အခန်း (၂၄၅)

အခြားသူများ မေးခွန်းဖြေဆိုပြီး စာစီစာကုံး ရေးသားကြချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အကြမ်းဖျင်း မူကြမ်း ရေးသားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်အတွက်မူ မူကြမ်းဟူသည် အဘယ်နည်း။

သူ စတင်ရေးသားလိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ စာလုံးတစ်လုံးကိုမျှ ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ ထူးခြားပြောင်မြောက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော စာစီစာကုံးသည် မြစ်ရေကြီးသကဲ့သို့ စာရွက်ပေါ်တွင် တဟုန်ထိုး စီးဆင်းသွားလေသည်။

ဤသည်က ဧကရာဇ်ထျန်ချီ၏ ဆရာ ၊ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ဒုတိယဆုရရှိခဲ့သူ စွန်းချန်ကျုံး၏ စာစီစာကုံး ဖြစ်သည်။ ဤစာစီစာကုံးသည် မူလကပင် အားကောင်းမောင်းသန် မြစ်ကြီးတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဖတ်ရှုလိုက်သည်နှင့် လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းနေစေသည်။ တုပိုင်သည် အကြိမ်တစ်ရာကျော် အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယမေးခွန်း ဖြေဆိုပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဂျိန်းးးးး ၊ ဂျိန်းးးးး”

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မိုးတိမ်မည်းများ စတင် စုရုံးလာလေတော့သည်။ တုပိုင်၏ မျက်နှာထားသည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ကံတရားက တော်တော်လေး ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ မိုးခြိမ်းပြီး မိုးရွာတော့မည်။ ဤအချိန်တွင် စာမေးပွဲ စတင်သည်မှာ တစ်နာရီအောက်သာ ရှိသေးပြီး ပြီးဆုံးရန် ငါးနာရီခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

အခြားသော ဖြေဆိုသူများအတွက်မူ မိုးရွာခြင်းသည် ကိစ္စမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးသည် အိမ်ထဲတွင် ၊ နံရံများအတွင်းတွင် ရှိနေကြပြီး လေနှင့်မိုးကို ကာကွယ်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်သည် စာမေးပွဲခန်းမ၏ အပြင်ဘက် ၊ လေဟာပြင်တွင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုးရွာလိုက်သည်နှင့် သူ လုံးဝ သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စာစီစာကုံး မည်မျှပင် ကောင်းမွန်ပါစေ မိုးရေစိုရွှဲသွားပါက ချက်ချင်းပင် အမှိုက်ပုံ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

တုပိုင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးတိမ်မည်းများသည် အလွန် နိမ့်ဆင်းလာပြီး မိုးခြိမ်းသံများသည် ပိုမို စိပ်လာသည်။ အများဆုံး နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ် အတွင်း မိုးစတင် ရွာသွန်းပေလိမ့်မည်။ မိုးရွာလိုက်သည်နှင့် သူ့တွင် ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော စွမ်းရည် ရှိလျှင်ပင် လုံးဝ ကျဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်၏ တတိယမေးခွန်းကို အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။ တတိယမေးခွန်းသည် ကဗျာနှင့် စကားပြေ အရေးအသား ဖြစ်သည်။ ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုပိုင် ကြောင်အမ်းမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤမေးခွန်းသည် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းမှု ရှိသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။

“အရှင် မြစ်ကို မကူးပါနှင့်”

အရှင် မြစ်ကို မကူးပါနှင့် ၊ အရှင်က မြစ်ကိုကူးရန် ခေါင်းမာနေသည် ၊ သူ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားပြီး သေဆုံးသွားသည် ၊ အရှင့်အတွက် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။

ကျေးဇူးပြု၍ ဤခေါင်းစဉ်ဖြင့် ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးစပ်ပါ။

