍ တိတ်ဆိတ်နေရန် အမှတ်အသား ပြုလိုက်လေတော့သည်။

"တိုးတိုး..."

သူက သာသာယာယာလေး ဆိုလိုက်သဖြင့် သူမမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားလေသည်။ သို့သော် အနီးကပ် ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာမူ ပိုမိုမြန်ဆန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ယောင်းယောင်း..."

ရှန်းယွီက သူမ၏ နားနားသို့ တိုး၍ ခေါ်လိုက်သည်။ လီယောင်းမှာ သူမ၏ နားတစ်ဝိုက်တွင် စီးဆင်းလာသော သူ၏ နွေးထွေးသည့် ထွက်သက်ငွေ့များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း..."

သူမက အသံတိုးတိုးလေး ပြန်ထူးရင်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အနည်းငယ် မှီချလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ဆုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း အဆုံးအထိသာ ဆက်လက်ရင်ဆိုင်သွားရန် လိုအပ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် တွေးတောနေမိသည်။ ယခုအချိန်၌ သူမအား ပစ်ပယ်လိုက်ပါက အကျိုးဆက်မှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။

"ငါ မင်းကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား"

သူက မေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်သည်။

"မင်း အခုလို ဝမ်းနည်းနေတာကို မြင်ရတာ ငါ့ရင်ထဲမှာ တကယ်ကို နာကျင်ရတယ်"

သူက ဆက်လက်ပြောဆိုပြီး သူ၏လေသံမှာ ပိုမိုနူးညံ့လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ယောင်းယောင်းလေးကို အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ ရှိစေချင်တာ"

"ငါကိုယ်တိုင်က အားနည်းနေလို့လည်း ယောင်းယောင်းလေးကို စိုးရိမ်ပူပန်အောင် လုပ်မိသွားတာပါ"

သူက နောင်တရသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး စီနီယာအစ်ကို... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

လီယောင်းက အမြန်ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ ကိုယ်ကိုလှည့်၍ သူ့အား တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရပါတယ် မင်းကို စိတ်မပျက်စေရအောင် ငါ အခုထက်ပိုပြီး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်"

ရှန်းယွီက သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး "မင်း အခုထိ ပင်ပန်းနေသေးတယ် မဟုတ်လား အိပ်လိုက်ပါတော့" ဟု ပြောကာ "ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဘယ်မှမသွားဘဲ မင်းနားမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လား"

သူမက မေးသည်။

"အကယ်၍ မင်းက ဒီနေ့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်ထောင် ကြာမှ ပြန်ဖွင့်မယ်ဆိုရင်တောင် ငါကတော့ မင်းနားမှာပဲ အမြဲ စောင့်ကြိုနေမှာပါ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် သူ၏ စကားကြောင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး "စီနီယာအစ်ကိုက နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်ထောင်အထိ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှည်မှာလဲ" ဟု မေးလေသည်။

"မင်းအတွက်ဆိုရင် ငါ ဖြစ်အောင် လုပ်မှာပါ"

ရှန်းယွီက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်ကာ "စမ်းကြည့်ချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းကို အမြန်ခါပြလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖျား၌ အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် "စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ မတွေ့ရဘဲ နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်ထောင်အထိ မနေချင်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါလည်း အတူတူပါပဲ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်း သန်းတစ်ထောင်အထိတော့ မအိပ်ပါနဲ့ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းသည်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ခေါင်းလေးမှီကာ နေရာယူလိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်စမ်းရေကန်၏ ရေလှိုင်းခတ်သံ သဲ့သဲ့မှအပ ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လီယောင်းသည် နောက်ဆုံး၌ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လီယောင်းမှာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် အတော်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြောင်း ရှန်းယွီ နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း သူမ၏အနား၌သာ ရှိနေရမည်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ခေတ္တရပ်နားထားလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသိစိတ်ကို ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်စေလိုက်သည်။