အဆင့်မြင့်သွေးကိုယ်ပွား ဖွဲ့စည်းမှု

အချိန်မှာ ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည်။

ထိုညတွင် ချင်းယန် တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ရှောင်ပိုင်တစ်ယောက် သွေးအားဖြည့် ဟင်းလျာအိုးကြီးတစ်အိုး ဖြစ်သော သွေးတိုဟူး၊ ဟင်းရည် နှစ်ခုပါသော ဟော့ပေါ့၊ မှိုအဖြူ နှင့် အနီရောင် ဟင်းချို တစ်မျိုး စသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အာဟာရ ပြည့်ဝစေနိုင်သော ဟင်းလျာ မျိုးစုံကို စုစည်းထားလေသည်။

အားလုံးစီစဉ်ပြီးပြီ။

ချင်းယန်၏ မနေ့ညက တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ရှောင်ပိုင်၏ အချက်အပြုတ် ကျွမ်းကျင်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ထိပ်တန်း သခင်အဆင့် အနုပညာကို ပြသခဲ့သည် ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်မိုးလင်းသောအခါ ချင်းယန် စောစောထွက်ခွာဖို့ ပြင်လေ၏။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး ကျန်းဟိုင်နယ်စပ်ကိုသွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ခရီးထွက်ရင် သတိထားပါ"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် တံခါးဝသို့ မှီထားလျက် လှမ်းပြောလာသည်။ သူမသည် ဆံနွယ်တချို့ကို နားရွက်နောက်သို့ တွန်းပို့ရင်း တိုးတိုးလေး ထပ်ပြော၏။

"ပြေးနိုင်ရင် ပြေးပါ... အဲဒီအဓိပတိ မဟာမိတ်ကလူတွေကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ပါနဲ့ ညီမတို့အိမ်မှာ အစ်ကို့ကိုစောင့်နေမယ်"

"ဟုတ်တယ် လောင်ချင်း...မင်းရဲ့ အငယ်တန်း ညီမလေးပြောတာ နားထောင်" ရှဟဲကလည်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ --:"မင်းက ငါ့တစ်ဦးတည်းသော ညီအစ်ကိုလေ သူတို့ကို ထိပ်တိုက်တိုက်ခိုက်ဖို့မကြိုးစားနဲ့... တစ်ယောက်တည်းသွားရတာ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ပြေးဖို့မမေ့နဲ့..."

"အင်း နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာပြောနေတာလဲ.. ဆရာက သေချာပေါက် နိုင်မှာ"

လီချင်းဟဲက နှုတ်ခမ်းစူပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်မလား ဆရာ?"

"ဟုတ်တယ် စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အပြောင်းအရွှေ့ တစ်ခုလုပ်ထားမှတော့ သေချာပေါက် ပြင်လည်း ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ မင်းတို့ အိမ်မှာ သတင်းထိုင်စောင့်နေရုံပဲ"

သူ၏ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေသော ချင်းယန်သည် ၎င်းတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး နှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် မြို့တံခါးကို ပြန်မကြည့်ပါဘဲ ပျံသန်းသွားလေသည်။

အရုဏ်ဦး၏ အလင်းကြောင့် ချင်းယန်နောက်ကျော တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်အား မမြင်ရတော့ချေ။ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ဖို့အရေး သုံးယောက်သား တပြိုင်နက်တည်း တွန့်ဆုတ်စွာ စောင့်နေကြသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်းယန်သည် ယနေ့ခေတ်တွင် ထူးထူးခြားခြား လေးနက်နေပုံရသည်။ သူ၏ ပုံမှန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားက မရှိတော့ဘဲ ပိုမိုသတိကပ်နေသယောင်ပင်။

"သခင် ဒီတစ်ခါ တော်တော် လေးနက်နေသလိုပဲ"

လသာဆောင်တွင် ရပ်နေသော ရှောင်ပိုင်လည်း ချင်းယန်၏ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသော ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ လက်ရန်းပေါ်တွင် မေးစေ့တင်ထား၏။ ယခုတော့ မြေခွေးနားရွက်များက ညွတ်ကျနေကာ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အမြွက်များပင် ပြသနေသည်။

သည်တစ်ခါတော့ သခင်၏ လုပ်ရပ်က မတူတော့ချေ။

သူအရင်က ဘယ်လိုလူတွေကို ပို့ခဲ့တာလဲ။

အားလုံးကိုယ်ပွားများသာ။

ယခုမူ သူသည် မကြုံစဖူးသော မူလကိုယ်ဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက သခင့်စတိုင်နှင့် မတူချေ။

"သခင်က နဂါးအသွင်မပြောင်းသေးဘူး... တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဒီနတ်သမီးက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ့်သူမရှိပဲ နေလိမ့်မယ်..."

