ပင်လယ်စာကို အစစ်အမှန် လွတ်လပ်စွာ စားသုံးနိုင်ခြင်း

မော့ကျိုးယွီက မိုးကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်နရီနှင့် သဘောတူထားသော ချိန်းဆိုချိန် မရောက်သေးသဖြင့် လမ်းဘေးတွင် မြည်းလှည်းကို ချည်နှောင်ထားကာ ဟဲကျစ်ယန်ကို ခေါ်၍ ခရိုင်ရုံးအဆောက်အဦရှေ့သို့ အပျော်ကြည့်ရန် သွားလေသည်။

ခရိုင်ရုံးရှေ့တွင် စုဝေးနေကြသော ပြည်သူများမှာ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းက ချွေ့ဝမ်ကို အပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဟု ကြားသိရသဖြင့် သူ၏ မကောင်းမှုများကို ဖော်ထုတ်ရန် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်မိကြသည်။ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းဖြစ်ခဲ့သူ ချွေ့ဝမ်သည် ပြည်သူများကို ဤမျှ ဒုက္ခပေးခဲ့သည်မှာ သေဒဏ်မှ မလွတ်သည့် အပြစ် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိအခြေအနေအရ မုန့်ဟွေ့နင်သည် အလုပ်များနေမည်မှာ သေချာသဖြင့် ၎င်းတို့၏ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပျော်ကြည့်နေစဉ် နောက်မှ ရင်းနှီးသော "ဘာသာစကား" အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟယ်လို၊ မစ္စ ဟဲကျစ်ယန်၊ မင်းက အချိန်မှန်ရောက်လာတာပဲ။"

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်တည်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို မစ္စတာ ဟင်နရီ။ ကျွန်မတို့ အခုပဲ တံငါရွာကို သွားနိုင်ပါပြီ။"

ဟင်နရီက တံငါရွာသို့ သွားမည်ကို ကြားသိလျှင် ဝမ်းသာစွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒီအတွက် ကျုပ် ငွေပေးပါ့မယ်။"

သူတို့သုံးဦးသား မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ဟဲကျစ်ယန်က ယခင်ကဲ့သို့ အတွင်းဘက်တွင် ထိုင်ပြီး ဟင်နရီက မော့ကျိုးယွီဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီမှာ ယွင်ချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကျွမ်းကျင်သေးပေ။ လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းမေးရင်း တံငါရွာ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေပြီး နာရီဝက်ခန့်ကြာမှ ရောက်ရှိလာသည်။

တံငါရွာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှီလင်ကျေးရွာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ ဤနေရာတွင် လယ်ကွင်းများ မရှိပေ။ ကျေးရွာသားတို့၏ အိမ်များကို ကမ်းခြေအစွန်းတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး အိမ်တိုင်း၏ ခြံစည်းရိုးများတွင် ငါးဖမ်းပိုက်များ လှန်းထားကာ ခြံထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံများမရှိ၊ လှေလှော်တက်များ၊ သစ်သားပုံးများနှင့် အခြားကိရိယာများသာ ပစ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

မြည်းလှည်းဖြင့် ကျေးရွာထဲသို့ ဖြေးဖြေးချင်း ဝင်ရောက်လာစဉ် ထမ်းပိုးထမ်းလာသော လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့သည်။ မော့ကျိုးယွီက ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ခွင့်ပြုပါ၊ ဒီနေရာက တံငါရွာလား မသိဘူး။"

ထိုလူသည် မော့ကျိုးယွီကို အရင်ကြည့်ပြီး နောက် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် နိုင်ငံခြားသား ဟင်နရီကို အနည်းငယ် စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက တံငါရွာပါ။ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ မသိဘူး။"

မော့ကျိုးယွီက ဆက်မေးသည်။ "ဒီမှာ လှေပြင်တတ်တဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိလား။"

"လှေပြင်ဖို့လား၊ ရွာထဲက လူအများစုက လှေပြင်တတ်ကြပါတယ်။"

ထိုလူက မေးခွန်းကို နည်းနည်း ရယ်စရာဟု ထင်နေသည်။ သူတို့မျိုးဆက်တွေဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အိမ်က လှေတွေနဲ့ ကစားရင်း၊ ငါးဖမ်းပြီး အသက်မွေးလာခဲ့ကြတာ။ လှေမပြင်တတ်ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

