ပေးဖို့ မလိုဘူး

ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီးမကြာမီတွင်၊ လူအုပ်ကြီးတစ်ဖွဲ့သည် ရွာဆီသို့ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာလာသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ နောက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်ပါလာပြီး၊ ၎င်း၏ပိုင်ရှင်က သူ့ကို ထားခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

ရွာထဲတွင် လူများ၏ အကြည့်များစွာရှိပြီး၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးက သိပ်ထင်ရှားနေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး လူအုပ်နောက်သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထမင်းလုံးလေးကို သူမ၏ နေရာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ပြောင်းရွှေ့ရန် အလုပ်များနေပြီး၊ ထမင်းလုံးလေး ပျောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ တစ်ဦးဦးက သတိထားမိခဲ့လျှင်လည်း၊ ထမင်းလုံးလေးသည် ကစားရန် ပြေးသွားသည်ဟု ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ရပါသည်။

ရွာလူကြီးကျောက်နှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့သည် ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုဝင်အနည်းငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သက်ဆိုင်ရာနေရာများတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ခမ်းနားသော လူအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ထွက်ကာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူသည် ဦးစွာ ရပ်ရွာအကြီးအကဲနှစ်ဦးကို ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့ထံ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့သည် ၎င်းတို့သည် ကျောက်မိသားစု၏ အိမ်ခြံဝင်းကို ငှားရမ်းမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ငှားခ ပေးချင်ရန် ရွာလူကြီးကျောက်ထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီလည်း ထိုနည်းတူ၊ ဟဲကျစ်ယန်နှင့်အတူ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးထံသို့ ငှားခ ပေးချင်ရန် သွားခဲ့သည်။

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုး၊ ငှားခကို ဘယ်လောက်ကြိုတင်ပေးရမလဲဆိုတာ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။”

မော့ကျိုးယွီသည် အနည်းဆုံး ခြောက်လစာငှားနိုင်မည်ဟု တွေးထားသည်။ နောက်နှစ်နွေဦးရောက်ပြီး ပန်းမန်များ ပွင့်လန်းလာသောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အိမ်များ ဆောက်လုပ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အိမ်များ ဆောက်လုပ်ပြီးသည့်နောက် ပြောင်းထွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်က တစ်နှစ်စာ ငှားခကို ကြိုတင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပါက၊ သူသည် တစ်ခုခုပြောရမည်ဖြစ်သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည်လည်း ရိုးသားဖြူစင်သူဖြစ်သည်။ သူက ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့အားလုံး မြို့တော်ကနေ အလျင်စလို ရောက်လာကြတာဆိုတော့ ငွေအများကြီး မပါလာနိုင်ဘူးထင်ပါတယ်။ တစ်လစာချည်း ပေးရင် ရပါပြီ။”

ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

ဆားကန်ဒေသအနီးတွင် အိမ်ငှားခဲ့စဉ်က၊ အိမ်ရှင်က အနည်းဆုံး သုံးလစာ ငှားခကို ကြိုတင်ပေးရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အကယ်၍ ငှားခ မြင့်မားမှုနှင့် ပဉ္စမအစ်ကို၏ ချော့ပြောနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ပါက၊ တစ်လစာ ငှားခကိုသာ ကမ်းလှမ်းခဲ့လျှင် အိမ်ငှားခွင့်ပင် မရလောက်ပေ။

သို့သော် ဤအဘိုးကြီးသည် ၎င်းတို့၏ ငွေကြေးအခက်အခဲဖြစ်နိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး တစ်လစာ ငှားခကိုသာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့၏ ဤအဘိုးရွာလူကြီးအပေါ် ခံစားချက်ကောင်းများသည် တစထက်တစ တိုးမြင့်လာသည်။

သူတို့သည် ဤအဘိုးကြီး၏ ကျေးဇူးပြုမှုကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလပ်ထဲမှ ငွေထုတ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ပဉ္စမအစ်ကိုသည် ပဉ္စမမရီး၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။

“နဝမခယ်မလေး၊ ပဉ္စမအစ်ကိုက သူ အမဲလိုက်ရာက ငွေအနည်းငယ် ရထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ငှားရမ်းခကို ငါတို့ ပေးလိုက်မယ်။”

သူမ ပြောပြီးသည်နှင့်၊ ပဉ္စမအစ်ကိုသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အရောင်မသဲကွဲသော အင်္ကျီအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူခဲ့ပြီး၊ လူအားလုံးရှေ့တွင် အဆိုပါအိတ်ထဲမှ ငွေပြားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ တစ်ပိုင်းကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးထံ ပေးလိုက်သည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးသည် ထိုငွေပြားအနည်းငယ်ကို လက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အကြမ်းဖျင်း ချိန်တွယ်ကြည့်ရာ၊ ၎င်းသည် လိုအပ်သည်ထက် ပိုများနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အဘိုးကြီးသည် ကိစ္စများတွင် အတော်လေး စေ့စပ်သည်။

