ထုံးစံအတိုင်း မြေကွက်တွေ ဝယ်ယူချင်ခဲ့တယ်

အားလုံးနေရာကျရောက်သွားပြီးနောက်၊ လူတိုင်းသည် ယခင်ကထက် အလုပ်အကိုင်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ကိုင်လာကြသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းအတွင်း ငြိမ်းချမ်းသော လေထုတစ်ခု ထွန်းကားလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ၊ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့လည်း ပါဝင်လုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက်၊ အဋ္ဌမအစ်ကိုက ရှဲ့ထျန်ဟိုင်နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်သည်။

မော့ကျိုးယွီလည်း အားလုံးနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားလိုသော်လည်း၊ ဟဲကျစ်ယန်သည် ယနေ့ ဟင်နရီနှင့် သင်္ဘောပြင်ဆင်ရန် သင်္ဘောပြင်ဆရာရှာဖွေရန် ချိန်းဆိုထားသည်။ ချောမောလှပသော ဇနီးသည်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်မပြုနိုင်သဖြင့် ထိုစိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ဟင်နရီနှင့် ချိန်းထားသောအချိန်သည် သိပ်မစောသဖြင့် နှစ်ယောက်သား နံနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း (ချန်အချိန်)တွင် မြင်းလှည်းဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွာလယ်ခေါင်ရှိ လမ်းအလယ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျောက်မိသားစုမှ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် ရွာဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းအပေါ် ခံစားချက်ကောင်းရှိသူဖြစ်သဖြင့် ဦးစွာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျောက်ရှို့ချိုက်ပါလား။ မြို့ထဲသွားမလို့လား။"

စကားပြောသူမှာ မော့ကျိုးယွီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ၊ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ချက်ချင်းပြုံးလိုက်သည်။

"အာ၊ မော့မိသားစုမှ နဝမအစ်ကိုပါလား။ ကျွန်တော့်ကို ကျောက်ရှို့ချိုက်လို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ နည်းနည်းထူးဆန်းသလိုပဲ။ ရွာသားတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်ပါ။"

မနေ့က ကျောင်းသို့သွားသောအခါ၊ သူသည် သတင်းကောင်းစုံသော ဆရာထံသို့ တမင်သွားကာ မော့မျိုးရိုးရှိ အရာရှိတစ်ဦးအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

မော့မျိုးရိုးသည် တာ့ရွှင်းမင်းဆက်တွင် သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဆရာက ဤမျိုးရိုးအမည်ကို ကြားသောအခါ၊ ချက်ချင်း မြို့တော်ရှိ နယ်ခြားစောင့်စစ်တပ်မျိုးရိုး မော့မိသားစုကို သတိရလိုက်သည်။

ဆရာနှင့် ခဏစကားပြောပြီးနောက်၊ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် မြို့တော်ရှိ မော့မိသားစုသည် အနောက်မြောက်ပိုင်းသို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံထားရပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ထိုအချက်သည် အတိအကျပြည့်စုံသည်။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော နဝမအစ်ကို မော့ကျိုးယွီသည် ယခင်နယ်ခြားစောင့်စစ်တပ်မှ သခင်လေးဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ထင်ရှားသူတစ်ဦးသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသည်အထိ ကျဆင်းသွားရသည့်အကြောင်းရင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် အကြောင်းရင်းကို မသိခဲ့သည်ကို အပြစ်မတင်နိုင်ပေ။ မော့မိသားစုကိုယ်တိုင်ပင် တာ့ရွှင်းမင်းဆက်ကို ကာကွယ်ရင်း သွေးချွေးစွန်းထင်းခဲ့ရသည့်အပြင် ဤရလဒ်ကို အဘယ်ကြောင့် ရရှိခဲ့ရသည်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

မော့မိသားစု ပြည်နှင်ခံရသည့်အကြောင်းရင်းကို ကျောက်ကျစ်ချွမ်းမသိခဲ့သော်လည်း၊ တာ့ရွှင်းနိုင်ငံကို အသက်ပေးကာကွယ်ခဲ့သော မိသားစုတစ်ခုကို သူအလွန်လေးစားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်၊ မော့ကျိုးယွီဆိုသည့် ဧကရာဇ်အမိန့်ဖြင့် ပြည်နှင်ခံထားရသူကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ သူ့တွင် သာလွန်သည့် ခံစားချက် မရှိခဲ့ပေ။

အပြန်အလှန်အားဖြင့်၊ မော့ကျိုးယွီသည် သူလေးစားရမည့်သူဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

"နဝမအစ်ကို၊ မနေ့ညက ကျွန်တော် အသနားခံစာရေးပြီးပြီ။ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းထံ စောစောသွားပို့မလို့ပါ။ မြို့ထဲသွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့ပေးနိုင်မလား။"

မော့ကျိုးယွီသည် ဘေးသို့ နည်းနည်းရွှေ့ကာ သူ့ဘေးတွင် နေရာလွတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခရိုင်အစိုးရအနီးမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ဖို့သွားမှာမို့ လမ်းကြုံပါပဲ။"

