အရောင်သုံးမျိုး ခေါင်းလောင်းလေး

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အခန်းအတွင်း၌

ဖန်းဟန်သည် စကားပြောပြီးနောက် လက်မောင်းများကို လျှော့ချကာ ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေပေသည်။

သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံချိန်မှစ၍ သူသည် တစ်ဖက်လူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားတိုင်း သူ၏လက်မောင်းများ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်ချည်း ဖြစ်သည်။

ညာဘက်လက်မောင်းမှလက်မောင်းနှစ်ဖက်စလုံးအထိ... သို့သော် သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်၏တပည့်လက်ခံခြင်း စံနှုန်းများတွင် ပါရမီသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၏နောက်မှသာ လိုက်ပါရသည်။

သူအပါအဝင် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို၊ အစ်မများ အားလုံးသည် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏အောင်မြင်မှုများသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထက် များစွာ သာလွန်ကြပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ပြည်နယ် သည် အပေါ်ယံတွင် မြင်ရသကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အဦး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ကြည့်လိုက်လျှင် ခိုင်ခံ့သယောင် ရှိသော်လည်း အနည်းငယ် ထိလိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း ပြိုကျပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

ယခု ချင်ပြည်နယ်တွင် လိုအပ်နေသည်မှာ ကြိုးကြိုးစားစားကျင့်ကြံပြီး လျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်ကာ လူ့လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားမည့် ထူးကဲသော ပါရမီရှင်များ မဟုတ်ပေ။

လိုအပ်နေသည်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်များကို နှိမ်နင်းနိုင်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်၊နတ်ဆိုးများအားလုံး သူ၏ခြေရင်းတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ဒူးထောက်လာအောင် လုပ်နိုင်သော သတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဝေ့မှလွဲ၍ ဖန်းဟန်သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် ရှန်းယီ၏ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော တိုးတက်မှုနှုန်းကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။

သွေးကြောဖြတ်နဂါးဖမ်းသိုင်း ကို ငါးရက်အတွင်း ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ လေးပါးညီမျှခြင်းမူလစွမ်းအင် ကိုလည်း ငါးရက်အတွင်း တတ်မြောက်ခဲ့သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေယွင်ရွာသို့ သွားစဉ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချင်းဖုန်းတောင်ပေါ်သို့ တက်စဉ်ကပဲဖြစ်ဖြစ်။

ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ကျောပြင်သည် သေးသွယ်သော်လည်း ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မြစ်စောင့်နတ် သေဆုံးခဲ့ပြီ၊ ကျောင်းနဂါးလည်း ပျက်စီးခဲ့ပြီ။

သူ့ခါးမှ အနက်ရောင်ဓားသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မည်းနက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအပေါ်မှ သွေးနံ့များမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို စိတ်နေသဘောထား သွေးဖို့ရန်အတွက် ဆယ်စုနှစ်များ၊ ရာစုနှစ်များစွာ ပင်ပန်းခံခိုင်းပြီး စီရင်စုတစ်ခုကို စောင့်ရှောက်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် မစေလွှတ်သင့်ပေ။

သူသည် ဂိုဏ်းတူအစ်မကျန်း ကဲ့သို့သော ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်လာသည်အထိ ဆက်လက် သတ်ဖြတ်နေသင့်သည်။

စစ်သူကြီး ရာထူးအတွက် သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန်၊ သူ၏လက်ထဲမှ ထက်ရှသော ဓားဖြင့် ကြီးကျယ်သော စီရင်စု ၁၂ ခုလုံးကို အံ့သြမှင်သက်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းတူအစ်မ ပိုင်ဝေ့ ပြန်မရောက်သေးပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမှလွဲ၍ ရှန်းယီသည် မည်မျှ ထူးခြားအံ့သြဖွယ် ကောင်းကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သိုင်းပညာ တိုးတက်မှု လျင်မြန်ခြင်းသာမက သူ၏အံ့သြဖွယ် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ အားမကိုးကြောင်း ပြသနေသည်။

စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်လာရန် မည်သည့်အရာကိုအလိုအပ်ဆုံးနည်း။

မောက်မာသည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝနေသည့် ထိုတည်ငြိမ်မှုမျိုး မဟုတ်ပါလော။

အဆုံးတွင်တော့ သူသည် သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတို့၏အားကိုးရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ အားကိုးရမည့်သူကား မည်သူမျှ မရှိပေ။

"ငါ..."

