ရှဟဲနှင့် လီချင်းဟဲ ပျောက်သွားပြီ

ကြယ်သိုင်း ရဲစခန်းအဝင်ဝမှာ။

အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်သောအခါ နေဝင်ချိန်၏ နောက်ဆုံး နေရောင်ခြည်များသည်လည်း မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။

ချိုးဖြူများသည် ဂိတ်ရှေ့တွင် အတောင်များအား တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကြား ပျံသန်းနေကြ၏။ ရဲအရာရှိများက ၎င်းတို့၏ ယူနီဖောင်းများကို ဖယ်ရှားကာ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေကြသည်။

"အရာရှိရှ... မင်း အခု ဦးစီးချုပ်နဲ့ဆို လက်တွေ့ကျကျ ယောက္ခထီးတွေ ... မင်းရာထူး အကြီးကြီးရတဲ့အခါ မင်း ဒီညီအစ်ကိုတွေကို မမေ့နဲ့နော်!"

လမ်းမပေါ်ရှိ အဖွဲ့သားအများအပြားက ရှဟဲကို ဝိုင်းထားကြသည်။

"ဇနီးသည်က သူ့ခင်ပွန်းကို တကယ် ကံကောင်းစေတာတဲ့"

"အခုကစပြီး မင်းက အရာရှိရှ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါရိုက်တာရှလို့ ခေါ်ရတော့မယ်!"

"မင်း ချမ်းသာပြီး တန်ခိုးကြီးလာရင် ငါတို့ကို မမေ့နဲ့နော်..."

"..."

ကျစ်!... မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ကြည့်စမ်း! မင်းတို့မှာ ရည်မှန်းချက် မရှိဘူးလား"

ရှဟဲသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးရင်း စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်ပြီး မှုန်ကုပ်ကုပ် လုပ်ပြနေသည်။

"ငါ့အိပ်မက်က အရမ်းကြီးကျယ်တယ် ဒါရိုက်တာလား... မဖြစ်ဘူး... ဒီနေရာက သေးလွန်းတယ် ငါလုပ်ရင် အကြီးကျယ်ဆုံးကို လုပ်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဖြစ်ဖို့ ထိပ်တန်းရောက်တဲ့အထိ အဆင့်ဆင့် တက်သွားမယ်။”

"အရာရှိရှက အရမ်းတော်တာပဲ!!"

၎င်းကိုကြားသည်နှင့် နောက်ကလိုက်လာသော အဖွဲ့သားများက ချက်ချင်း ချော့မော့လေတော့သည်။

"မင်းမိန်းမက နောက်ခံရှိတာကိုကွ! အရာရှိရှရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို သေချာပေါက် မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်မှာပဲ!"

"မွေးရာပါနယ်ပယ်လား?"

ရှဟဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး မိုက်မဲစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှဟဲငါက ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာ ရှိတယ်ကွ!"

"မင်းက ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး ထားထားတယ်..."

"မင်း ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်လို့ ငါတို့ ကြားတယ်...ဘာဂိုဏ်းဆရာလဲ? မင်း အနာဂတ်မှာ အဓိပတိတောင် ဖြစ်လာနိုင်လောက်တယ်"

အဖွဲ့သားက ခေါင်းကုတ်ကာ သူ၏ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး မြေပုံအက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"အခုတလော နာမည်ကြီးပြီး စားကောင်းတဲ့ အသားကင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် တွေ့ထားတယ်... ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက မင်းအတွက် ကြိုပြီး ဂုဏ်ပြုချင်တာ... မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း မင်း အလုပ်တွေရှုပ်လာတဲ့အခါ အတူသောက်ဖို့ ခက်မှာပဲ...."

သူတို့စကားပြောနေစဥ် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီလောက် အသုံးမဝင်တဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က မွေးရာပါနယ်ပယ်မှာတောင် မရှိသေးဘူး အဓိပတိနယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့လေ?"

ဟမ်?

ဘယ်သူလဲ?

အသံကြားသည်နှင့် အဖွဲ့သားများလည်း ခေတ္တရပ်ပြီး အသံ၏ ဦးတည်ရာဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းထောင့်တစ်နေရာ၌ အနက်ရောင် ၀တ်စုံဝတ်ထားသော လူမသိသူမသိ အသွင်အပြင်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ရှေးခေတ်စာလုံးများ ရေးထိုးထားသော မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ သတ်ဖြတ်ချင်နေသော ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း သိသာလှ၏။

"မင်းက...ဘယ်သူလဲ?"

