အခန်း (၂၄၃)
Vol. 25 Ch. 243
စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူ မိန်းမစိုးအိုကြီးဖြစ်သည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီးဝမ် ၊ အချိန်က ၄၅ မိနစ်တောင် လိုပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားက အဲဒီလောက်လေးတောင် မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလား”
ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေမိသည်။ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးက အလွန်အရေးကြီးသော်လည်း တုပိုင်သည် အချိန်မီ ရောက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုကောင်လေးက ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးကို အလေးမထားသည်လော။ ယခုလက်ရှိအချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် ထိုကောင်လေးအား ကူညီချင်သည်ဆိုလျှင်ပင် မကူညီနိုင် ဖြစ်နေရချေသည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်က ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးတို့ ၊ ဒီတုပိုင်က စာမေးပွဲခန်းမကို ဗြောင်ကျကျ လစ်လျူရှုထားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုခုံနဲ့ ထိုင်ခုံကို ဖယ်ရှားလိုက်သင့်ပြီ မဟုတ်လား”
ချက်ချင်းပင် စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူ မိန်းမစိုးအို ၃ ဦးသည် လက်ထောင်လိုက်ပြီး တုပိုင်၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုခုံကို ဖယ်ရှားရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်နှင့် အခြား မိန်းမစိုးအိုတစ်ဦးက သဘောမတူကြပေ။ သို့သော် ၃ မဲ ၂ မဲ ဖြစ်သွားသဖြင့် တုပိုင်၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုခုံကို စာမေးပွဲခန်းငယ်လေးထဲမှ ဖယ်ရှားပြီး အပြင်ဘက်သို့ သယ်ထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် ကျယ်လောင်သော မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တုပိုင်သည် တောရိုင်းမြင်းဘုရင်ကို စီးလျက် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ ချက်ချင်း လှိမ့်ဆင်းလိုက်ပြီး စာမေးပွဲခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။
“ကျောင်းသား တုပိုင် ၊ ရောက်လာပါပြီ”
ဤအချိန်တွင် အလွန်သန်မာသော တောရိုင်းမြင်းဘုရင်ကြီးပင်လျှင် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း မြင်းဘုရင်ကြီးသည် လီပေါင်းထောင်ချီ ခရီးကို ရူးသွပ်မတတ် ဒုန်းစိုင်းနှင်ခဲ့ရပြီး အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ ခွန်အားများ လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်တွင် တုပိုင်၏ အခြေအနေသည် အလွန်တရာ စုတ်ပြတ်သတ်နေလေသည်။ သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့ရောညပါ လီပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ၁၀ ကျင်းခန့် ပိန်ကျသွားပြီး ပိန်လှီကာ မတ်တပ်ရပ်နေရင်း တစ်ချိန်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
ထိုမျှမက သူ၏ မျက်လုံးများသည် ချိုင့်ဝင်နေပြီး သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေကာ စိတ်စွမ်းအင် လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေပုံ ပေါက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၀ ရက်ကျော်အတွင်း သူသည် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လီ ၇၀၀၀ ၊ ၈၀၀၀ ခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီး တစ်နေ့လျှင် ၄ နာရီထက်ပိုပြီး မအိပ်ခဲ့ရပေ။ ပင်ပန်းလွန်း၍ သေမသွားသည်ကပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။ လေတိုက်ခံရသော သစ်ရွက်ခြောက်လေးလို ယိမ်းယိုင်နေသည့် ဤအခြေအနေမျိုးဖြင့် စာမေးပွဲဖြေဖို့ မပြောနှင့် ၊ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရုံပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။
