ကောင်းကင်မိုးကြိုး အစီအရင်တစ်ခု။

အပြင်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အာကာသနိယာမ၏ စွမ်းအင်နယ်မြေသည် ကမ္ဘာမြေကြီးထဲရှိ နိယာမစွမ်းအင်များကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ လေထုထဲက နေရာလွတ်များဟာ မှန်ချပ်တွေအလား ကွဲအက်သွားကုန်သည်။

နယ်မြေ၏အစွန်းတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း မြင်ကွင်းအမျိုးမျိုး ထင်ဟပ်နေသည်။

မြို့တော်၏ နီယွန်မီးရောင်များ၊ တောင်တွေပေါ်က ကြယ်သားရဲတို့၏ ဟောက်သံများ၊ မီးပြတိုက်ကို တိုက်ခတ်လာသော ပင်လယ် လှိုင်းလုံးကြီးများ၊ မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးသော နေရာမှ နိုင်ငံသားများ အကြည့်များရှေ့တွင် သူတို့၏ ရုပ်ပုံများက ကွဲကွဲပြားပြား မသိမသာပင်။ နေရာအသီးသီးက မြင်ကွင်းများအားလုံးကို အတွင်းထဲမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်လေး ဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။"

လျိုဝူရွှမ်း အပြင်ဘက်မှ အော်လိုက်သည်။

"ကျုပ်ကို ဘာလို့ ဖယ်ထားတာလဲ။"

"အကြီးအကဲ လျိုဝူရွှမ်း... ဒီတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ မလာခင်က ပြောပြီးသားလေ။ ခင်ဗျား ကျုပ်အမိန့်ကို လုံးဝ လိုက်နာရမယ်"

လျိုဝူရွှမ်း၏ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရပြီးနောက် ချင်းယန်သည် စွမ်းအင်နယ်မြေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် သူ၏ကိုယ်ပွားများကို ထိန်းချုပ်ကာ အလုပ်များစွာအား လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

"အခုအချိန်က ခင်ဗျားကို လိုအပ်နေတဲ့အချိန်ပဲ!"

"ဟင်?"

လျိုဝူရွှမ်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ စွမ်းအားနယ်မြေကို ငေးကြည့်ရင်း လုံးဝကို အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ကျုပ်ကို အပြင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးပြီလေ အဲဒါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ကူညီနိုင်မှာလဲ။ နောက်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့ ဂိုဏ်းချုပ်လေး... ကျုပ်ကို မြန်မြန် ဝင်ခွင့်ပေး!"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဝင်လာခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး!"

နှုတ်ခမ်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တပြိုင်နက် စွမ်းအင်နယ်မြေလည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နယ်မြေအတွင်း၌ ချင်းယန်သည် သူ့စကားများကို တွေးတောရင်း အတွေးနက်နေပုံပေါ်သော မျက်လုံးများကို ပြသနေခဲ့၏။ လျိုဝူရွှမ်းကလည်း အတားအဆီးကို ဖောက်ခွဲရန် ကြိုးပမ်းပြီး ဖွဲ့စည်းမှုထဲသို့ ညှစ်ဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာခင်၌ ချင်းယန်ထံမှ အဖြေထွက်လာသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ရဲ့အလောင်းတွေကို နောက်မှ လိုက်သိမ်းလို့ရတယ်"

ချင်းယန်သည် သူ၏လက်များကို ဖြန့်ကာ အခြားအဓိပတိများနှင့် တန်းစီရပ်နေလိုက်၏။

"ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ကျွန်တော့် ဦးလေးတွေ သခင်တွေ အားလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေပြီ။ သားရဲနတ်အရှင်ဂိုဏ်းကလည်း ဒီနေ့ ဒီကိုရောက်နေပြီ... ကျွန်တော်တို့က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကိုယ်စား ဒီထောင်ချောက်ထဲမှာ သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်မယ်... ပြီးရင်တော့ နောင်တမရှိဘဲ သေနိုင်ပြီ။"

"???"

အရှင်ကျိုထျန်းမှာ ဤစကားကိုကြားလျှင် သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်လျက် လုံးဝ အံ့ဩသွား၏။

ဘာလဲ? ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားတာလား။

ငါတို့ ဒီကို အရင်ရောက်ခဲ့တာလေ။

"စိတ်ပျက်စရာပဲ!"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရှင်ကျိုထျန်းနှင့် မုန့်ထျန်းရွှမ်တို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများလည်း အလွန်ပင် ညှိုးနွမ်းသွားကြသည်။ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းတွင် ယခင်က ဤမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု မရှိခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ချင်းယန်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့အစွမ်းအစဖြင့် ထွက်သွားနိုင်သော်လည်း လီကျစ်ရွှမ်းတို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ ကျန်ရှိနေသေးသော သားရဲဆယ်ကောင်အစီအရင်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပင်။

၎င်းတို့ဟာ အဆုံးသတ်အထိ အသက်ပြန်ရှင်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဤနေရာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးရန် ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းပင်။

"ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အကုန် အရူးတွေချည်းပဲ"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် သူ၏ ၀တ်ရုံကို ထုံကျင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ့အနားရှိ မုန့်ထျန်းရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာတူအကိုကြီး! မင်း သူတို့ကိုဘယ်လို နှိုးဆော်လိုက်တာလဲ..."