ရှောင်ပိုင်သည် ၎င်း၏ခြေတံတိုတိုများ လက်ရန်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သားရဲနားရွက်များက စိတ်အလိုမကျစွာ ညွတ်ကျကာ အမြီးတို့တွန့်သွား၏။ ထို့နောက် ၎င်းဘေးရှိ ကြမ်းသုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ အတွင်းကြမ်းပြင်ကို စတင် ဖုန်းသုတ်တော့သည်။

သို့ပေမယ့် နောက်တစ်ခါ ထပ်စဉ်းစားကြည့်မှ သူမ အတွေးလွန်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ မနေ့ညက ချင်းယန်မှာ သွေးတွေ အများကြီး ပြည့်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းသည် သူ၏လုပ်နေကျ ပုံမှန်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သခင်သာ ခန္ဓာကိုယ်များစွာ ကွဲသွားပါက ဤပြန်ပေးဆွဲသူများသည် ဆိုးရွားစွာ ခံစားရပေလိမ့်မည်။

………..

လူနေရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်းယန်သည် လမ်းများတစ်လျှောက်သာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ မွန်းတည့်ချိန် နီးလာသောအခါ ကျန်းဟိုင်မြို့တော်သည်လည်း ပူနွေးလာ၏။ လေထုက ထူထဲပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

ချင်းယန် လမ်းကြားများအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အနက်ရောင်လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်း၏အဆုံးတွင် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ၏ ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေ၏။

လျိုဝူရွှမ်းပင်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ပုံရသည်။

"ဟမ်?"

ချင်းယန် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မျက်ခုံးပင့်တင်ကာ ရပ်လိုက်သည်။

“ကျမ်းဂန်အဆောက်အအုံကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မင်းကို ငါပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

သူနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လျိုဝူရွှမ်းသည် ခါးသီးသော အမူအရာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သက်ပြင်းလေးချကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လာ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်လေး... ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ဒုက္ခရောက်နေတယ်၊ ကျုပ် ငြိမ်မခံနိုင်ဘူး"

"မနေ့က ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်ရဲ့ညီမလေး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတယ်... ကျုပ်တာဝန်ကို ရေသာခိုလို့ မရဘူး... ကျုပ်သာ မတုံးခဲ့ရင် အဓိပတိနယ်ပယ်ရဲ့ လှည့်စားနည်းဗျူဟာအောက်မှာ သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခေါ်သွားခံရမှာလဲ"

“…”

"ဒါအတွက်ပဲလား?"

ချင်းယန်သည် လျိုဝူရွှမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့စွာ တုံ့ဆိုင်းနေပုံကို ကြည့်ကာ သူ့အား နှစ်သိမ့်ရန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ထတော့... ဒါ မင်းအပြစ်လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းကလည်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုအောက်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ... ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူးလေ"

"ဒါပေမယ့်..."

လျိုဝူရွှမ်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မတ်တပ်ထရပ်ကာ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း မြို့တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်လေးက လူကယ်ဖို့ ချိန်းထားတဲ့နေရာကို သွားမှာ မဟုတ်လား"

"ဟမ်? အဲ့တော့?"

လျိုဝူရွှမ်း၏ စကားလုံးများတွင် သဘောတစ်ခုဆီသို့ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား"

"ဟုတ်တယ်"

လျိုဝူရွှမ်း ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ၏ခြေချောင်းများကို ကြည့်ကာ နောင်တကြီးစွာဖြင့် : "ဂိုဏ်းချုပ်လေးရဲ့ ဆရာတူညီမငယ်ကို ခေါ်သွားခံရတာက ကျုပ် တာဝန်မကျေလို့ပါ... ကျုပ်ရော ဒီတခေါက် လိုက်လို့ရမလား သူမကို ပြန်ခေါ်လာချင်တယ်"

"..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် ထပ်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ လျိုဝူရွှမ်းကို လိုက်ခွင့်ပြုခြင်းသည် မေးခွန်းထုတ်စရာတော့ မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်က အဓိပတိမဟာမိတ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူသည် ၎င်း၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများကို သိရှိသဖြင့် ထောက်လှမ်းရေးကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် လျိုဝူရွှမ်း၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် ငြင်းဆိုလည်း အဆင်မပြေလှ။ တစ်ဖက်လူသည် အပြစ်ရှိသလိုခံစားရပြီး ချက်ချင်းရောက်လာပါက သူ၏ အစီအစဉ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ဤသို့ တွေးပြီးနောက် ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို မင်း ဒီတစ်ခါ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... ဒါက ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းနဲ့ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး မစ်ရှင်ပဲ။"

သူပြောသည့်အတိုင်း အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အခြေအနေတစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ မင်းငါ့ရဲ့အမိန့်ကို နာခံရမယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အထိတ်တလန့် လျှောက်မလုပ်နဲ့... မင်းကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းရင် မင်းမဆိုင်းမတွ လိုက်နာရမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်လေး စိတ်ချပါ"

လျိုဝူရွှမ်း လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျုပ် သေချာပေါက် လိုက်နာပါ့မယ်။"

"ကျန်းဟိုင်မြို့ ဝင်ပေါက်မှာ ငါ့ကိုစောင့်နေ... နာရီဝက်ကြာရင် ငါတို့ပြန်တွေ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့!"

အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် လျိုဝူရွှမ်း ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ပြီးနောက် ချင်းယန်သည် ကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်ကာ အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်သူ အဖြူရောင် ၀တ်ရုံ ပြောင်းဝတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်စွပ်ကို ဖွင့်ကာ အမြုတေသွေး တစ်ဒါဇင်လောက် ထုတ်လိုက်၏။

နောက်အခိုက်တွင် သွေးများ ထူထပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထိုကွဲပြားသော အနှစ်သာရသွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အညှောင့်ပေါက်ကာ မှိုကဲ့သို့ သွေးပန်းပွင့်များအဖြစ် ပွင့်လာကြသည်။

ဒါဇင်နှင့်ချီသော လူများသည် သွေးပန်းပွင့်များ အတွင်းမှ သူတို့၏ခြေထောက်များကို ရုန်းကန်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ကို လှမ်းထောက်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူတို့ပုံစံများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသွားခဲ့ကာ ကြက်သွေးရောင် လူသားကိုယ်ပွားများ ပြီးပြည့်စုံသွားပါပြီ။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ပုံစံအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ အချို့က ဓားသမား၊ အချို့က မယိမ်းယိုင်သောဣန္ဒြေဖြင့် တူများ၊ အချို့က လှံ၊ ဓား၊ ကြာပွတ်၊ အားလုံးသည် အဓိပတိနယ်ပယ်၏ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိကာ ကိုယ်ခံပညာနှင့် လက်နက်များ အပြည့်ရှိကြသည်။

တစ်ယောက်က ချင်းယန်နှင့် လုံးဝ တူ၏။ သူ၏ ဆံပင် ထိပ်ဖျားကနေ သူ့အရေပြားအထိ တူလွန်းသောကြောင့် လျိုဝူရွှမ်း ကိုယ်တိုင်တောင် ခြားနားချက်ကို ပိုင်းခြားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။

"မဆိုးပါဘူး ဒီလောက်ဆို လုံခြုံသင့်ပြီ"

ချင်းယန် ကျေနပ်ပြီး သူ၏အတွေးများကို ကိုယ်ပွားများပေါ် ချိတ်ဆက်ပြီး သူတို့အား လှုပ်ရှားနိုင်အောင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ လူအယောက် ဒါဇင်ရှိသော အုပ်စုသည် မြို့ထဲက အဆောက်အဦများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မိုးမျှော်တိုက်များကြားမှ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

……

……

ကျန်းဟိုင်မြို့အပြင်ဘက်။

တလီတောင်၏ အစွန်အဖျားတွင်။

သစ်တောကြီးက ထူထပ်လှသည်။ လှိုင်းထနေသော ထင်းရူးပင်များသည် အကိုင်းအခက်များစွာ ဆန့်တန်းလျက်ရှိကာ နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ နေရောင် အစက်အပြောက်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရွှေချထားသည့် ရွှေစင်ကဲ့သို့ အမှုန်အမွှားများဖြင့်သာ ကျဆင်းနေ၏။

ထိုအခိုက် ပင်စည်ထိပ်၌ ဖမ်းမိထားသော လူသုံးဦး— ရှဟဲ၊ လီကျစ်ရွှမ်း နှင့် လီချင်းဟဲတို့ကို ချည်နှောင်ထားသည်။ သူတို့သုံးယောက်စလုံး မျက်လုံးတို့မှိတ်ကာ သတိလစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

၀တ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားအများအပြားသည် ၎င်းတို့ပတ်လည်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ လှည့်ပတ်ဖွဲ့စည်းထားပြီး အနီးအနားတွင် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို အာရုံခံရန် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေကြသည်။

"သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ချိတ်ပိတ်ပြီးပြီလား?"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကာ အဓိပတိနယ်ပယ် တစ်ဦးထံသို့ သူ၏အသံကို တီးတိုးပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"အားလုံးက အရေးကြီးတဲ့ ဓားစာခံတွေ... ငါတို့ဘက်က သူတို့ကို လွတ်မြောက်သွားအောင် နည်းနည်းမှ ခွင့်ပြုလို့မရဘူး။ ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်!"

နယ်မြေအစောင့်အကြပ်ကြီးသည် ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့အားလုံးကို ဂရုစိုက်ပြီးပါပြီ။"

"ကောင်းပြီ မင်းတို့ ဆက်လုပ်ထားကြ!"

မုန့်ထျန်းရွှမ် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုတော့ ငါးစာဖမ်းပြီးပြီ။ ထောင်ချောက်ကို ချမှတ်ပြီးပြီ၊ အားလုံးအဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျန်တာအားလုံးက ချင်းယန်နှင့် သူ့ဂိုဏ်းဝင်များပင် ဖြစ်ကာ ပြီးလျှင်တော့ ကြီးကြီးမားမား အောင်မြင်လာလိမ့်မည်။