အခန်း (၂၃၃)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၂၃၃

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

သူတို့သည် အကြွင်းမဲ့ မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသကဲ့သို့ ဂိုဏ်းတူမောင်နှမများလည်း ဖြစ်ကြသောကြောင့် ယွီကျိန်းသည် သူ့ကို သတ်ဖြတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တုပိုင်ကို မိခင်တောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်သွားသည်အထိ ရိုက်နှက်ဆုံးမရန်အတွက်တော့ သူမဝန်မလေချေ။

“ကျွန်တော် လက်မလျော့နိုင်ဘူး” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မလည်း လုံးဝ လက်မလျော့နိုင်ဘူး” မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်ကြားရှိ လေထုသည် ယမ်းငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ တင်းမာသွားလေသည်။

“ဒါဆိုရင် ရှင်းသွားပြီ” ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် သေလိုက်ရင် အခြေအနေအားလုံး ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းနှင့် တုပိုင်တို့ ကြောင်အသွားကြသည်။ တစ်ယောက် သေရမည်လော။ ဆိုလိုသည်မှာ တုပိုင်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ ဤဆရာကြီးသည် ရက်စက်လွန်းလှသည်။

တုပိုင်သည် သူမ၏ တင်ပါးကို အကြီးကြီးပဲဟု ပေါ်တင် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသလို ၊ ယခုလေးတင် သူမ၏ ပြီးပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တင်ပါးကို မတော်တဆ ထိတွေ့ခဲ့မိသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းနှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းအပေါ် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတရားများ ရှိနေပေသည်။ သူ့ကို မင်းသမီးယွီကျိန်းအား သတ်ခိုင်းနေခြင်းလော။ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

တုပိုင်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ရတနာဓားကို မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။.မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် လန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ ဆေဘာကြီးနှင့် မြှောင်ဓားကို မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမသည် တုပိုင်ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေကာ ချက်ချင်း ရိုက်နှက်ချင်နေသည်မှာ မှန်သော်လည်း တုပိုင်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်ငယ်လေး ဖြစ်သကဲ့သို့ ကျန်းနန်နယ်စားမင်းအိမ်တော်၏ အနာဂတ် အကြွင်းမဲ့မဟာမိတ် ၊ အဓိက မဟာမိတ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤကောင်စုတ်လေးသည် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး နှာဘူးထတတ်သော်လည်း ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း လိမ္မာသော ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ လူကြီးလူကောင်းဂုဏ်ပုဒ်ကိုယူထားသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသည့် အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများနှင့် နှိုင်းယှဥ်လိုက်ပါက ဤနှာဘူးတုပိုင်သည် သူတော်စင်တစ်ပါးကဲ့သို့ဖြစ်လေသည်။

တုပိုင်သာ သိလျှင် ဆွံ့အသွားပေလိမ့်မည်။ မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့သည် သူ့ထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ ကြီးသော်လည်း သူမတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် တုပိုင်သည် ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။

“အချင်းချင်း မသတ်ချင်ကြဘူးလား” ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်က မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့” မင်းသမီးယွီကျိန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ထာဝရ ပိတ်မိနေလိမ့်မယ်။ ငတ်သေသွားလိမ့်မယ်။ ရေငတ်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သေမှ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အမွေအနှစ်ကို ရယူပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာနိုင်မယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်က လက်လျော့လိုက်ရင်တောင် နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် မဖြစ်မနေ သေကိုသေရမယ်”

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆေဘာကြီးနှင့် မြှောင်ဓားကို ကောက်ယူကာ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီး ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်၏ အမွေအနှစ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တောင်တံခါးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူတစ်ခုလုံး ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး မည်သည့် ထွက်ပေါက်မျှ မရှိတော့ပေ။ ယွီကျိန်း ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ ဆေဘာကြီးကို မြှောက်ကာ ကျောက်နံရံကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မီးပွားများ လွင့်စင်လာပြီး ကျောက်စများ ပြန့်ကျဲကုန်သည်။ သို့သော် အားကုန်ထုတ်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း ကျောက်နံရံပေါ်တွင် လက်မအနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိသော အက်ရာတစ်ခုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရအောင် ခုတ်ပိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တုပိုင်လည်း ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထွက်ပေါက် မရှိပေ။ သူနှင့် ယွီကျိန်းတို့သည် ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်၏ စိတ်စွမ်းအင် ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေကြောင်း တုပိုင် သိလိုက်သည်။ ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်၏ စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံမှုသည် မြင့်မားလွန်းလှသည်။ သူကိုယ်တိုင် လွှတ်မပေးသရွေ့ တုပိုင်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့ လုံးဝ ထွက်ခွာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရသည်ကို သူတို့ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ တုပိုင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်စွမ်းအင် နည်းစနစ်များကို အသုံးပြု၍ အိပ်စက်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါက်ရှာရန် အိပ်မက်စနစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။ အိပ်မက်စနစ်ထဲတွင် သူသည် အနာဂတ် ဖြစ်ရပ်များကို ဇာတ်တိုက် လေ့ကျင့်ကြည့်လိုက်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