မေးခွန်းကြီး ၃ ပုဒ် ပါဝင်သော တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲသည် ၁၀ နာရီခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်ချင်းစီသည် ကြီးမားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် တွေးခေါ်မှုများ လိုအပ်သည်။ စိတ်စွမ်းအင် အပြည့်ဖြင့် လာရောက်ဖြေဆိုလျှင်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားနိုင်သည်။ တုပိုင်၏ လက်ရှိ အခြေအနေမျိုးဖြင့် ဆိုလျှင် စာမေးပွဲခန်းထဲတွင်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်တွင် အမှတ်ကောင်း ရဖို့ မပြောနှင့် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးဖြင့် မည်ကဲ့သို့ စာစီစာကုံးကောင်းတစ်ပုဒ်ကို ရေးနိုင်မည်နည်း။ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အဓိပ္ပာယ်ရှိအောင် ရေးသားရန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် စာမေးပွဲ စတင်ရန် နာရီဝက်လိုနေသေးသဖြင့် တုပိုင် ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် အရည်အချင်းကို သဘာဝကျစွာပင် ပယ်ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်က ပြောလိုက်သည်။
“တုပိုင်က စာမေးပွဲခန်းမကို မလေးမစား လုပ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုခုံကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ ဆိုတော့ ပြန်သယ်လာစရာ မလိုတော့ဘူး။ သူ့ကို အပြစ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ စာမေးပွဲခန်းငယ် အပြင်ဘက်မှာပဲ ဖြေဆိုခိုင်းလိုက်”
ဤအပြစ်ပေးမှုသည် လွန်ကျူးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အခြား စည်းကမ်းကြီးသော ကျောင်းအုပ်ကြီးများ ဆိုလျှင်လည်း ဤအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြပေလိမ့်မည်။ လီဝမ်ဟွေ့သာ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့လျှင် ၊ အခြား ဖြေဆိုသူများသာ စာမေးပွဲခန်းမထဲသို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပူဇော်ရန် ၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဦးခိုက်ရန် ၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း အာဇာနည်များကို ဂါရဝပြုရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင် လီဝမ်ဟွေ့အနေဖြင့် ထိုသူကို စာမေးပွဲခန်းမထဲမှ တိုက်ရိုက် မောင်းထုတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်သည် တုပိုင်ကို မကြိုက်သော်လည်း တမင်တကာ ဖိနှိပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်၏ အမြင်တွင် တုပိုင်သည် ဤဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ၌ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် အမိုးအကာ ၊ နံရံများ မရှိသော စာမေးပွဲခန်းငယ် အပြင်ဘက်တွင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရတော့မည် ဖြစ်သည်။ နေပူရှိန်ကို တိုက်ရိုက် ခံရမည် ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်လောက်သည်။ ထို့အပြင် မိုးမရွာစေရန်လည်း ဆုတောင်းရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် စာမေးပွဲအဖြေလွှာသည် စက္ကူပျော့ဖတ် ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး စာမေးပွဲတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။
ဖြေဆိုသူ အားလုံးသည် သူတို့၏ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ တုပိုင်တစ်ယောက်တည်းသာ ကွင်းပြင်တွင် ထိုင်နေရပြီး ကျောင်းသားအများအပြားက သူ့ကို မျောက်တစ်ကောင်လို ကြည့်နေကြသည်။
တုပိုင်သည် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပြီး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများက မည်သို့ သိရှိနိုင်မည်နည်း။ မင်းသမီး၏ နှုတ်ဆက်ပွဲတွင် ကဗျာရွတ်ပြိုင်ပွဲ၌ အနိုင်ရခဲ့ခြင်း ၊ လီချန်ချန်နှင့် မြင်းစီးပြိုင်ပွဲ ၊ ယန်ရှီပင် ထိုအကြောင်းများကို မသိရှိပေ။ ချန်ဖိန်အစား ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပြီး ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့ခြင်း ၊ ရှားလုံရွှိုကို စစ်တပ်စေလွှတ်ပြီး လီမိသားစုကို တိုက်ခိုက်ရန် နားချနိုင်ခဲ့ခြင်း ၊ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ခြင်း စသည်တို့ကို လီဝမ်ဟွေ့နှင့် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့မှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။