"ဘာလာကြည့်နေတာလဲ"

ဒါကိုမြင်တော့ မုန့်ထျန်းရွှမ်လည်း ချွေးသီးချွေးပေါက်များက အားကြီးဖြင့် ထွက်ကျလာပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဒေါသမီးတို့ တောက်တောက်လာသည်။

"သားရဲဆယ်ကောင် အစီအရင်ကို ဆက်အသက်သွင်းလိုက်! ဒီအရူးတွေကို တကယ်မဖျက်ဆီးရင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြီးသွားပြီ!"

အရှင်ကျိုထျန်းလည်း သူ၏ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမှ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာကာ ကောင်းကင်ကို တစ်ဖန်မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မဆိုင်းမတွပင် လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေးဟောင်းဂါထာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

ဗုန်း!

သားရဲဆယ်ကောင် အစီအရင်ကြီး ပြန်လည် အသက်ဝင်လာပြီ။ ချုံးချီနှင့် တောက်တျယ်တို့သည် ၎င်းတို့၏ အစွယ်များကို ဟိန်းဟောက်ပြသလိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် နေကို ဝါးမြိုသွားသည့် ရှေးခေတ် အငွေ့အသက်များသည် ကမ္ဘာကြီး၏ ပရမ်းပတာ ဟွမ့်သွမ့်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

ကြီးမားပြင်းထန်သော သားရဲဆယ်ကောင် နီးကပ်လာကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းဖြင့် ကြယ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူထားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထူထဲသော မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များအား လွင့်စင်သွားစေကာ မြူခိုးများကို ပျံ့နှံ့သွားစေသည်.။

…………

မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော ကျန်းဟိုင်မြို့တွင်တော့ ကားအသွားအလာများ မစဲပေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ ဟောက်သံများ ဆူညံသံများနှင့် အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက် ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုဖွယ် ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် ပြည်သူများ အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းလှည့်ကာ မြို့တံခါးဆီသို့ မျှော်ကြည့်ကုန်ကြသည်။ တိမ်ညိုများက မြို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ၎င်းအတွင်း၌ မိုးခြိမ်းသံများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လျက် ရှိ၏။ မမြင်နိုင်သော ကြီးမားသည့် သားရဲများ၏ အရိပ်အယောင်များသည် တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင် ဖုံးလွှမ်းထားကြသည်။

မြို့လယ်၌ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါသည် လေထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ဟေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငလျင်လှုပ်တာလား။"

"ဟိုမှာ! ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်! မည်းမှောင်နေတာလား!"

"သားရဲဒီရေလား။ နောက်ထပ် သားရဲဒီရေဖြစ်နိုင်လား"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ မကြာသေးခင်ကပဲ ပြီးသွားခဲ့တာလေ!"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး နှုတ်ခမ်းမှ စီးကရက် ပြုတ်ကျသွားကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် :“တကယ်သာ ဖြစ်လာရင် ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းက နှိုးဆော်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား…” ဟု မိမိကိုယ်ကို စိတ်ချရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ့စကားက ပါးစပ်က မထွက်လာသေးခင် ကျယ်လောင်သော ဥဩသံက ခေါင်းပေါ်ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။ ထိုညည်းတွားငိုကြွေးသံကဲ့သို့ သတိပေးသံမှာ မြို့ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း၏ အသံချဲ့စက်များသည် လူတိုင်း၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

"နိုင်ငံသားအားလုံး သတိထားကြပါ! ကျန်းဟိုင် နယ်စပ်မှာ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်နေပါတယ် အိမ်ထဲမှာပဲနေပြီး တလီတောင်တွေနားကို မချဉ်းကပ်ပါနဲ့..."

ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် စောစောက ဆေးလိပ်သောက်ခဲ့သူခမျာ ရုတ်ခြည်း အေးခဲသွားပြီး သူ့အိတ်ကပ်တစ်ခုလုံးတွင် မီးပွားများ ပျံဝဲနေသည်။

"တကယ်ကြီး?!"

...