“ဒီငွေကို အခုတော့ ချိန်လို့မရဘူး။ မနက်ဖြန် က မြို့ထဲကို ကျွန်တော်မိသားစုသားတွေကို ခေါ်သွားပြီး သေချာချိန်ခိုင်းမယ်။ ပိုနေတဲ့ဟာကို ကြေးဒင်္ဂါးနဲ့ ပြန်ပေးမယ်။”

ဤမျှ ရိုးသားသော အဘိုးကြီးကို ဟဲကျစ်ယန်သည် အတော်လေး သဘောကျသည်။ “မလိုပါဘူး အဘိုးရယ်။ ပိုနေတဲ့ဟာကို အဘိုးယူပြီး အသားဝယ်စားလိုက်ပါ။ မလုံလောက်ရင်လည်း ကျွန်မတို့ကို ပြန်လာတောင်းပါ။”

တစ်သက်လုံး မြေကြီးတူးဖော်ရင်း နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးသည် ကြေးဒင်္ဂါးတစ်ပြားမဆို အသုံးပြုရန် တွန့်ဆုတ်တတ်သည်။

ချွေ့မိသားစု၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူမသည် ချွေ့မိသားစုကဲ့သို့ နေရာအနှံ့တွင် သူတစ်ပါးကို အမြတ်ထုတ်လိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငှားတာက ငှားတာပဲ။ ပိုနေရင် ပြန်ပေးရမယ်။” အဘိုးကြီး၏ ရိုးသားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤအကြောင်းအရာတွင် စကားများများ မဖြုန်းလိုတော့ပေ။

“အဘိုးရယ်၊ ညဉ့်နက်လာပြီ။ အိမ်ခြံဝင်းကို စောစောသွားပြီး နည်းနည်းရှင်းလင်းထားရအောင်။ အဘိုးလည်း စောစောပြန်ပြီး အနားယူပါ။”

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကျိုးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် ထောက်ထားစာနာစွာ လူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်အနည်းငယ်ကို ခေါ်ကာ အမျိုးသမီးများကို ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် စီစဉ်ပေးသည်။

ရှဲ့မိသားစုနှင့် ဖန့်မိသားစုတို့သည်လည်း ထိုနည်းတူ ကြင်နာသော ဆက်ဆံမှုကို ခံစားရရှိခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးကျောက်သည် ၎င်းတို့ထံမှ တစ်လစာ ငှားရမ်းခကိုသာ ကောက်ခံပြီး၊ ၎င်းတို့ကို နေရာထိုင်ခင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် လူများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မော့မိသားစုအုပ်စုသည် ၎င်းတို့၏ နေရာထိုင်ခင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်၊ သခင်မကြီးမော့သည် တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် လူတိုင်းအတွက် အခန်းများကို ကိုယ်တိုင် ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

အလယ်ဗဟိုရှိ အဓိကအိမ်သည် အကြီးအကဲဖြစ်သော သူမကသာ သဘာဝအတိုင်း ပိုင်ဆိုင်သည်။

ဘေးနားရှိ အလယ်အိမ်ငါးခုကို မော့ကျုံးယွမ်ဇနီးမောင်နှံ၊ မော့ချူဟန်တို့ဇနီးမောင်နှံ၊ နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့စုံတွဲတို့က တစ်ခုစီ ရရှိသည်။

ကျန်နှစ်ခုအနက်၊ မော့ယွမ်ဖုန်းသည် ရှင်သန်နေသေးသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ တစ်ခုကို တတိယမရီးအတွက် သီးသန့်ပေးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခုအတွက်၊ ကျန်သည့် မရီးများသည် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အတူနေထိုင်ခြင်းဖြင့် နွေးထွေးမှုရရှိပြီး စကားပြောဖော်ရှိမည်ဟု ခံစားရသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် အခန်းတစ်ခုတည်းတွင် နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဤသို့မြင်သောအခါ၊ သခင်မကြီးမော့က ၎င်းတို့အား အပူပေးအုတ်ကုတင်အကြီးဆုံးရှိသည့် အခန်းကို ပေးခဲ့သည်။

မော့ဟန်ယွဲ့အတွက်မူ၊ သူမကို အဓိကအိမ်နှင့် နီးသော အရှေ့ဘက်ခန်းတွင် နေရာချထားခဲ့သည်။

သခင်မကြီးမော့သည် လျန့်ဟောက်တို့ကိုလည်း မမေ့ခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့ငါးဦးသည် ယာယီအနေဖြင့် အနောက်ဘက်ခန်းတွင် နေထိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရွာဘဝ၏ အတွေ့အကြုံအနည်းငယ်ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ပဉ္စမအစ်ကိုသည် အခန်းများ အေးစက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လူတိုင်းကို နွေးထွေးစေရန် ထင်းများ စုဆောင်းရန် သွားခဲ့သည်။

ထင်းစုဆောင်းရန်မှာ မလွှဲမရှောင်သာဖြစ်သော်လည်း၊ အားကောင်းသော လူကြီးများစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ ဤမျှ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းသူအား အလုပ်လုပ်ရန် လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

