လူယုတ်မာတည်းခိုခန်း

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။ မုန့်ဝမ် သူမနောက်သို့ လိုက်မလာသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိချေ၏။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငါးကြီးတစ်ကောင် မိလေပြီ။

သူမသည် တက်ကြွစွာဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးအဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သတင်းပို့လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလေတော့သည်။ ဤသို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ နှစ်နာရီတိတိ ကြာမြင့်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုအချိန်အတွင်း အပေါ်ထပ်မှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ငြိမ်သက်နေပေ၏။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိလေသည်။ ထိုလူများသည် အမြဲတမ်း လက်သွက်ကြသူများ ဖြစ်ကြရာ ယခုမူ ဤမျှကြာသည်အထိ ဘာကြောင့် အရေးမယူကြသေးသနည်း။

သို့သော် ယခင်ကလည်း ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံဖူးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကြန့်ကြာနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူမသည် ခေတ္တမျှ ထပ်မံစောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ နောက်ထပ် တစ်နာရီ ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း တည်းခိုခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုထိတ်လန့်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုဘက်သို့ သတင်းပို့ရန် မအောင့်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သတင်းပို့လိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ပြန်မလာသဖြင့် သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ စတင်ပေါ်လာချေပြီ။

ထို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ မှာ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကိုး ရှိသော်လည်း သူမ၏ သွေးစွမ်းအားမှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆုံးရှုံးနေသဖြင့် အမှန်တကယ် ခွန်အားမှာ အလွန်အမင်း အကန့်အသတ် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ စဉ်းစားလျှင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ခေတ္တမျှ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် အခန်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး အတွင်းမှ အသံကို နားထောင်ရန် တံခါးတွင် နားကပ်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာချေ၏။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း အလိုအလျောက် တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေးကို မြင်လိုက်ရပေ၏။ သူမသည် အရင်ကထက်ပင် ပိုမို ပိန်ချောင်ကာ အားနည်းနေသည့် ပုံစံရှိချေ၏။

မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန် ပြလိုက်လေသည်။

“ဆိုင်ရှင်... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?”

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူမ၏ ရင်ထဲမှ ထိတ်လန့်မှုကို ဖုံးကွယ်ကာ အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ရချေ၏။ အကယ်၍ ထိုလူများ အသတ်ခံလိုက်ရလျှင်ပင် သူမနှင့် မပတ်သက်ချေ။ သူမသည် သတင်းပို့ရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဧည့်သည်တော် အနေရ သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား၊ တစ်ခုခု လိုအပ်တာ ရှိမလားလို့ လာမေးတာပါ”

မုန့်ဝမ်မှာမူ သူမကို သံသယရှိပုံ မပေါ်ချေ။

“အခန်းထဲမှာ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာမှ မလိုတော့ပါဘူး။ အခုပဲ အနားယူလို့ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်မလို့ပါ”

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အမြန်ပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်လေ၏။ “ဒါဆိုရင် စိတ်ကြိုက် သွားလာပါ ဧည့်သည်တော်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါနော်”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်နေမိပေ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ပုံမှန်ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုသို့ ပုံမှန်ဖြစ်နေခြင်းကပင် ပို၍ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိနေသော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရန်မစခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုသူ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ကောင်တာသို့ အမြန်ပြန်သွားကာ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ထပ်မံထုတ်ယူ၍ စုံစမ်းရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် သူမ၏ လက်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး ပိန်ချောင်နေသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏လက်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ချေ၏။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ ရောက်လာသူမှာ ခုနက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေး ပင် ဖြစ်နေချေ၏။ ထိုမိစ္ဆာမမှာ တည်းခိုခန်းက ထွက်သွားတာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလော မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်ရောက်လာသည် သူမ မသိလိုက်ဘဲ အနားသို့ ကပ်လာနိုင်ရုံမျှမက ပစ္စည်းကိုပါ လုယူနိုင်ခဲ့လေပေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို သိလိုက်သဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် ဆောင်လိုက်လေ၏။

“နင်... ဘာလုပ်တာလဲ...........”