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး မော့ကျိုးယွီဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

မြင်းလှည်းဖြင့် မြို့ထဲသို့သွားရန် အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲကြာသည်။ မော့ကျိုးယွီသည် တောင်ခြေရှိ အိမ်များအကြောင်း ရိုးရိုးမေးလိုက်သည်။

"ညီလေးကျစ်ချွမ်း၊ တောင်ခြေက အိမ်တွေက ဘယ်သူတွေပိုင်တာလဲ။"

"အဲဒီအိမ်ဟောင်းတွေအားလုံးက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု သုံးစု ပိုင်ပါတယ်။ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်ကတည်းက၊ ချွေ့ဝမ်က ခရိုင်တရားသူကြီးမဖြစ်ခင်၊ ချွေ့မိသားစုက ဒီကိုပြောင်းလာခါစဖြစ်ပြီး သူတို့လူဦးရေက ကျွန်တော်တို့ နှစ်မိသားစုထက် နည်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် တောင်ခြေက ခြံဝင်းတွေအများစုက ကျွန်တော်တို့ ကျောက်မိသားစုနဲ့ ကျိုးမိသားစုပိုင်ဖြစ်ပြီး၊ ချွေ့မိသားစုက ငါးလုံး၊ ခြောက်လုံးလောက်ပဲ ပိုင်ပါတယ်။"

မော့ကျိုးယွီက ဆက်မေးသည်။ "အဲဒီခြံဝင်းတွေပတ်လည်မှာ မြေလွတ်တွေ အများကြီးရှိသေးတာကို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီမြေလွတ်တွေမှာ ပိုင်ရှင်ရှိလား။"

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သားအကြီးဆုံးအနေနဲ့၊ သူက ရွာထဲကအကြောင်းအရာတွေကို တော်တော်လေး ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသည်။

"အဲဒီမြေတွေကို ကျွန်တော့်အဖေတို့မျိုးဆက်က ရိတ်သိမ်းမှု ပိုရဖို့ ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့တာပါ။ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ ကျောက်မိသားစုနဲ့ ကျိုးမိသားစုကို ချွေ့မိသားစုက အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်။ သူတို့က သူတို့ပြန်ပြုပြင်ထားတဲ့ မြေလွတ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေကောင်းတွေနဲ့ အတင်းလဲလှယ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်မိသားစုက တောင်ခြေက မြေတွေကို ထိန်းသိမ်းတာကို ရပ်လိုက်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြေအရည်အသွေးကို ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးမှာ ချွေ့မိသားစုက အကျိုးအမြတ်ယူသွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်မိသားစုက အဲဒီမြေတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ အခု စွန့်ပစ်ထားခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ရှိပြီ။"

ခဏရပ်ပြီးနောက်၊ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ပြန်မေးသည်။

"နဝမအစ်ကို၊ လယ်မြေဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား။"

မော့ကျိုးယွီက ငြင်းမထားပေ။ "ဒီမှာ ရေရှည်နေထိုင်ရမှာမို့၊ မြေနည်းနည်းတော့ ဝယ်ဖို့လိုမှာပေါ့။"

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ဆက်မေးသည်။ "နဝမအစ်ကို၊ ရွာထဲမှာ အိမ်ဆောက်ဖို့လည်း စီစဉ်နေတာလား။"

"အဲဒီစိတ်ကူးရှိပါတယ်။ လူကြီးတွေက တောင်ခြေက အိမ်ဟောင်းတွေကို ရောင်းချင်လား မသိဘူး။"

မော့ကျိုးယွီ သိသည်မှာ အဲဒီအိမ်ဟောင်းတွေက နေလို့ မရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။ ဝယ်လည်း ဝယ်ရင် အဲဒီနေရာကို အိမ်ရာအတွက်ပဲ အသုံးပြုဖို့ဖြစ်တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူနဲ့ သူ့ဇနီးဖြစ်သူတို့က အဲဒီနေရာကို အရမ်းသဘောကျသည်။

သူထင်ထားတာက ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက သူ့ရဲ့ သံသယတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်ရှင်းပြပေးမယ်လို့ပဲ။

ဒါပေမယ့် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက အဲဒီမှာ အိမ်မဆောက်ဖို့ အကြံပေးလိုက်သည်။

"နဝမအစ်ကို၊ အဲဒီမှာ ရေရှည်နေဖို့ မသင့်တော်ဘူး၊ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီမှာပေါ့။"

မော့ကျိုးယွီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ။"

