တိုးတက်လာခြင်းနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်

ထန်..ထန်..ထန်..

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ဟုန်လေ့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပြင်ပစခန်းမှ တပ်မှူးများသည် ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားများကို တညီတညွတ်တည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

တောက်ပသော ငွေရောင်ဓားသွားများသည် သံမဏိပင်လယ်ပြင်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုရသေးခင်မှာပင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်များသည် ဗာဂျာရာဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဂိုဏ်းသားအများအပြားသည် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်နေသော လူငယ်ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရင်း နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် သူက ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုဖြစ်လာရန် နီးစပ်နေသော ဗာဂျာရာဂိုဏ်းကို ချင်ကျိုးမှ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်တော့မလို့လော။

နောက်ဆုံးတွင် မြင့်မားသော မျှော်စင်ကြီးအတွင်း မီးရောင်လင်းလက်လာသည်။

တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသော တံခါးကြီးများကို လျင်မြန်စွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။

သင်္ကန်းဝတ်ဆင်ထားသော မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာလေသည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသော ဆံပင်တိုတို လူငယ်နှစ်ဦးကို ဆွဲထားသည်။

ထိုလူငယ်များသည် ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာများမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြသည်။

ထိုသူမှာ ဗာဂျာရာဂိုဏ်းမှ ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း ဖြစ်သည်။

သူက မျှော်စင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အသက်ဆယ်နှစ် မပြည့်သေးသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် အံကိုကြိတ်လျက် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးအိမ်နီနီများဖြင့် အောက်သို့ အတင်း ပြေးဆင်းလာသည်။

သားသတ်သမားကျန်းသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ထိုကောင်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် အဆီပြန်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဗိုက်ပူပူကြီးနှင့် မျက်နှာအပ်ထားလိုက်သည်။

ပြတ်သားသော အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

"အဖေ သူတို့... အမေ..."

"ငါ မင်းကို ပြောထားတယ်လေ... ငါ့ကို အဖေလို့ မခေါ်ပါနဲ့လို့..."

သားသတ်သမားကျန်းသည် ကောင်လေး၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ထို့ထက်ပို၍ ဘာမှ မမျှော်လင့်ရဲတော့ပေ။

ဤကလေးကို ကယ်တင်နိုင်လိုက်ခြင်းသည်ပင် သူ၏အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တပ်မှူးများနှင့် ဒု-စစ်သူကြီးများ ဖြစ်စေ၊ ရှန်းယီနှင့် ရင်းနှီးသော ဟုန်လေ့နှင့် လီမောင်နှမများ ဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် နေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းကာ ရပ်နေမိကြသည်။

အစောင့်တပ်သားများ၏ခြိမ်းခြောက်စကားများ အပါအဝင် ဤည ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ ကြီးမားသော တပ်ဖြန့်ကျက်မှု အားလုံးက...

ဗာဂျာရာဂိုဏ်းကို ခြောက်လှန့်ပြီး ဤကောင်လေး၏ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန်လော။

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သားသတ်သမားကျန်းကို ကြည့်သော သူတို့၏အကြည့်များတွင် အားကျမှုအရိပ်အယောင်များ မလွဲမသွေ ပါဝင်လာသည်။

ဗာဂျာရာဂိုဏ်းသားများ၏အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံခဲ့ရသော၊ ပြောပလောက်သည့် အင်အားနှင့် နောက်ခံ မရှိသော လူတစ်ယောက်သည် ချင်ကျိုးမြို့တစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်၊ သခင်ရှန်းက သူ့ကို အလေးထားသောကြောင့် ကျန်လူအားလုံးကလည်း သူ့ကို အလေးထားရပေမည်။

"အရှင်က... စစ်သူကြီးချန်ရဲ့လက်အောက်က သခင်ရှန်း ဖြစ်ရမယ်။ ဒီဘုန်းကြီးအိုက မျက်ကန်းဖြစ်ပြီး ရိုင်းပျမိပါတယ်! ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ"

ဘုန်းကြီးပန်ရှင်းသည် လှေကားရှည်ကြီးအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ဆင်းလာပြီး သူ့နောက်မှ လူနှစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ယွမ်ကန်းသည် သူ၏နောက်ဆုံးလက်ကျန် အားအင်ကို သုံးကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သွေးများ အန်ထွက်နေသော လည်ချောင်းမှ ခြင်ကိုက်သံလောက်သာရှိသော အသံတိုးတိုးဖြင့် ညှစ်ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်။"