၎င်းကိုမြင်တော့ ရှဟဲ သူ၏ ကြယ်လက်စွပ်ကို အလိုလို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အတွင်းထဲက ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို အသက်သွင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ။

သူ့ဘေးနားက အဖွဲ့သားတွေကလည်း သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ ဝိုင်းရံထားလေသည်။

ယခုအခါ ရဲအုပ်ကြီးအဖြစ် သူ၏ ခွန်အားနှင့် တိုးမြင့်လာမှုကို ကြည့်လျှင် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အချို့သော သားရဲနတ်အရှင်၏ ဂိုဏ်းဝင်များသည် သူ့ကို ဆူးပင်အဖြစ် မြင်ကြလေသဖြင့် မကြာခဏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် လုံခြုံရေးအဖွဲ့မှ တာဝန်ကျ အရာရှိများ အားလုံးသည် နောက်ဖွားနယ်ပယ်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

"ဟမ့်... ပုရွက်ဆိတ်တွေ ပုရွက်ဆိတ်တွေ! မင်းတို့က ငါ့နာမည်ကို သိဖို့ ထိုက်တန်လို့လား?"

တစ်ဖက်လူက အေးစက်စွာပြောပြီး ရှဟဲဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာ၏။ သူ၏ခြေလှမ်းများက အလျင်စလိုမဖြစ်သလို ရှဟဲကိုကာကွယ်ပေးနေသည့် အဖွဲ့သားများကိုလည်း လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။

နောက်အခိုက်၌။

ဗုန်း!

အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အက်ကွဲကြောင်းများ မြေပြင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

ကြယ်များ၏ ဖိအားသည် ဤဧရိယာအပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး မြင်သာထင်သာသော မြှင့်တင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ တခဏချင်းမှာပင် အစောင့်များခမျာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ကုန်ကြ၏။ ရှဟဲ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ခဲ့ပြီး အနှီဖိအားကို ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

"အသေခံတိုက်ပွဲလား"

အနက်ရောင်၀တ်စုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသားသည် ရှဟဲအနီးသို့ ဖျတ်ကနဲ ရောက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းကို ကောင်းကောင်းအသုံးချလို့ ရသေးတယ်... မင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အစေခံလို့ရတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းက သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်လိမ့်မယ်"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တခဏချင်း ပျောက်သွားကြလေသည်။ ကြယ်ဖိအားများလည်း ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လမ်းမကြီးပေါ်၌ လေတိုးသံသာ ကျန်ခဲ့၏။

ကျန်ရှိသော ရဲအရာရှိများသည် နှလုံးနေရာကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြရကာ ဖိအားများ ပျောက်သွားသည်နှင့် လှည့်ပတ်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ ဖုန်းများကို အရူးအမူး ဆွဲထုတ်လိုက်သည် ။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ မြန်မြန် မြန်မြန်... ဦးစီးချုပ်ကို အကြောင်းကြား!"

"သူ့သားမက်ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားပြီ!"

…

…

တစ်ဖက်ရှိ ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်၏ လုံခြုံရေးအခန်း။

"မင်း သူ့ကို ရှာမတွေ့ဘူးလို့ ပြောနေတာလား"

သူ့ရှေ့မှ ကြီးမားသော ဖန်သားပြင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီတောက်မင်၏မျက်နှာ ညှိုးငယ်သွားသည်။

ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသော စောင့်ကြည့်ကင်မရာများသည် စာကြည့်တိုက်၏ ထောင့်တိုင်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်နေ၏။ အကြီးတန်း စာကြည့်တိုက် အရာရှိ သုံးယောက်လည်း သူ၏အနားတွင် ရပ်ကာ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... စာကြည့်တိုက်တစ်ဝိုက် တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော်တို့ ရှာဖွေပြီးပါပြီ"

သူတို့သည် လီတောက်မင်၏ဒေါသကို ရှောင်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေသည်။

"ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ကောင်မလေးကို မျက်မြင်တွေ့တဲ့ ဝန်ထမ်းတော်တော်များများနဲ့ စကားပြောခဲ့ပြီးတာတောင် သူတို့အားလုံးက သူမ စာကြည့်တိုက်က ထွက်မသွားဘူးလို့ ထွက်ဆိုခဲ့တယ်... သူမ တကယ်ပဲ အထဲမှာ မရှိဘူး"

"ခေါင်းဆောင်... ဒါကိုကြည့်ပါ"

လီမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာစိုးတစ်ဦးသည် သူ၏နဖူးမှချွေးများကို သုတ်ရင်း လီတောက်မင်ထံချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဒါက ဧရိယာ၂ အနီးမှာ ရိုက်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးရိုက်ချက်ပါ"

"..."