ဖန်းဟန်သည် လည်ချောင်းထဲတွင် ခါးသီးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့ကို ရှင်းပြချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရေခွက်ကို ကိုင်ထားသော ရှန်းယီသည် မျက်လွှာကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"လင်ကျန်းစီရင်စု ကို သွားမယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ"

ထိုစကားကြောင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားကြသည်။

ပိုင်ကျစ်မင်သည် မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ပြီး နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်မိသည်။

ဖန်းဟန်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ခဏကြာမှ ကုတင်ပေါ်ရှိ ယင်းယန် ငါးပုံစံ ဝတ်စုံအသစ်ကို ဝေဝါးစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ မင်း... မငြင်းခဲ့တာလဲ..."

"ဘာလို့ ငြင်းရမှာလဲ"

ရှန်းယီသည် ရေနွေးကို နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါက နှစ်ခုလုံး ယူလို့မရဘူးလား"

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် လင်ကျန်းစီရင်စုကို မဖြစ်မနေ သွားရမည်ဟု အမိန့်စာ ရရှိထားခြင်း မရှိပေ။

အနီးကပ်တွဲဖက် ဒု-စစ်သူကြီး တစ်ယောက် အနေဖြင့် ချင်ပြည်နယ်မြို့တော်မှာပဲ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်၍ မရနိုင်ဘူးလော။

သူ့ကို ကူညီရန် မည်သည့် တပ်မှူး၊ ဒု-စစ်သူကြီးမျှ မလိုအပ်ပေ။

အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ ဤမျှ ကြာမြင့်ချိန်အထိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏စွမ်းဆောင်ရည်သည်... တကယ်ကို အားနည်းလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီ တကယ်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။

"နှစ်... နှစ်ခုလုံး"

ဖန်းဟန်၏မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ကိစ္စတွေကို ဒီလို ကိုင်တွယ်လို့ ရကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီး ချန်ချမ်ခွင်းရဲ့ ဂုဏ်သရေကို အသုံးပြုပြီး... ကိုယ်လုပ်ချင်တာကို ဆက်လုပ်မယ်ပေါ့။

"ဟုတ်တယ်"

ရှန်းယီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ဖန်းဟန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ဘယ်က စပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ဤကိစ္စက ယုတ္တိမရှိသလို ထင်ရသော်လည်း သက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ မရှိပေ။

တကယ်တော့ ဒု-စစ်သူကြီး အများစုသည် ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ခု ရရှိရန်အတွက် တစ်သက်လုံး ပင်ပန်းခံနေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် မည်သူက ရပ်တန့်လိုက်မည်နည်း။

သူ၏တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ဒွိဟ ဖြစ်သွားရသည်။

"မင်းလည်း အရမ်း အေးချမ်းနေရင် နေရထိုင်ရ ခက်တယ်လို့ ခံစားရတာလား"

"ပေါက်ကရတွေ"

ရှန်းယီသည် ပြောစရာ စကားမရှိသလို မျက်လုံးလှိမ့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘဝကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေရတာကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။သူက အနာခံရတာ ကြိုက်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။

"ဒါဆို ဘာလို့လဲ"

ဖန်းဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှာ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ"

ရှန်းယီ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အစားအသောက်ဘူးထဲမှ ဝက်လက်ကြီးကို ယူရန် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝက်လက်စားလျှင် အရင်ဆုံး အရေခွံကို ခွာရမည်။

သူက ဖန်းဟန်ကို ရှောက်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ့မှာ တကယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လျိုမိသားစု အိမ်ပေါက်ဝတွင် အနက်ရောင်ခွေးနတ်ဆိုးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်က သူ့လက်သည် အလိုအလျောက် ဆန့်ထွက်ပြီး တားဆီးမိလိုက်ခြင်းမျိုး။

လယ်ကွင်းထဲတွင် လဲကျနေသော ကလေးငယ်တစ်စုကို မြင်လိုက်ရချိန်က သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်သည် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် မွေးဝါနတ်ဆိုး၏ရှေ့တွင် သွားရပ်မိလိုက်ခြင်းမျိုးပင်။

ရှန်းယီသည် သူ့ကို သေစေနိုင်သည့် ဤအကျင့်ဆိုးကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ မည်သည့် ရလဒ်မှ မတွေ့ရသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် မမောမပန်းနိုင်ဘဲ သူ၏ ခွန်အားကို တိုးတက်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် မတော်တဆ လက်လှမ်းမိသည့်အခါ၊သို့မဟုတ် ခြေလှမ်းမိသည့်အခါမျိုးတွင် သူ့လက်ဖဝါးထဲရှိ အနက်ရောင်ဓားဖြင့် ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။

ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ဖြစ်သည်။

လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား၏မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပြီး၊ မိန်းကလေးငယ်လေးမှာမူ ပါးစပ်ကို အုပ်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်နေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး သူမ၏ခြေထောက်များက ထိုအမျိုးသား၏ လက်မောင်းကို ထိန်းချုပ်မရဘဲ ကန်ကျောက်နေလေသည်။

"ဟား... သူက နှစ်ခုလုံး လိုချင်တာတဲ့... ဒါ ကလေးပေါက်စလေး မဟုတ်တော့ဘူး၊ သူ့ရည်မှန်းချက်က ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

"ငါ တကယ်ကို..."