ထို့ကြောင့် ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီတွင် တုပိုင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အထင်ကြီးစရာမှာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ကျင်းပခဲ့သော တက္ကသိုလ်ကြီးသုံးခု၏ ပြိုင်ပွဲသာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာများတွင် မည်မျှပင် တော်နေပါစေ ဤစာမေးပွဲခန်းထဲတွင်တော့ အသုံးမဝင်သည့် အရာများသာဖြစ်ပြီး ရမှတ်တစ်မှတ်ကိုပင် ရယူပေးနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ လူတိုင်း တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲ စတင်ရန် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ရုတ်တရက် ယန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းသား တုပိုင် ၊ မင်းက တကယ်ကိုဉာဏ်များတာပဲ။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားစရာကောင်းအောင် ၊ စုတ်ပြတ်သတ်နေအောင် တမင်တကာ လုပ်လာတာမလား။ ဒါမှ မင်း ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲမှာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရသွားရင်တောင် လူတွေက မင်းအပြစ် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ကြမှာလေ။ ငါ မင်းကို မေးစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့ အရင်က လောင်းကြေး အတည်ပဲလား။ မင်းနဲ့ ငါကြားမှာ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ အမှတ်နဲ့ ဆုံးဖြတ်မယ် ၊ ရှုံးတဲ့သူက ကျင်ကြီးကျင်ငယ်သယ်ရတဲ့ မိန်းမစိုး ဖြစ်ကြေးလေ”
တုပိုင်က အက်ကွဲနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့ အတည်ပဲ”
“အတည်ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ” ယန်ရှီက ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီနေ့တုန်းက မင်းက ဘဝင်မြင့်ပြီး ငါ့ကို မင်းခြေထောက် ဆေးခိုင်းခဲ့တယ်နော်။ ဒီတော့ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲရလဒ် ထွက်လာပြီးလို့ မင်း ဒီဘာသာရပ်မှာ ရှုံးသွားရင် ငါ မင်းဆီကနေ တခြားဟာ မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။ ကျောင်းသားတွေ အားလုံးရှေ့မှာ မင်း ငါ့ခြေထောက်ကို ဆေးပေးမယ် ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်နှင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီတို့သည် လီဝမ်ဟွေ့ ရာထူးပြန်ရခြင်းကို မသိကြသေးပေ။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ ကျောင်းသားများ၏ အမြင်တွင် လီဝမ်ဟွေ့ ကျဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသဖြင့် တုပိုင်သည် ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိတော့ဘဲ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီဟု ယူဆကာ ကြိုက်သလို အနိုင်ကျင့်နိုင်သည်ဟု တွေးထင်နေကြသည်။
စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူ မိန်းမစိုးအိုကြီးဖြစ်သည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းအုပ်ကြီး ၊ ဒါတွေက ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းသားတွေလား”
ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ် တားဆီးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တုပိုင်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်မှာ ငါ မင်းကို ရှုံးခဲ့ရင် မင်းခြေထောက်ကို ဆေးပေးမယ်။ အကယ်၍ ငါက နိုင်ခဲ့ရင်တော့ ငါ့ခြေထောက်ကို မင်း ဆေးပေးစရာ မလိုဘူး။ ငါ့ဘာသာ ဆေးမယ်။ ဒါပေမယ့် ခြေဆေးရေနဲ့ မင်းကို ပက်မယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ။ ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ”
ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေး ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီး၏ မွန်မြတ်တဲ့ အချိန်မျိုးတွင် ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသည့် လောင်းကစားမျိုး လုပ်ခြင်းသည် တကယ်ကိုပင် ရိုင်းစိုင်းရာရောက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်၏ တုပိုင်အပေါ် အထင်ကြီးမှု သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အမူအကျင့်မျိုးဖြင့် လီဝမ်ဟွေ့၏ မွေးစားသား မဖြစ်သင့်ဟု သူထင်သွားသည်။
တကယ်တော့ ဤဘိုးဘေးကြီးက အရာရာကို အလေးအနက်ထားလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲက လေးနက်သော်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းသားအချင်းချင်း သီးသန့် လောင်းကြေးထပ်ခြင်းသည် စာမေးပွဲ၏ မျှတမှုကို မထိခိုက်သရွေ့ စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူ မိန်းမစိုးအိုကြီးများအနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုပေ။
“သဘောတူတယ်ကွာ” ယန်ရှီက ပြောလိုက်သည်။
“တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်မှာ ငါနိုင်ရင် မင်း ငါ့ခြေထောက်ကို ဆေးပေးရမယ့်အပြင် ငါက ခြေဆေးရေနဲ့ မင်းမျက်နှာကို ပက်ပစ်မယ်”