သို့သော် ဘုန်းကြီးအိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ပေ။

သူသည် လူငယ်လေးကို ရိုကျိုးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်... သုံးကောင်လုံးကို သခင်ရှန်း ဆန္ဒရှိသလို စီရင်နိုင်ပါတယ်။ သတ်ချင်သတ်၊ ရိုက်ချင်ရိုက်ပါ၊ ဗာဂျာရာဂိုဏ်းက ကန့်ကွက်စကား တစ်ခွန်းမှ ဆိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်ရှန်း ကျေနပ်ရဲ့လား မသိဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဆရာသခင်သည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကျင့်ကြံထားသော ဗာဂျာရာဂိုဏ်း၏မျိုးဆက်ဟောင်း အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ရုပ်ခန္ဓာသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထိပ်ဆုံးရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအရှိန်အဝါအောက်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ တော်တော် ကျေနပ်ပါတယ်။"

ရှန်းယီ ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး မြေပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ကာ ဘုန်းကြီးအိုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဟုန်လေ့က လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ တပ်မှူးအများအပြားသည် သူတို့၏ဓားများကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း သက်ပြင်းမချနိုင်ခင်မှာပင် ရှန်းယီသည် သူ၏ဝတ်ရုံမှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စ ပြီးပြီ။ အခု တရားဝင် အလုပ်သဘော ပြောကြရအောင်။"

"တရားဝင်... အလုပ်ကျန်သေးတယ် ဟုတ်လား။ သခင်ရှန်းမှာ ဘယ်လို တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိနေသေးလို့ပါလဲ။"

လူတိုင်း၏စိတ်ထဲရှိ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သော ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အေးခဲသွား၏။

ရှန်းယီ သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသည်။

"ဒါပေါ့၊ ဗာဂျာရာဂိုဏ်းက မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတဲ့ ကိစ္စလေ။"

ထိုစကားများ ထွက်ကျလာသည်နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန အဖွဲ့ဝင်များ၏မျက်နှာထားများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

တည်ငြိမ်နေသူမှာ ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပြုံးကို အတင်း ဖျစ်ညှစ်လိုက်သည်။

"သခင်ရှန်း ကြိုက်သလို ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ နတ်ဆိုးဝိညာဉ် တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ခြေရာလက်ရာ တစ်ခုခု ရှိနေရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီနေရာမှာတင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်ပါ့မယ်၊ အရှင့်လက်ကိုလှုပ်စေရတဲ့အထိ ဒုက္ခမပေးပါဘူး။"

သူသည် သူ၏ရိုးသားမှုကို ပြသလိုသည့်အလား ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

အတွေ့အကြုံရင့်သော ဒု-စစ်သူကြီးများပင်လျှင် ဤအခြေအနေကို မြင်ပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် ယုံကြည်သွားကြသည်။

"ခင်ဗျား နားလည်မှုလွဲနေပုံရတယ်။ငါ ပြောတာက... မကောင်းဆိုးဝါး တွေနဲ့ ပူးပေါင်းတာလို့ ပြောတာ။"

ရှန်းယီ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးအို၏ပါးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ကာ နွေးထွေးမှု မရှိသော စကားလုံးတစ်လုံးကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မကောင်းဆိုးဝါး တွေလေ။"

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် နတ်ဆိုးဝိညာဉ် (ယောင်) နှင့် မကောင်းဆိုးဝါး (မို) များကို နှိမ်နင်း၏။

ထိုအတူ မို(မကောင်းဆိုးဝါး၊နတ်ဆိုး) ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် အလွန်တရာ ဝေဝါးလှသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အနှစ်ချုပ်ရလျှင်...

ငါက မင်းကို မကောင်းဆိုးဝါးလို့ ပြောရင်၊ မင်းက မကောင်းဆိုးဝါးပဲ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွားပြီး ရှန်းယီကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ရှန်း၊ အရှင်က အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်မှုကို နားထောင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား။"

ဟုန်လေ့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ လက်ရှိရောက်နေသော ရှန်းယီနှင့် ရင်းနှီးသူများထဲတွင် သူသည် ရာထူးအမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီးရော၊ စစ်သူကြီးချုပ်ပါ ချင်ကျိုးမြို့တွင် မရှိသည့်အချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကစားချင် ကစားလို့ ရသည်။

တကယ့် သက်သေအထောက်အထား ရှိရင် ဘုရင်ကွန်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤမျှထိမှန်ကန်နေသည့်တိုင် သူတို့က ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် အတင်း ဖန်တီးနေမည်ဆိုပါက ပြန်ရောက်သည့်အခါ စစ်သူကြီးချုပ်၏အပြစ်ပေးမှုကို မလွဲမသွေ ခံရလိမ့်မည်။

"နောက်လကျရင် မြို့စားမင်းက အရိုအသေပေးဖို့ ဒီကို လာမှာဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။ သူသာ သိသွားရင်..."