ဤစာမေးပွဲ၏ မေးခွန်းအားလုံးထဲတွင် ဤမေးခွန်းသည် အထူးခြားဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ အခုနလေးတင် တုပိုင် ကြားလိုက်ရသော ဖြေဆိုသူ အများအပြား၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်သံများသည် ဤမေးခွန်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သေချာသည်မှာ တတိယမေးခွန်း ဖြစ်သော ကဗျာနှင့် စကားပြေ အရေးအသားအတွက် အမှတ်သည် သိပ်မများလှပေ။

တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲတွင် စုစုပေါင်း ရမှတ် ၁၅၀ ရှိသည်။ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးအတွက် အမှတ် ၇၀ ၊ ရှစ်ပိုဒ်ဖွဲ့ စာစီစာကုံးအတွက် အမှတ် ၅၀ နှင့် ကဗျာ ၊ စကားပြေ အရေးအသားအတွက် အမှတ် ၃၀ ဖြစ်သည်။ ယခင် တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲများတွင် ကဗျာနှင့် စကားပြေ အရေးအသားသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရမှတ် ၂၀ သာ ပေးလေ့ရှိသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်သည် အလွန် ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူသည် တတိယမေးခွန်းတွင် အထူး ထူးချွန်သော ကဗျာနှင့် စကားပြေကို မြင်တွေ့လိုသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤမေးခွန်းသည် မြစ်တစ်စင်းကို ဖြတ်ကူးချင်နေသော အရူးတစ်ယောက်အကြောင်း ဖြစ်ပြီး သူသည် လှိုင်းထန်နေသော ရေစီးကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခါနီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့ဇနီးသည်က အနောက်မှ လှမ်းအော်ပြီး မကူးရန် တားမြစ်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရူးသည် ရေစီးသန်သော မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရေနစ်သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မှာ နက်ရှိုင်းသည်။ အကြံဉာဏ်ပေးသည်ကို နားမထောင်ဘဲ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဆက်လက် မိုက်မဲနေပါက သေစေနိုင်လောက်သော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဟု လူများကို သတိပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခေါင်းစဉ်မျိုးသည် ကဗျာထက် စာစီစာကုံးအတွက် ပိုမို သင့်လျော်သဖြင့် အထူး ခက်ခဲစေသည်။ သို့သော် တုပိုင်အတွက်မူ ဤအရာသည် သူ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤခေါင်းစဉ်အတွက် ကဗျာသည် အလွန် နက်နဲခက်ခဲသော်လည်း ကဗျာနတ်ဘုရား လီပိုင် ရေးသားခဲ့သော အရှင် မြစ်ကို မကူးပါနှင့်ဟူသည့် ခေါင်းစဉ်တူ ကဗျာတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်။

မှန်ပေသည်။ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် တာ့ထန်ခေတ်၏ ထက်ဝက်မျှသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ဖန်ဆင်းနိုင်သော ၊ တရုတ်ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်အဆင့် စွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာခဲ့သော လီပိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ အိပ်မက်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤကဗျာကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး အသည်းနှလုံးထဲအထိ စွဲမြဲနေအောင် သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပင် တုပိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အခမ်းနားဆုံး လက်ရေးမူကို အသုံးပြုကာ အရှင် မြစ်ကို မကူးပါနှင့်ဟူသော ဤကဗျာကို ချရေးလိုက်လေသည်။