မော့ကျိုးယွီက ထိုလူ၏ အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသော ဟင်နရီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီနိုင်ငံခြားသားရဲ့ လှေပျက်နေတယ်။ သူ့လှေကို ကူညီပြင်ဆင်ပေးဖို့ လူလိုနေတာပါ။ ထိုက်သင့်တဲ့ အခကြေးငွေလည်း ပေးမှာပါ။"

လှေပြင်ရာတွင် အခကြေးငွေရမည်ဟု ကြားသိလျှင် ထိုလူ၏ သဘောထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ထမ်းထားသော ထမ်းပိုးကို ချပြီး "ကျုပ် ပြင်ပေးမယ်။ လှေက ဘယ်မှာလဲ။" ဟု မေးလာခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က သူမ ထွက်ပေါ်ရန် အချိန်တန်ပြီဆိုတာ သိသည်။ သူမက အင်္ဂလိပ်လို ဟင်နရီကို မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်လှေက ဘယ်မှာလဲ။"

"ဆိပ်ကမ်းမှာ။ ဒီကနေ သိပ်မဝေးဘူး။"

ဟဲကျစ်ယန်က ဟင်နရီ၏လှေတည်ရှိရာနေရာကို ထိုလူအား ပြန်ပြောပြသည်။ ဆိပ်ကမ်းမှ လှေများအကြောင်းကြားလျှင် ထိုလူမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

သူသည် ဆိပ်ကမ်းရှိ လှေကြီးများကို မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းတို့သည် အိမ်သုံးငါးဖမ်းလှေများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ ငါးဖမ်းလှေများကို ပြင်နိုင်သော်လည်း ထိုလှေကြီးများကို မည်သို့ပြင်ရမည်ကို သူ မသိချေ။

ထိုလူက စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။ "ပြင်ချင်တဲ့လှေက ကုန်တင်လှေကြီးလား။"

ဟဲကျစ်ယန် ဘာသာပြန်လုပ်ရန် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

ဟင်နရီက သူ၏ လှေသည် အလွန်ကြီးမားသော ကုန်တင်လှေဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ငါးဖမ်းလှေထက် ထောင်ချီကြီးမားကြောင်း ဖြေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ဟင်နရီ၏စကားကို ထိုလူထံ ဘာသာပြန်ပြီး ပြောပြလိုက်သည်။ ယခုတွင် ထိုလူမှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

"အဲဒီလိုလှေကြီးတွေကို ငါ မပြင်တတ်ဘူး။"

"ပြင်တတ်သူကို ရှင် သိလား။" ဟဲကျစ်ယန်က ထပ်မေးသည်။

ထိုလူက ကျေးရွာ၏ အနောက်ဘက်အစွန်ဆုံးကို မေးထိုးပြီး ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီဘက်ကျေးရွာအစွန်ကို ဆက်သွား။ ဟူကုံးဆိုတဲ့လူတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူပဲ အဲဒီလှေကိုပြင်နိုင်မယ်ထင်တယ်။"

ဟူကုံးဆိုသောအမည်မှာ မော့ကျိုးယွီအတွက် မစိမ်းပေ။ သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို အတည်ပြုရန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောနေတဲ့ ဟူကုံးဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အစိုးရက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတာကို ခံခဲ့ရတဲ့သူလား။"

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်မေးသည်။ "ခင်ဗျား သူ့ကို သိတာလား။"

မော့ကျိုးယွီက ဝန်မခံဘဲ၊ "မသိပါဘူး။ နာမည်ပဲကြားဖူးတယ်" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ထိုလူက သူ့မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေသော်လည်း မော့ကျိုးယွီမှာ ဒီ ‘ဟူကုံး’ က သူသိထားသူပင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ဟူကုံးသည် လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးဌာနတွင် အမှုထမ်းဖူးသူ ဖြစ်သည်။ မော့ကျိုးယွီနှင့် များစွာ ထိတွေ့မှု မရှိသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာသိသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက မိဖုရားကြီး၏ မွေးနေ့အခမ်းအနားတွင် စားသောက်ဖွယ်များ သယ်ရန် ဘီးတပ်လှည်းငယ်များ ပြင်ဆင်ဖို့ လယ်ယာဌာနမှ တာဝန်ယူခဲ့စဉ်က ဤကိစ္စကို ဟူကုံးက ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို မကျေနပ်စေခဲ့ဟန်ရှိသည်။

