မိသားစုဝင်တွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကျွန်တော် သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ဦးမယ်

အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်နှစ်လုံးကို ကြည့်ရှုရန် ရွာလူကြီးကျောက်နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

ကျောက်မိသားစု၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့၏ ပထမဆုံး ခံစားချက်မှာ ရွာလူကြီးချွေ့၏ အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော အုတ်အိမ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေသည်။

ဤနေရာရှိ အိမ်များအားလုံးသည် မြေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ ပြုပြင်ထားသည့် အမှတ်အသားအချို့ရှိသော်လည်း၊ ယေဘုယျအားဖြင့် တာရှည်ခံပုံရသည်။

ရွာလူကြီးကျောက်က ရှေ့တွင် နံရံအပုဆုံးဖြစ်သော အိမ်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်၊ “ဒါက ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ အိမ်ဟောင်းပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ သားတွေ ကြီးပြင်းလာပြီး အိမ်ထောင်ပြုချင်တဲ့အခါ ဒီမှာ နေရတာ နည်းနည်း ကျဉ်းလာလို့ ပိုကျယ်တဲ့နေရာကို ပြောင်းပြီး အိမ်ခြံအသစ်တစ်ခု ဆောက်ခဲ့ပါတယ်။”

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး ထိုအိမ်ခြံဝင်းဆီသို့ အတူလျှောက်ဝင်သွားကြသည်။

အိမ်ခြံဝင်းသည် သေးငယ်သည်မဟုတ်။ အလယ်တွင် အဓိကအခန်းသုံးခန်းရှိပြီး၊ အရှေ့နှင့်အနောက်တွင် ဘေးခန်းနှစ်ခန်းစီရှိသည်။

အိမ်နောက်ဖေးတွင် ဧကဝက်ခန့်ရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။သူတို့ ပတ်ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး၊ ရွာလူကြီးကျောက်က ပြုံးကာ လျှောက်လာပြီး မေးသည်၊ “ဒီအိမ်က အနည်းငယ်ဟောင်းနေပေမယ့် ဆောင်းရာသီရဲ့ အေးမြမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏အမြင်ကို မပေးခဲ့ပေ။ အိမ်ခြံဝင်းသုံးခုသာ ငှားရန်ရှိသဖြင့်၊ သူသည် ရွေးချယ်ရန် အခွင့်မရှိခဲ့ပေ။“ရွာလူကြီးကျောက်၊ နောက်တစ်ခုကို သွားကြည့်ကြရအောင်။”

ရွာလူကြီးကျောက်သည် ဤအကြိမ်တွင် အရာရှိများက ပြည်နှင်ခံရသူ များစွာ ပို့လိုက်သည်ကို သိသော်လည်း၊ အိမ်ထောင်စုအရေအတွက်ကို အတိအကျ မသိခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီပြောသည်ကို ကြားပြီး၊ သူတို့သည် ဤအိမ်ခြံဝင်းကို စိတ်မဝင်စားကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။သို့သော် ရွာလူကြီးကျောက်သည် စိတ်မပျက်ခဲ့ပေ။

နောက်ထပ်အိမ်ခြံဝင်းသည်လည်း သူတို့မျိုးနွယ်ပိုင်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုငှားနိုင်သရွေ့ ဝင်ငွေတစ်ခုရှိမည်ဖြစ်သည်။ ရွာလူကြီးကျောက်က မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျောက်ဖူ၊ မော့လောင်ကျိုးနဲ့ သူ့ဇနီးကို မင်းအိမ်ခြံဝင်းကို ခေါ်သွားပြီး ပြပေးလိုက်။” ကျောက်ဖူသည် သွက်လက်စွာ ရှေ့သို့ပြေးပြီး လမ်းပြသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း သူ့အိမ်ကို အောင်မြင်စွာ ငှားနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေသည်၊ ထိုသို့ဖြစ်ပါက မိသားစုအတွက် ဝင်ငွေထပ်မံရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖူ၏ အိမ်ခြံဝင်းသည် ရွာလူကြီးကျောက်၏ အိမ်ခြံဝင်း၏ အရွယ်အစားခန့် မရှိသော်လည်း၊ အိမ်များသည် အနည်းငယ် ပိုကောင်းမွန်ပုံရသည်။

အိမ်ခြံဝင်းကို ပတ်ကြည့်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ရွာလူကြီးကျောက်နှင့် ကျောက်ဖူတို့ဆီသို့ လှည့်သည်။

“ဒီအိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုရဲ့ ငှားရမ်းခက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မေးလိုပါတယ်။”

ကျောက်ဖူသည် ရွာလူကြီး၏ စကားကို အမြဲနားထောင်သူဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် စကားပြောပိုင်ခွင့်ကို ရွာလူကြီးထံ တိုက်ရိုက်လွှဲပေးလိုက်သည်။