ထိုအခါ လီတောက်မင်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တက်ဘလက်ကို ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချိန်မှာ ညနေ ၄း၂၀ လောက်ရှိပြီ၊ ညနေစောင်းသွားပြီ။ ရိုက်မိထားသည့် နေရာသည် အပိုင်း ၂ ၏ ကျန်ဧရိယာဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး နေရောင်ခြည် မှိန်ဖျော့သွားသည့်နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

လီချင်းဟဲသည် စာအုပ်စင်များကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်နေပြီး သူမ အလုပ်များ ပြီးသည်နှင့် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ။ သူမသည် အခြားဝန်ထမ်းများမှ ရံဖန်ရံခါ နှုတ်ဆက်ရင်း စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အေးချမ်းပြီး နူးညံ့သော နေ့စဉ်ပုံမှန် အလုပ်တစ်ခုပင်။

သို့သော် လီချင်းဟဲမှ ချက်ချင်းပင် ထောင့်တစ်နေရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နေရာသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထူထဲသော အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားကာ ခဏချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည် ။

နောက်အခိုက်၌ မီးခိုးများ လွင့်စင်သွားလေသည်။ ထိုစဥ် လီချင်းဟဲလည်း ထောင့်တစ်နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"ပြီးတော့ရော?"

လီတောက်မင်၏ မျက်နှာသည် ထုတ်ဖော်မပြသော်လည်း လည်ချောင်းက တင်းကြပ်နေပြီး လက်နောက်ဘက်ရှိ သွေးကြောများက ဖောင်းကားနေသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်က စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ မရှိတော့ဘူးလား"

"ခြေရာခံနိုင်တာက... ဒါပဲရှိတယ်...ဒါက ငါတို့ရှာနိုင်တဲ့ မမလေးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စပဲ... နောက်ပိုင်းမှာ ဘဏ္ဍာစိုးက မိသားစုရဲ့ လူအင်အားအားလုံးကို စုဆောင်းပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ထုတ်ပြီး မိုင်တိုင်းကို လိုက်ရှာခိုင်းထားပေမယ့် သဲလွန်စမတွေ့ဘူး..."

ဘဏ္ဍာစိုးကလည်း အသံတုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့်: "တချို့အချက်အလက်တွေအရ အပြောင်းအရွှေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့သူက အဓိပတိပညာရှင်ပဲ... မဟုတ်ရင် သဲလွန်စ ပျောက်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"သံသယရှိတဲ့လူက ထိပ်တန်းပညာရှင်လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီတောက်မင်၏ နှလုံးခုန်သံများ ခုန်ထွက်သွားပြီး သူ၏ချွေးပေါက်များမှ အေးစက်သော ချွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်ထဲ ပထမဆုံး ရောက်လာသည်က အဓိပတိမဟာမိတ်ပင်။ ကျန်းဟိုင်မြို့သည် အပေါ်ယံ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေပုံရသော်လည်း မျက်နှာပြင်အောက်မှ ရေစီးကြောင်းများသည်တော့ လှိုင်းထနေပြီး အနှီငြိမ်သက်မှု အောက်တွင် ပရမ်းပတာများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏သမီးသည် ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုတန်ခိုးရှင်များနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ယခု သူမသည် သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် အကျိုးဆက်များကလည်း မတွေးရဲစရာပင်။

"ပြီးသွားပြီ..."

……

တစ်ဖက်ရှိ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော ဖုဟိုင် လူနေရပ်ကွက်တွင်။

အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ချင်းယန်တစ်ယောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေ၏။

ငြိမ်သက်နေသော အမွှေးတိုင်မီးဖိုသည် ထောင့်စွန်း၌ ရှိနေကာ မီးခိုးငွေ့များက တအိအိတက်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်နေကာ သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် ရွှေရောင်နဂါးအငွေ့အသက်များ ဝေ့ဝဲနေသည်။

သူ၏ အဓိပတိခန္ဓာ ပုံစံက ပို၍ပို၍ ရှင်းလင်းလာချေပြီ။ သူ့အရေပြားပေါ်၌ ရွှေအလွှာများက မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ပြေးလွှားနေကာ နဂါးလူသား အတိုင်းပင်။ ထိုအခိုက် ရုတ်တရက် အနီရောင်မျဉ်းသုံးကြောင်း ပေါ်လာသည်။

ချင်းယန်၏ လက်ဖဝါးထဲ ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့ဟာ တခဏချင်း လေထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဟမ်? ဒါက?"

ချင်းယန်သည် ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ ဉာဏ်အလင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော နဂါးပုံစံကို မသန့်စင်နေတော့ဘဲ လက်ဖဝါးကိုဖွင့်ကာ သူ၏လက်ဖဝါးထဲရှိ ကျိုးနေသော သွေးနီရောင် ကြိုးသုံးချောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည့် ပုံဖြင့်။

"တကယ်ကြီး သွေးကြောတွေ ပြတ်နေပြီ..."