မိန်းကလေးငယ်သည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားကာ

"သဘောကျသွားပြီ"

"ဘွားဘွား... ဘယ်သွားမလို့လဲ"

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းယီတွင် ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"သူ တကယ်ပဲ အရာအားလုံးကို လိုချင်ရဲသလား ဆိုတာ ငါ သွားကြည့်မလို့"

မြစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်လေးသည် တံခါးဆီသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွ သွားလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်မင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"လစ်လိုက်တော့"

"ဟူး"

ပိုင်ကျစ်မင်းသည် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ဂျူနီယာညီလေးကို လစ်လျူရှုကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြံဝင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကံကောင်းလို့ ဒီငတုံးကောင်လေး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ပြောဖို့ အချိန်မရလိုက်ဘူး... သီသီလေးပဲ လွတ်သွားတာ။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။

ခြေဖျားထောက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီး ကောက်ညှင်းပေါင်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော အသံလေးဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရေ... အာချမ် ဝင်လာလို့ ရမလား"

"..."

အခန်းထဲတွင် ရှန်းယီ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တူကို ကိုင်ထားသော လက်သည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

ဤအရာက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်... သူ မသိလိုက်ဘဲ ဤခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ ဤကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရှိ မြွေနတ်ဆိုး နှစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က ဖြစ်သည်။

ဖန်းဟန်သည် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်သွားပြီး နောက်လှည့်ကာ အံကြိတ်လျက် ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားပြီး သစ်သားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ သေးငယ်သော ပုံရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အလိုအလျောက် ပြောလိုက်မိသည်။

"ဘွား..."

ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးငယ်၏မျက်လုံးများထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမက နူးညံ့သော်လည်း အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလည်း လစ်လိုက်တော့"

ဖန်းဟန်သည် ရှန်းယီကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ၏မြင့်မားသော ပုံရိပ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန်းယီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုကလေးငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မြစိမ်းရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်ကာ ထူထဲသော မျက်တောင်များ၊ ဖြူဖွေးနူးညံ့ပြီး ဖောင်းအစ်နေသော ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ပုလဲကဲ့သို့ သွားလေးများ ပေါ်လာအောင် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြနေသော အာချမ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ အရည်ရွဲနေသော မျက်ဝန်းများက သူ့ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်နေကြသည်။

ချောမောသော လူငယ်လေးသည် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူသည် တိတ်တဆိတ် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခါးရှိ ဓားလက်ကိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်လေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ အန္တရာယ် မရှိသယောင် ထင်ရသော ဤအရာလေးသည် သူ အချိန်အကြာကြီး မခံစားခဲ့ရသော အကြီးမားဆုံး ဖိအားကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

"ဟီးဟီး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့"

အာချမ်သည် သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ လက်ထောက်ကာ သူမ၏ဖောင်းအစ်နေသော မျက်နှာလေးကို ရှန်းယီ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။

"စောစောက အစ်ကိုကြီး စကားပြောနေတာကို အာချမ် မတော်တဆ ကြားလိုက်မိလို့၊ ဝင်မေးကြည့်မလို့ပါ..."

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခု လှုပ်ခါမြည်ဟီးသွားသည်။

သူမ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများကြားတွင် ထပ်တူညီသော ဒီဇိုင်းဖြင့် ငွေရောင် ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခု တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

"ဒါလေး လိုချင်လား"

ရှန်းယီသည် ခေါင်းလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူသည် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်တွင် မြေခွေးနတ်ဆိုး လက်ထဲ၌ ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းလောင်းမျိုးကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က ကြေးနီဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ၎င်းသည် မြေခွေးနတ်ဆိုး အကြီးအကဲ တစ်ဦးမှ ပေးသနားသော ရတနာတစ်ခုဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန အတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထပ်တူညီသော ခေါင်းလောင်း သုံးခု

၎င်းတို့သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင်ရော မျက်စိရှေ့တွင်ပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယိမ်းနွဲ့နေကြပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော သာယာနာပျော်ဖွယ် အသံများကို ထုတ်လွှင့်နေကြလေသည်။