"နဝမအစ်ကို မသိသေးဘူးထင်တယ်။ အရင်ဆိုးရွားတဲ့နှစ်တွေတုန်းက၊ တောင်တန်းတွေကျော်ပြီး လူရိုင်းတွေက လာရောက်လုယက်လေ့ရှိတယ်။ တောင်ခြေမှာ နေထိုင်ရင်၊ သူတို့ရဲ့ လုယက်ဖို့ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုတွေ အဲဒီကနေ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ခြံဝင်းနံရံမြင့်တွေ ဆောက်ထားတာကလည်း သူတို့ လာရောက်လုယက်မှာကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့မိသားစုတွေမှာ လူများပြီး စည်းလုံးတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေက လူရိုင်းတွေ လာတာကို တွေ့တာနဲ့ အားလုံးစုပြီး နှင်ထုတ်ကြတယ်။ ဒီရာစုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့က ဒီမှာ အကျိုးမရှိတာကြောင့်လားမသိ၊ မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ မလာကြတော့ဘူး။"

မော့ကျိုးယွီက ဒီအကြောင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်း သတင်းစကားတချို့ ကြားခဲ့ရသည်။

ရန်သူတပ် သောင်းချီရှေ့မှာ သူကြောက် မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါဆို ဓားပြတွေလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီလူရိုင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ကြောက်နိုင်မှာလဲ။

ထို့အပြင်၊ အဲဒီမှာ အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ခြံဝင်းနံရံကို ပိုမြင့်အောင်လုပ်ကြဖို့ သူနဲ့ ဟဲကျစ်ယန်တို့ ဆွေးနွေးပြီးသားဖြစ်‌သည်။

အချိန်ကျရင် အိမ်ထဲမှာ ခွေးတွေလည်း အနည်းငယ် မွေးထားမည်။ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားမှုမဆို ပထမဆုံးအချိန်မှာ သိရှိနိုင်မှာဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် လူရိုင်းတွေ လာရောက်နှောင့်ယှက်လုယက်မှာကို သူစိတ်မပူခဲ့ဘူး။

"လူရိုင်းတွေကို ကျွန်တော်မကြောက်ပါဘူး။ သူတို့လာတာတွေ့ရင် ပြန်ရိုက်ထုတ်လိုက်ရုံပဲ။ အခု သိချင်တာက အဲဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ ခြံဝင်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ရောင်းပေးနိုင်မလားဆိုတာပါပဲ။"

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းလည်း တွေးကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက တပ်သောင်းချီကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်မြေပြင်မှာ ရန်သူတွေကို သတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ လူရိုင်းအနည်းငယ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြောက်လန့်နိုင်မှာလဲ။

အဲဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်တွေကို ရောင်းလို့ရမရဆိုတာကို ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက သူ့အဖေကို မမေးဘဲ ဖြေနိုင်သည်။

"အဲဒီအိမ်ဟောင်းတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့တာ၊ ကျွန်တော်တို့လည်း အဲဒီမှာ ပြန်မနေတော့ဘူး။ နဝမအစ်ကိုက ဝယ်ဖို့ အဆိုပြုမယ်ဆိုရင် လူတိုင်း သဘောတူမယ် ထင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမယ့် ဈေးနှုန်းကတော့ မြေလွတ်ဝယ်ပြီး အိမ်သစ်ဆောက်တာလောက် သင့်တော်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မော့ကျိုးယွီကလည်း ဒီအကြောင်းကို နားလည်သည်။ အဲဒီအိမ်တွေက ဟောင်းနွမ်းပြီး နေလို့မရပေမယ့်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခြံဝင်းတစ်ခုပဲ။

မြေလွတ်ဈေးနှုန်းနဲ့ ဝယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းနဲ့ သူ့ရဲ့စကားစမြည်ပြောတာကလည်း ဒီအကြောင်းကို ပိုသိရဖို့ပဲ။

အဲဒီအိမ်တွေနဲ့ မြေတွေကို ဝယ်ဖို့ဆိုရင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနဲ့ ညှိနှိုင်းရဦးမယ်။

ဒီအကြောင်းက အလျင်မလိုတာမို့ သူ့မိသားစုနဲ့ သေချာဆွေးနွေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ရမယ်။

ပြီးတော့ ရှီမိသားစုနဲ့ ဖန့်မိသားစုလည်းရှိသေးသည်။ သူတို့က သူ့မိသားစုအတွက်ကြောင့် ရှီလင်ကျေးရွာကို ရောက်လာခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် မြေရွေးတာနဲ့ အိမ်ဆောက်တာမှာ သူတို့ရဲ့အမြင်တွေကိုလည်း မေးရဦးမည်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်း၊ ခရိုင်အစိုးရရုံးနားကို ရောက်လာခဲ့သည်။

အနီးကပ်ကြည့်ရင် ခရိုင်အစိုးရရုံးတံခါးဝမှာ သာမန်ပြည်သူတွေ ဝိုင်းနေပြီး၊ အရာရှိတွေက တစ်ခုခုကို ညွှန်ပြပြီး ဘာပြောနေမှန်း မသိတဲ့စကားတွေ ပြောနေကြသည်။

မော့ကျိုးယွီကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး၊ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက အသနားခံစာကိုယူကာ ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။