တလီတောင်များ၌။

အထက်တွင် လှိုင်းလုံးများ ရိုက်ခတ်လာသည်။

မှောင်မိုက်နေသော မြူခိုးများကြားက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်သည် သက်ရှိကမ္ဘာ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသကဲ့သို့ ၎င်း၏လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်ထားလေသည်။

"ဒါကို မင်းဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

အရှင်ကျိုထျန်းသည် ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုနေရာအား ဘာမျှဆက်မဖြစ်လာအောင် ဖိသိပ်ရန် သားရဲဆယ်ကောင် အစီအရင်ကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်နေပုံရလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

လျိုဝူရွှမ်းသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ချင်းယန်နှင့် သူ့အဖွဲ့အတွက် တိတ်တဆိတ် ချွေးများစို့နေ၏။

နယ်မြေအတွင်းပိုင်းတွင်တော့ အနက်ရောင် မြူခိုးများက ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

"အချိန်ကောင်းပဲ ငါ့အစီအရင်အသစ်ရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက် ပြီးပြည့်စုံတယ်"

ချင်းယန်ကတော့ ငြိမ်သက်နေပြီး အနီးဆုံးနေရာရှိ မြေအဓိပတိကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ကို တစ်ဖက်ကလည်း ချက်ချင်းပင် နာခံ၏။

*ဝူး!*

ထိုသူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အောက်ဘက်တွင်ရှိ မုန့်ထျန်းရွှမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။ သူ၏ရုပ်သွင်သည် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် မြန်လှသည်။

ချင်းယန်သည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး အစီအရင်၏ အစီအရင်လိုင်းများကို ဤကိုယ်ပွားများထဲသို့ ထည့်သွင်းထားပြီး ၎င်းတို့၏ သွေးကြောများတစ်လျှောက် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေစေသည်။ သူသည် အနီးရှိ အရှင်ကျိုထျန်းနှင့်အတူ မုန့်ထျန်းရွှမ်ကို ချေမှုန်းရန် အလားအလာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အသက်သွင်း!"

ချင်းယန်က ဘာမှမထူးခြားသည့်အလား အသံတိုးတိုးဖြင့်သာ အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် တလီတောင်တန်းများပေါ်တွင် တိမ်မည်းမည်းများ မိုင်ပေါင်းများစွာ ဖြန့်ကျက်ထားကာ လျှပ်စီးကြောင်းများက နဂါးများကဲ့သို့ လင်းလက်နေပါသည်။ ဖျူးအဖြစ်သရုပ်ဆောင်နေသော ရုပ်ပုံတစ်ခု အောက်ဘက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

နောက်အခိုက်၌။

ဝုန်း!

သားရဲဆယ်ကောင် အစီအရင်ကြီး ကွဲအက်သွားသည်။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်၏ အငွေ့အသက်တို့ ပြိုကွဲသွားပြီး အရိပ်တစ်ခုက မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်ရင်း မုန့်ထျန်းရွှမ်ဆီသို့ တည့်တည့် ပျံသန်းလာလေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး! !"

အရှင်ကျိုထျန်းနှင့် မုန့်ထျန်းရွှမ်တို့သည်လည်း သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးပြီးချင်း အန္တရာယ်ကို ချက်ချင်း ခံစားမိသည်။

ဤအရာက မြေအဓိပတိ မဟုတ်ပေ။

ဒါဟာ လူသားဗုံးဆိုတာ ထင်ရှားနေပေပြီ။

"သူ့ကို တား!"

မုန့်ထျန်းရွှမ်သည် သူ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ပြီး ပျံသန်းနေသော ကိုယ်ပွားကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို တားဆီးရန် သူ့ကိုယ်ပိုင် ကြယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ဗုန်း!

ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားကြီးနှစ်ခု တိုက်မိသွား၏။ သို့သော်လည်း အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ သခင်တစ်ဦးသည် ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကူးခတ်လျက် လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လေသည်။ ၎င်းက နတ်ဘုရား၏ ပြစ်ဒဏ်ကြီး တိမ်တိုက်များကြားမှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ဆူညံလှသော မိုးခြိမ်းသံကို သယ်ဆောင်လာ၏။ မုန့်ထျန်းရွှမ်တို့မှာ ပုန်းစရာနေရာမရှိ၊ ပြေးစရာနေရာမရှိချေ။

"ပေါက်ကွဲတော့မယ်!"

နှစ်ယောက်သား၏ အမူအရာများမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ကြယ်စွမ်းအားကို အရူးအမူး စုစည်းရင်း ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ကြယ်ကန့်လန့်ကာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ခဏကြာသော်။

လူသားဆန်သော ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် အလယ် တည့်တည့်မှ ပြုတ်ကျလာပြီး အဖြူရောင်သက်တံတစ်စင်းသည် နေကိုဖောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်၌ ပြင်းထန်စွာ တလိမ့်လိမ့်ကျသွားသည်။

လေထုကြီးလည်း တဝုန်းဝုန်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။