ပန်ရှင်းမျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ပြောတော့ ဒီကောင်တွေကို ငါ သဘောရှိ စီရင်လို့ ရတယ်ဆို။"

ရှန်းယီ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို လှေကားထစ်များပေါ်မှ ကန်ချလိုက်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ငါ့အတွက် စစ်ဆေးပေးစမ်း။ သူတို့ ဗောဓိဗာဂျာရာခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံထားသလားလို့။"

ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော ဒု-စစ်သူကြီးအချို့ ရှေ့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သခင်ရှန်းက ကလေးပွေ့ထားသော ဝက်ဝံလိုလူဝကြီးကို ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

"..."

သားသတ်သမားကျန်းသည် ကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားရာမှ မျက်ဝန်းသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"သခင်ရှန်း နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလူက ဗာဂျာရာဂိုဏ်းကနေ အပယ်ခံထားရတဲ့ကောင်ပါ။ သူ စစ်မှန်တဲ့ ဗောဓိဗာဂျာရာခန္ဓာကိုယ်နဲ့တောင် မထိတွေ့ဖူးတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် စစ်ဆေးနိုင်မှာလဲ။"

ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး လှေကားအောက်သို့ ဆင်းရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

ရှန်းယီ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ဘယ်သွားမလို့ စိတ်ကူးနေတာလဲ။"

ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်ကို မသုံးဘဲနှင့်ပင် သူ့ကို ချုပ်ထားနိုင်မည့်သူ ချင်ကျိုးစီရင်စုတစ်ခုလုံးတွင် လက်ချိုးရေလို့ ရသည်။

သို့သော် ထိုမျှကြီးမားသော အားဖြင့် ရုန်းကန်လိုက်သော်လည်း သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ လက်သည် ရွေ့လျားခြင်း မရှိပေ။

သွယ်လျဖြူဝင်းသော လက်ချောင်းများသည် သူ့ကို လွယ်ကူစွာပင် ဖိနှိပ်ထားလေသည်။

သူ ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုလက်ပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဗောဓိဗာဂျာရာခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးဖို့ တခြားလူ အကူအညီ လိုသေးလို့လားကွာ။

"အား"

ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း အခု မတုံ့ပြန်ရင် သူ နေထိုင်လာခဲ့သော နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာနီးပါး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ တစ်ပတ် လှည့်လိုက်ပြီး လူငယ်လေးဆီသို့ လက်သီးဖြင့် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုအရှိန်အဟုန်သည် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး နတ်ဆိုးများကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ပါဝင်နေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော အားကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ရှန်းယီ၏မျက်နှာထား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူ၏လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် ပြိုင်ဘက်၏ လက်မောင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ပခုံးကို ပြောင်းပြန် ပြန်လိမ်လိုက်သည်။

စွမ်းအားနှစ်ခု ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားကြသည်။ ပန်ရှင်း၏စွမ်းအားများသည် ရွှံ့ရုပ် ပင်လယ်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါမှုလေး တစ်ခုပင် မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရှန်းယီသည် ဘုန်းကြီးအိုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက်လိုက်၏။

ဝုန်း

ကြီးမားသောအသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျောက်လှေကားထစ် ရာပေါင်းများစွာသည် လုံးဝ ကြေမွသွားလေသည်။

ဘုန်းကြီးပန်ရှင်း ရုန်းထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဖြောင့်တန်း၍နက်မှောင်နေသော ဓားထိပ်ဖျားတစ်ခုသည် သူ၏လည်ချောင်းကို ထောက်ထားပြီး ဖြစ်နေသည်။

အေးစက်၍ တိတ်ဆိတ်သော ဓားသွားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ပြောင်နေသော နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ချက်ချင်း စီးကျလာလေသည်။

ရှန်းယီသည် ဓားကို စောင်း၍ ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် တလွှင့်လွှင့်ဖြစ်နေသည်။

သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် လျစ်လျူရှုခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိပေ။

ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကြားတွင် သားသတ်သမားကျန်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဂိုဏ်းသား၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးနေသည်။

သူ စစ်ဆေးလေလေ ပိုမို တုန်လှုပ်လေလေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားလေသည်။

ဒီရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်... အရင်တုန်းက အတိုင်းပဲ၊ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

သူ အပေါ်သို့ ငေးမောကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထုံထိုင်းစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"