အိပ်မက်စနစ်ထဲတွင် အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်သွားသည်ကို မသိရပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တုပိုင်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့သည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လုံးဝ အက်ကွဲနေပြီး ရေဓာတ်ခန်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အမွေအနှစ်ကို ရယူနိုင်ပြီး အရှင်ထွက်ခွာနိုင်မယ်”

“ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် အမွေအနှစ်ကို ရယူနိုင်ပြီး အရှင်ထွက်ခွာနိုင်မယ်”

သူတို့ဘေးနားရှိ ဆရာသခင်ကြီးချွမ်ရှယ်၏ အသံသည် ဦးနှောက်ဆေးကြောနေသကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တုပိုင်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်းတို့သည် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်နေပြီကို မသိရပေ။ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကိုပင် လွဲချော်ကောင်း လွဲချော်သွားနိုင်သည်။ အိပ်မက်စနစ်ထဲရှိ အလင်းရိပ်၏ စကားများကို သူ သတိရလိုက်သည်။ ဤမစ်ရှင် ကျရှုံးခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးမှာ အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကို လွဲချော်မည် ဖြစ်ပြီး ၊ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ရေမရှိ ၊ အစာမရှိသကဲ့သို့ မည်သည့် ထွက်ပေါက်ကိုမျှ ရှာတွေ့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ရှေ့မတိုး နောက်မဆုတ်သာ ဆက်လက် ဖြစ်နေပါက သူနှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်း နှစ်ယောက်စလုံး သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။ ရေငတ်ပြီး သေဆုံးရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် မင်းသမီးယွီကျိန်းသည် သူမ၏ ဆေဘာကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရဲရဲတောက်နေပြီး တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တုပိုင် လန့်သွားသော်လည်း သူ၏ ရတနာဓားကို ကောက်မကိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် မင်းသမီးယွီကျိန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ မင်းသမီးယွီကျိန်း ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေး။ ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့အတွက် မင်းကို ကာကွယ်ပေးရမယ်။ ငါသေရင် မင်း အရှင်ထွက်သွားလို့ ရပြီ”

ပြောပြီးသည်နှင့် မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ ဓားမကြီးသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး သူမ နေရာတွင်ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားသည်။

“မလုပ်နဲ့”

ဤအရာသည် အိပ်မက်စနစ်ထဲတွင် ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပြေးသွားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှက်စရာကောင်းသည်မှာ အိပ်မက်စနစ်ထဲမှ မြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း သစ်လွင်နေပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လက်တွေ့တွင် နိုးလာပြီးနောက် တုပိုင်သည် အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကို မခွဲခြားနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူသည် ယွီကျိန်းအပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းကို တားဆီးရန် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်များကမူ မရောက်သင့်သော နေရာများသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လေထုထဲရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ လေထုထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များသည်လည်း ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။ မင်းသမီးယွီကျိန်း၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျားသစ်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“တုပိုင်။ ရှင် ကျွန်မကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ရိုက်သတ်မိလိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်မိတယ်” မင်းသမီးယွီကျိန်းက တစ်လုံးချင်းကို သွားကြားထဲမှ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တုပိုင် အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ခုနက အစ်မ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ဖို့ လည်ပင်းလှီးပြီး သတ်သေတယ်လို့ ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်နေတာ။ အစ်မက ပြောတယ်လေ။ အစ်မက စီနီယာ ၊ ကျွန်တော်က ဂျူနီယာတဲ့။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးရမယ်ဆိုပြီး။ လန့်နိုးလာတော့ အိပ်မက်နဲ့ လက်တွေ့ မကွဲဘဲ အစ်မကို တားဖို့ ပြေးလာမိတာ”

“ရှင့်အတွက်နဲ့ ကျွန်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ် ဟုတ်လား။ ရှင် တကယ်ပဲ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ” မင်းသမီးယွီကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။

အပိုင်း ၂၃၃ ပြီး။