ရွာလူကြီးကျောက်သည် စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်။ မော့လောင်ကျိုးသည် အိမ်ငှားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်ကို သိထားသော်လည်း၊ သူသည် အလွန်အကျွံဈေးနှုန်း မတောင်းခဲ့ပေ။

“ဒီအိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမနေထားတာ။ အလွတ်ထားတာလည်း အလွတ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ်လကို ဝမ်နှစ်ရာဆိုရင် ရပါပြီ။”

ဤဈေးနှုန်းသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်အတွက် အလွန်သက်သာသည်။

သိထားရမည်မှာ၊ လူဆယ်ဦးစာအဆောင် တစ်ခန်းကို တစ်ညတာ ငှားရမ်းခအတွက် အနည်းဆုံး ဝမ်တစ်ရာ ကုန်ကျသည်။

အခန်းများစွာပါသော အိမ်ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုကို တစ်လလျှင် ဝမ်နှစ်ရာသာ ကုန်ကျသည်။ ဤရွာလူကြီးသည် အတော်လေး ရိုးသားကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားသည်မှာ၊ ၎င်းတို့သည် ဤအိမ်ခြံဝင်းများကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငှားရမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မိသားစုသုံးစုသည် အိမ်ငှားရန် လိုအပ်ပြီး၊ ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် လူမနေသော အိမ်ခြံဝင်းသုံးခုသာ ရှိသည်။ “ရွာလူကြီးကျောက်၊ ဒီအိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်တော်တို့ ငှားမယ်။ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အိမ်ခြံဝင်းကို ကြည့်ပြီးရင်၊ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေကို ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးမယ်။”

ဤသတင်းသည် ရွာလူကြီးကျောက်အတွက် အတော်လေး အံ့သြစရာဖြစ်သည်။ သူသည် ပထမအိမ်ခြံဝင်းကို မနှစ်သက်သဖြင့်၊ ဒုတိယအိမ်ခြံဝင်းကိုလည်း စိတ်မဝင်စားမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ အိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုစလုံး ငှားထွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ “အရမ်းကောင်းတယ်၊ အခု ကျိုးမိသားစုဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်။”

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ရွာလူကြီးကျောက်က “ကျေးဇူးပြု၍” ဟူသော အမူအရာပြလိုက်ပြီး၊ မော့ကျိုးယွီတို့ဇနီးမောင်နှံကို ကျိုးမိသားစုထံ ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရည်ရွယ်သည်။

“ရတယ်၊ ရတယ်၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို အိမ်ခြံဝင်းကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားလိုက်မယ်။”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ သူ၏ ကျိုးမိသားစုအတွက် အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် စည်းရုံးကြည့်ရန်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမထင်မှတ်ထားသည်မှာ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ကျိုးမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းကို ကြည့်ရှုလိုကြသည်ဖြစ်သည်။ ဤမျှ သတင်းကောင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် စိတ်အားထက်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ရွာလူကြီးကျောက်ထက် အသက်အတော်ကြီးပုံရပြီး၊ လျှောက်သွားရာတွင် ပိုနှေးကွေးသည်။

သို့သော် မိသားစုနှစ်စု၏ နေအိမ်များသည် သိပ်မဝေးသဖြင့်၊ မိနစ်ဆယ်မိနစ်ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ၎င်းတို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးပြောသည့်အတိုင်း၊ ကျိုးမိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းသည် ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုထက် ပိုကြီးမားသည်။

မြေသားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော်လည်း၊ အဓိကအခန်း ခြောက်ခန်း ရှိပြီး၊ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဘေးခန်း နှစ်ခန်းစီ ရှိသည်။

အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသည် စတုဂံပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်။ နောက်ဖေးတွင်လည်း တစ်ဧကနီးပါးရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်တစ်ခု ရှိသည်။

မြေသားအိမ်များဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းများထက် များစွာကြီးမားသည်။ ထို့အပြင်၊ ဤအိမ်ခြံဝင်း၏ အလယ်တွင် ရေတွင်းတစ်တွင်းလည်း ရှိသည်။

အိမ်သုံးလုံးအနက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ဤအိမ်ကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။သို့သော်၊ ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဖန့်မိသားစုတို့လည်း ရှိသေးသည်။ အခြားမိသားစုနှစ်စုကို မသိရှိမီ အလျင်အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့၊ ဆုံးဖြတ်ချက်မချမီ အခြားမိသားစုနှစ်စုကို အသိပေးရန် လိုအပ်သည်။ မော့ကျိုးယွီသည် ဦးစွာ ငှားရမ်းခနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းသည်။ “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ ဒီအိမ်ခြံဝင်းရဲ့ ငှားရမ်းခက ဘယ်လောက်ပါလဲ။”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ကျောက်မိသားစုရဲ့ အိမ်ခြံဝင်းတွေက ကျွန်တော့်ဟာထက် သေးငယ်ပြီး၊ တစ်လကို ဝမ် နှစ်ရာဆိုတော့ ကျွန်တော့်ဟာက အနည်းငယ်ကြီးတဲ့အတွက် ဝမ် သုံးရာဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။”