“သဘောတူတယ်” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကဲ ၊ အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကြတော့” ကျောင်းအုပ်ကြီးအသစ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထန်ယန်ကမူ ပို၍ပင် အထင်သေးသွားသည်။
တုပိုင်၏ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လွန်းသော အပြုအမူများနှင့် လူသိရှင်ကြား ရိုင်းစိုင်းစွာ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့မှုများကြောင့် လူအများ၏ အမြင်တွင် သူသည် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်းမရှိသူ တစ်ယောက်အဖြစ်သာ ထင်မှတ်နေကြသည်။ ဤအခြေအနေသည် အမှန်တကယ်ပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။
နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် မင်္ဂလာအချိန်အခါ ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဒေါင်ဟူသော ခေါင်းလောင်းသံကြီး ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး ကွမ်ရှီးမိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ ၊ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ငါးဦးသည် မေးခွန်းစာရွက်များကို ပူးပေါင်းဖွင့်ဖောက်ကာ အမြန်ဆုံး ဝေငှလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ တုပိုင်၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အခိုက်အတန့်ဖြစ်သလို သူ၏ စစ်မှန်သော အရည်အချင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည့် အချိန်အခါလည်း ဖြစ်ပေသည်။
တုပိုင် မေးခွန်းလွှာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံး ၊ ရှစ်ပိုဒ်ဖွဲ့ စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာ ၊ စကားပြေဟူ၍ အပိုင်းသုံးပိုင်း ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ရမှတ် ၁၅၀ သတ်မှတ်ထားသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးအတွက် ရမှတ် ၇၀ အထိ ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခင်နှစ်များနှင့် မတူညီဘဲ ပြည်နယ်အဆင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ ပုံစံနှင့် ဆင်တူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး မေးခွန်းဖြစ်သည့် မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုပိုင် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို တစ်ကိုယ်တော် ဆရာကြီး ဖြစ်စေချင်နေသည်လား ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ ကံတရားကပင် အလွန်ကောင်းမွန်နေခြင်းလား မပြောတတ်ပေ။ သို့သော် ဤကံကောင်းမှုသည် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ စာစီစာကုံးများသည် အမြဲတမ်းလိုလို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့် ပတ်သက်နေလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ နိုင်ငံရေးနှင့် နှလုံးသားကို မေးမြန်းခြင်း”
ဤခေါင်းစဉ်ကို ဖြေဆိုရန်အတွက် တုပိုင်အနေဖြင့် အိပ်မက်စနစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ ၁၇ ရာစုဝန်းကျင် မင်မင်းဆက် ဝမ်လီနန်းသက် ၂၆ နှစ်တွင် အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ်ဖြင့် ကျွမ့်ယွမ်ဘွဲ့ (ပထမဆု) ရရှိခဲ့သော ဉာဏ်ကြီးရှင် ကျောက်ပင်ကျုံး၏ လက်ရာမြောက် စာစီစာကုံးသည် ဤခေါင်းစဉ်နှင့် ထပ်တူကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျောက်ပင်ကျုံး၏ စာစီစာကုံးသည် ထန်ပေါ်ဟူ၏ လက်ရာထက်ပင် သာလွန်ပြောင်မြောက်လှပြီး သမိုင်းတွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းအဆင့် စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ကို ဤကဲ့သို့သော ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲအဆင့်တွင် ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းသည် ကြက်သတ်ရာတွင် နွားသတ်ဓားကို သုံးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူ ထန်ယန်သည် ကွမ်တုံပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ကျူရန်ဘွဲ့ ရရှိထားသူဖြစ်စေဦးတော့ ၊ ဤစာစီစာကုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ထန်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် ရှုံးနိမ့်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။
အပိုင်း ၂၄၃ ပြီး။