ပြင်ဆင်ထားသောလှည်းများကို လျှို့ဝှက်ဖျက်ဆီးခံရပြီး မွေးနေ့ပွဲတွင် သယ်ဆောင်နေစဉ် လှည်းများပြိုကျကာ ဝိုင်နှင့် ဟင်းလျာများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်ကျစေခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီး အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး ဟူကုံးအပေါ် အပြစ်ဖို့ကာ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူစိမ်းတစ်ဦးအား မိမိအကြောင်း အများကြီး မပြောလိုပေ။ ဟူကုံးကိုသိကြောင်းပြောလျှင် မည်သို့သိကြောင်း ထပ်မေးမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်သည်။

ထိုလူက သူ့အား နှစ်နှစ်ကာကာပြောသည်ကို ကြားပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ "ဟူကုံးရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ထူးဆန်းတယ်။ ရွာသားတွေနဲ့ စကားမပြောဘူး။ တစ်ခါတစ်ရံ လှေပြင်ဖို့လာခေါ်ရင်လည်း သူ စိတ်ပါမှ လုပ်ပေးတယ်။ မင်းတို့သွားလည်း ကံကောင်းမှသာ ရမှာပဲ။"

နှစ်ဦးစကားပြောနေစဉ် ထိုလူသည် ထမ်းပိုးကို ပြန်ထမ်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်လည်း လှည်းမှထွက်လာပြီး ထိုလူထမ်းထားသော ဝါးခြင်းတောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

ထိုအထဲတွင် ကျောက်ပုစွန်ကြီးများနှင့် ပုစွန်ထုပ်ကြီးများပါ ရှိနေသည်။ ဤအရာများသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက အကြိုက်ဆုံးစားစရာများဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာပင် ယခင်ဘဝတွင် သူမသည် စစ်တပ်ဆရာဝန်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ပင်လယ်စာများကို စိတ်ကြိုက်မစားနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုဘဝတွင် ငွေကြေး လွတ်လပ်မှု ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပင်လယ်စာများကို စိတ်ချလက်ချ မဝယ်ရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် ယနေ့ညတွင်မူ သူမ ပင်လယ်စာကို အားပါးတရ စားသောက်ခွင့် အမှန်တကယ် ရရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုရေ၊ ဒီပင်လယ်စာတွေ ရောင်းတာလား။" ထိုလူသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ လောဘကြီးသော အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။

"ဒါတွေက တန်ဖိုးမရှိဘူးဗျ။ ကျုပ် လွှင့်ပစ်ရမှာလည်း အရမ်းနှမြောလို့ မြို့ထဲသယ်ပြီး ဈေးချိုချိုနဲ့ ရောင်းမလို့ပါ။"

ဈေးချိုချိုနဲ့ ရောင်းမည်ဆိုလျှင် မည်မျှ ဈေးချိုမည်နည်း။ "အစ်ကို၊ ဒီပင်လယ်စာတွေကို ဘယ်လောက်ဈေးနဲ့ ရောင်းမှာလဲ။"

ထိုလူက အသက်ရှင်နေဆဲ ပုစွန်ကြီးတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူပြသည်။

"ဒီနှာခေါင်းရှည်ပုစွန်တွေက အရွယ်မရွေး တစ်ကောင်ကို ဝမ် ( ၂၀ ) ပါ။"

ထို့နောက် ပုစွန်ထုပ်ကြီးများပြည့်နေသော တောင်းကို ညွှန်ပြသည်။ "ဒီရှိခိုးကောင်ပုစွန်တွေကျတော့ တစ်ကျင်းကို ၃ ဝမ် ပါ။"

ဟဲကျစ်ယန်သည် အပြင်လူဟု အထင်ခံရခြင်းမှာ ကင်းဝေးရန် သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာကို မပြောင်းလဲဘဲ နားထောင်နေသည်။

အထူးသဖြင့် "နှာခေါင်းရှည်ပုစွန်" ဟူသောအမည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သည်။

ဤခေတ်တွင် "နဂါး" ဟူသောစကားလုံးကို တားမြစ်ထားသည်မှာ မည်သူကမျှ ပင်လယ်သတ္တဝါကို ဤသို့ အမည်မပေးဝံ့ပေ။

ရှိခိုးကောင်ပုစွန်မှာ ရှိခိုးကောင်နှင့်ဆင်တူသည်ဟု ယူဆကာ အမည်ပေးခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူမအတွက် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤပင်လယ်စာနှစ်မျိုး၏ ဈေးနှုန်းပင်ဖြစ်သည်။