သူသည် ငှားခကို မြင့်မားလွန်းပါက ငှားမည်မဟုတ်သည်ကို စိုးရိမ်ပြီး၊ အကြောင်းမဲ့ ဝင်ငွေဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ဤငှားခသည် အတော်လေး မျှတသည်။

မဆိုင်းမတွဘဲ၊ မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းညိတ်ပြီး၊ “ကောင်းပါပြီ၊ ဒီအိမ်ခြံဝင်းကိုလည်း ငှားမယ်။”

အနောက်မြောက်ဒေသတွင် ဆောင်းရာသီသည် အေးမြပြီး၊ နှင်းများကျတတ်သည်။ ပတ်ကြည့်ပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် အခန်းတိုင်းလိုလိုတွင် အနွေးထည်ပေးနိုင်သော အပူပေးကုတင်များ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

၎င်းသည် ယာယီအိပ်ရာမရှိခြင်း၏ ပြဿနာကို သက်သာစေသည်။ ထို့ကြောင့်၊ မော့ကျိုးယွီသည် ယနေ့ညတွင် ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမနေထားသဖြင့် အေးစက်ပြီး ပုံမကျသော်လည်း၊ တဲများတွင် နေထိုင်ခြင်းထက် ပိုနွေးထွေးသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီက ပြောသည်။ “ရွာလူကြီးများ၊ ကျွန်တော်တို့ ယနေ့ညချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ကန့်ကွက်စရာရှိလား။”

“ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ အကူအညီလိုအပ်ရင် ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။” ရွာလူကြီးကျောက်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် မိသားစုကို အခု သွားအကြောင်းကြားပြီး ပြောင်းရွှေ့ပါ့မယ်။” ထိုသို့ပြောပြီး၊ မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ တောင်ခြေသို့ အမြန်လျှောက်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင်၊ လူတိုင်းသည် အိပ်ရာမဝင်ကြသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပဉ္စမအစ်ကိုလည်း အရှေ့အိမ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် အနည်းငယ်အားနည်းနေသေးသော်လည်း၊ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ မပြုလုပ်သရွေ့ ပြဿနာ မရှိပေ။

ထို့အပြင်၊ ပဉ္စမမရီးသည် အမြဲတစေ ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေသဖြင့်၊ အခြားသူများအနေဖြင့် သိပ်စိုးရိမ်စရာ မလိုခဲ့ပေ။သူတို့နှစ်ဦး ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ ဤသတင်းကောင်းကို မျှဝေခဲ့သည်။

အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခု ငှားရမ်းထားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ လူတိုင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားပုံရသည်။

မနေ့ညက တဲများထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသော အေးစိမ့်မှုသည် မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေသေးသည်။ ထိုအေးစက်မှုကို တွေးမိရုံဖြင့် အိပ်ချင်စိတ်ပင် မရှိတော့ပေ။

ယခုတော့ အခြေအနေများ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီ။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ခြံဝင်းတစ်ခု ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ယနေ့ညတွင် အေးခဲမှုကို မခံစားရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ မော့ကျိုးယွီက အိမ်ခြံဝင်းသုံးခု၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြပြီး၊ ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဖန့်မိသားစုအား ၎င်းတို့ ငှားလိုသည့်အိမ်ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ၊ ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့သည် မော့မိသားစုကို ဦးစားပေးနေပြီဖြစ်သဖြင့်၊ အကောင်းဆုံးအိမ်ခြံဝင်းကို ၎င်းတို့အတွက် ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုမိသားစုနှစ်စုက ရွာလူကြီးကျောက်၏ အိမ်ခြံဝင်းနှစ်ခုကို အသီးသီးငှားရန် ဦးစွာအဆိုပြုခဲ့ပြီး၊ အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကျိုးမိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းကို မော့မိသားစုအတွက် ထားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ကျိုးမိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းကို အစကတည်းက နှစ်သက်ခဲ့သဖြင့်၊ ဤကိစ္စတွင် အငြင်းပွားမှု မရှိခဲ့ပေ။

ဤသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ လူတိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို စတင်ထုပ်ပိုးကြသည်။

အားလုံးသည် ဤနေရာသို့ ပြည်နှင်ပေးခံရသူများဖြစ်သဖြင့်၊ ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့် ရိုးရှင်းသော နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ များများစားစား မရှိပေ။

ထုပ်ပိုးရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူပြီး၊ ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို တစ်ယောက်တစ်ဝက် သယ်ဆောင်ရုံသာ လိုအပ်သည်။