မော့ကျိုးယွီနှင့် မော့ချူဟန်တို့သည် ပဉ္စမအစ်ကိုကို တားဆီးပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် သွားရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ အိမ်ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် တံခါးဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ကျိုးမိသားစုမှ အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ထင်းထုပ်များကို ပခုံးထက်တင်ကာ သယ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့သည် ထင်းထုပ်များကို မော့မိသားစု၏ တံခါးဝတွင် တိုက်ရိုက်ချထားသည်။

“ရွာလူကြီးက ဒါတွေ ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။ အဘိုးကြီးက ဒီညမှာ ခင်ဗျားတို့ တောင်ပေါ်ထင်းခုတ်ဖို့ မသွားနိုင်မှာမို့၊ ဒါတွေကို အရင်သုံးလိုက်ပါတဲ့။” ရှေ့တွင်ရှိသော ထင်းထုပ်ကြီး လေးထုပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးတစ်တွဲကို အမြန်ထုတ်ကာ သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ဒီထင်းတွေကို တောင်ပေါ်က စုဆောင်းလာတာ။ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။” ထိုသို့ပြောပြီး၊ ထိုနှစ်ဦးသည် လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရင်း၊ နှစ်ဦးစလုံး မတတ်သာသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။ တစ်ရွာတည်းရှိ လူများကြားတွင် ဤမျှ ကွာဟချက် ကြီးမားလှသည်။

ချွေ့မိသားစုသည် နေရာအနှံ့တွင် ကပ်စေးကပ်စေးနှင့် အမြဲအမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။ တစ်ဖက်တွင်၊ ကျိုးမိသားစုနှင့် ကျောက်မိသားစုတို့ကမူ အလွန်ရိုးသားသည်။

အနာဂတ်တွင် ဤသို့သောလူများကို အိမ်နီးချင်းအဖြစ် ရရှိခြင်းသည် ကောင်းချီးတစ်ခုဟု ယူဆနိုင်သည်။ မော့ညီအစ်ကိုများသည် ထင်းထုပ်နှစ်ထုပ်စီကို သယ်ယူပြန်လာသည်။

ယောင်းမများသည် အပြိုင်အဆိုင် မီးစတင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာကြသည့် ခရီးတစ်လျှောက် နေ့စဉ်ဘဝစွမ်းရည်များကို အနည်းအကျဉ်း သင်ယူခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

မီးညှိခြင်းနှင့် ထမင်းချက်ခြင်းတို့သည် ယခုအခါ ခက်ခဲသော အလုပ်များ မဟုတ်တော့ပေ။ လျန့်ဟောက်တို့လည်း အလှည့်ကျ မနေခဲ့ကြပေ။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရေအိုးကြီးတစ်လုံးကို မြင်သောအခါ၊ ထိုအမျိုးသားအနည်းငယ်သည် ရေအိုးကို ရေတွင်းသို့ သယ်သွားပြီး၊ သန့်ရှင်းစွာ ဆေးကြောကာ၊ ရေအပြည့်ဖြည့်ထားခဲ့သည်။

အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်သွားပြီး၊ ဖုန်များကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းလင်းကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြသည်။ အလုပ်များပြီးဆုံးသောအခါ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။

ယောင်းမများသည် မီးဖိုချောင်မီးကို ငြှိမ်းသတ်ပြီးနောက်၊ တစ်ဦးစီ အနားယူရန် ပြန်သွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ အခန်းသည် ဖုံးကွယ်ထားရာ ဖြစ်သဖြင့်၊ နှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏ နေရာထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် တစ်နေ့လုံး အပြင်တွင် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ဖုန်များဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤအချိန်တွင်၊ ရေနွေးဖြင့် သန့်ရှင်းစွာ ရေချိုးရန် လုံးဝလိုအပ်သည်။

ထမင်းလုံးလေးနှင့် ခဏဆော့ကစားပြီးနောက်၊ သူမသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သန့်ရှင်းစွာ ဆေးကြောသည်။

မော့ကျိုးယွီလည်း သန့်ရှင်းလန်းဆန်းစွာ ဆေးကြောပြီးနောက်၊ ကုတင်ကြီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ ခေါင်းအုံးထိပြီး မကြာမီတွင် အိပ်မက်နယ်ချဲ့သူ ကျိုးဆရာ့ကို တွေ့ရန် သွားခဲ့သည် (အိပ်ပျော်သွားသည်)။

မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပြီး၊ ကျေနပ်စွာဖြင့် သူမဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ အိပ်မက်ထဲသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်သွားသည်။

မည်မျှ ပင်ပန်းနေစေကာမူ၊ နှစ်ဦးစလုံး အာရုဏ်တက်အချိန်တွင် နိုးထနိုင်ခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ ၎င်းတို့သည် ထမင်းလုံးလေးကို နေရာထဲမှ အတူခေါ်ထုတ်လာသည်။

လျန့်ဟောက်တို့သည် မကြာမီကတည်းက နိုးထပြီး တောင်ပေါ်သို့ ထင်းခုတ်ရန် သွားခဲ့ကြပြီး၊ ယောင်းမများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ အခန်းများမှ ထွက်လာကာ နံနက်စာပြင်ဆင်နေကြသည်။