မြစ်ဝါမြစ်ရေ အနောက်သို့စီးဆင်း ၊ ကွန်လွန်တောင်မှ ဖောက်ထွက်လာ၊ လီတစ်သောင်း ဟိန်းဟောက် ၊ နဂါးဂိတ်တံခါးကို ရိုက်ခတ်။ လှိုင်းတံပိုးများ မိုးပေါ်ထောင် ၊ ဧကရာဇ်ယောင် သက်ပြင်းချ။ မဟာယွီ ရေဘေးကာကွယ် ၊ သားငယ်ငိုသော်လည်း အိမ်မပြန်။ ရေစီးသန်ကို သတ်ဖြတ် ၊ ရေဘေးကို ရှင်းလင်း ၊ ပြည်ကိုးပြည် ပိုးစာလျှော်ပင် စိုက်ပျိုးကြ။ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးသွား ၊ လေနှင့်သဲသောင်သာ ကျန်ရစ်။ ဆံပင်ဖားလျား အဘိုးအို ၊ ရူးသွပ်မိုက်မဲ ၊ မနက်စောစော မြစ်ကမ်းဘေး ဘာလုပ်ချင်သနည်း။ ဘေးလူများ သနားခြင်းကင်း ၊ ဇနီးသည် တားဆီး ၊ သို့သော် အရှင်က မြစ်ကိုကူးရန် ခေါင်းမာ ၊ ရေထဲဖြတ်ကူး ဒုက္ခရောက်။ ကျားကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ၊ မြစ်ကို စိတ်မချရ ၊ အရှင် ရေနစ်မြုပ် ၊ ပင်လယ်ဝသို့ မျောပါသွား။ သွားဖြူဖြူ ဝေလငါးကြီးများ ၊ နှင်းတောင်ကြီးများအလား ၊ အို အရှင် အို အရှင် သင် ထိုအထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီလော။ ကွန်ဟိုစောင်းသံ ငိုရှိုက်သော်လည်း သူ့ကို ပြန်ခေါ်မလာနိုင်

သုံးမိနစ်အတွင်းမှာပင် တုပိုင်သည် ဤကဗျာကို စာရွက်ပေါ်သို့ ကူးယူရေးသားပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ဤကဗျာသည် သိပ်ပြီး ကျော်ကြားခြင်း မရှိနိုင်ပေ။ သို့သော် မည်သူ့လက်ရာ ဖြစ်သနည်း။ ကဗျာနတ်ဘုရား လီပိုင် သူ့ဆီက ဆံပင်တစ်ချောင်း ဆွဲနှုတ်လိုက်ရုံဖြင့် တာ့နင်အင်ပါယာရှိ ကဗျာဆရာ အများစုကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်ပေရာ ဤမိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများကို ဆိုဖွယ်ရာ ရှိပါဦးမည်လော။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်၏ အရှင် မြစ်ကို မကူးပါနှင့်ကဗျာသည် သေချာပေါက် နောက်ထပ် နျူကလီးယားအဆင့် လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အခြားလူအားလုံးကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ရန် လုံလောက်သည်။

“ဂျိန်းးး ဂျိန်းးး ဂျိန်းးး”

ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးခြိမ်းသံများ ပိုမို စိပ်လာပြီး မိုးဖွဲများ မကြာမီ ကျဆင်းလာတော့မည်။ မိုးရွာလိုက်သည်နှင့် တုပိုင်၏ စာမေးပွဲ အဖြေလွှာသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ချက်ချင်းပင် လူတိုင်းသည် တုပိုင်ကို သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး နှင့် စာမေးပွဲ အကြီးအကဲ ဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင် မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ်။ မင်းသာ အခု ဖြေဆိုသူတွေအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ဒူးထောက် ဦးခိုက်ပြီးတော့ ဘိုးဘေးကြီး ၅ ယောက်ကို ဦးခိုက်မယ်ဆိုရင် စာမေးပွဲခန်းမထဲ ပြန်ဝင်ခွင့် ပေးမယ်”

တုပိုင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မလိုတော့ပါဘူး ကျွန်တော် အဖြေလွှာ အပ်လိုက်ပါတော့မယ်”

သူ ထိုစကား ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။ စာမေးပွဲ စတင်သည်မှာ တစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးပြီး ပြီးဆုံးရန် ငါးနာရီကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ လူအများစုအတွက်မူ ပထမမေးခွန်းကိုပင် မပြီးသေးကြဘဲ ခေါင်းစားနေကြရဆဲ ဖြစ်သည်။ တုပိုင်က တကယ်ကြီး အဖြေလွှာ အပ်တော့မည်လော။ သို့သော် ဤသည်မှာလည်း ပုံမှန်ကိစ္စပင်။ သူက လက်လျော့လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး ကံတရားအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ပုံစံသည် ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်မပျော်ထားသကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး လဲကျသွားနိုင်သည့် ပုံပေါက်နေသည်။ အလွန်ခက်ခဲသော နောက်ဆုံးမေးခွန်း ဖြစ်သည့် ကဗျာနှင့် စကားပြေကို မဆိုထားနှင့် ၊ သာမန် စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်ကို ရေးသားရန်ပင် သူ့မှာ ခွန်အား မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ကမန်းကတန်း ရေးသားပြီး အဖြေလွှာကို တိုက်ရိုက် အပ်လိုက်ခြင်းသည် ပညာရှိသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရလဒ်က အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးပဲ ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရူးက ယန်ရှီ၏ လောင်းကြေးကို လက်ခံလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ ရှုံးနိမ့်လျှင် ခြေဆေးရေဖြင့် အက်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် ခြေဆေးရေ သောက်ရခြင်းနှင့် မတူညီသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်နာရီအတွင်း ပြီးစီးခဲ့သော တုပိုင်၏ စာမေးပွဲ အဖြေလွှာသည် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲ သက်သက်အတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ပြည်နယ်အဆင့် ၊ မြို့တော်အဆင့် သို့မဟုတ် နန်းတွင်းစာမေးပွဲများအတွက်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေကြောင်း မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ပထမမေးခွန်းအတွက် သူသည် မင်မင်းဆက် ဝမ်လီခေတ် နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ပထမဆုရရှိခဲ့သော ကျောက်ပင်ကျုံး၏ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒုတိယမေးခွန်းအတွက် သူသည် ဧကရာဇ်ထျန်ချီ၏ ဆရာ ၊ နန်းတွင်းစာမေးပွဲတွင် ဒုတိယဆုရရှိခဲ့သော စွန်းချန်ကျုံး၏ ရှစ်ပိုဒ်ဖွဲ့ စာစီစာကုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

တတိယမေးခွန်းသည် ပို၍ပင် ကောင်းကင်ကို အာခံထားပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း တွေ့ရခဲသော ဉာဏ်ကြီးရှင် ကဗျာနတ်ဘုရား လီပိုင်၏ လက်ရာကို အသုံးပြုထားသည်။ တစ်ခုချင်းစီက ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို၍ ကောင်းကင်ကို အာခံထားကြသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားအားလုံး ဖြေဆိုထားသော စာမေးပွဲ အဖြေလွှာအားလုံး၏ အလေးချိန်ကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် တုပိုင်၏ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်တည်းကို မမီနိုင်ဟု ပြောနိုင်သည်။

အကယ်၍သာ ဤအရာသည် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် တုပိုင်သည် အခြားသော ဖြေဆိုသူများကို အနိုင်ယူရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို ချိပ်ပိတ်ထားသော ဖိုင်တွဲတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံးဝ လုံအောင် ပိတ်လိုက်ပြီး မိန်းမစိုး စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ငါးဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သွားရောက် တင်ထားလိုက်သည်။

သူတို့သည် အဖြေလွှာများကို အမှတ်ပေးမည့် လူငါးဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိန်းမစိုးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ထဲမှ သုံးဦးသည် အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ လာကြသူများ ဖြစ်ပြီး အတွင်းနန်းဆောင်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် ကျွမ်းကျင်မှုသည် အတော်လေး မြင့်မားပြီး နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသော အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

တုပိုင်၏ စာမေးပွဲ အဖြေလွှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ မည်သို့သော မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်သွားမည် ၊ မည်ကဲ့သို့သော တုန်လှုပ်အံ့သြမှုမျိုး ခံစားရမည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

အပိုင်း ၂၄၅ ပြီး။