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ရင်း “ခုနက လူတွေကို ရှင်ပဲ ခေါ်လိုက်တာလား..........” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ ငါ မသိဘူး”

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အရာအားလုံးကို ငြင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို လုယူခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုဘက်မှ မည်သည့် သတင်းမျှ ပြန်မလာခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိပေသည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဤမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေး၏ တန်ပြန်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ သတင်းစကားကို ပြန်လည်ဖြေကြားရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤကိစ္စမှ သူမ လွတ်မြောက်ရန် လွယ်ကူလှပေသည်။ ထို့ပြင် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်တွင် မကြောက်မရွံ့ရဲသည့် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေပေသေး၏။ လရိပ်မှောင်ခိုဈေး တွင် ဆိုင်ဖွင့်နိုင်သူများမှာ အဆက်အသွယ် အသိုင်းအဝိုင်း ရှိကြသူများ ဖြစ်ချေ၏။ သူမ၏ အဒေါ် မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး လရိပ်ဈေး၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော နောက်ခံမှာ သူမ၏ အစစ်အမှန် အားကိုးရာပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်လေ၏။ “ငါ ခုနက ဘယ်သူနဲ့ ဆက်သွယ်နေလဲဆိုတာ နင် သိလား.......”

မုန့်ဝမ်က အမှန်ပင် သိချင်နေဟန်ဖြင့် “ဘယ်သူလဲ.........” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

“ငါ့ရဲ့ အဒေါ်ပဲ.......”

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာတွင် မာန်မာနများ ပေါ်လာချေ၏။ “ငါ့အဒေါ်က ပိရွှေနတ်သမီး တဲ့။ သူက ဒီလရိပ်ဈေးကို တည်ထောင်ခဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ နင်သာ ငါ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် ငါ့အဒေါ်က နင့်ကို လုံးဝ ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး.......”

မုန့်ဝမ်၏ လက်များမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ အမြန်ပြန်တင်ကာ ရိုသေစွာ တောင်းပန်လိုက်လေတော့သည်။

“အာ... စီနီယာ ပိရွှေနတ်သမီးနဲ့ ဒီလို ပတ်သက်မှု ရှိနေတာကိုး။ ကျွန်မ တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်! ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်ဆောင်ပေးတာပါ... ခုနက ရိုင်းစိုင်းမိတာကို စိတ်မရှိပါနဲ့ဦး”

ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ဝမ်သည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေးက ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ပြန်ပေးရုံမျှမက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများပါ ပေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်၏ စိတ်မှာ များစွာ ကြည်လင်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ကောင်းပြီ... နင်က အလိုက်သိသားပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ အကယ်၍ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ငါ့အဒေါ်ကို တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးဖို့ ငါ ဆက်သွယ်ရလိမ့်မယ်...”

“ဟဲဟဲ... ဆိုင်ရှင်ကလည်း နောက်တာပဲ။ နောက်တစ်ခါဆိုတာ ဘယ်ရှိပါတော့မလဲ”

မုန့်ဝမ်က အားနာဟန်ဖြင့် ရယ်လိုက်ရင်း “ကျွန်မ ဝယ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ စကားမပြောတော့ဘူးနော်” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သတည်း။

မုန့်ဝမ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားလေ၏။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ သွေးစွမ်းအင် ချို့တဲ့နေတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေးကိုတောင် မနိုင်ကြဘဲ ငါ့ကိုပါ ပေါ်အောင် လုပ်သွားကြတယ်”

သူမသည် စကားဖြင့် လှည့်ဖြားကာ သူမ၏ အဒေါ်အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မိုက်မဲသူ မဟုတ်ချေ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမနှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို သိသွားပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ အဒေါ်ကြောင့် ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမလေးမှာ သူမကို လူသိရှင်ကြား ရန်စဝံ့မည် မဟုတ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ ဘာလုပ်မည်ကိုမူ ပြောရန် ခက်လှပေ၏။

အတိုချုပ်ရလျှင် သေပြီးသားလူသာလျှင် သူမအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ပြာဖြစ်အောင် ရှို့လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အခြားသော ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နောက်ထပ် အကူအညီများ ထပ်မံခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်က အကူအညီများ ခေါ်ယူနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ဈေးအတွင်း၌ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် သူမ သဘောကျသော ဆိုင်ရှင်အချို့နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေပေ၏။ ဤလရိပ်ဈေးမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦး ပူးပေါင်းတည်ထောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ သွားဖူးသော ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရှိ ဈေးထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍ ကြီးမားချေ၏။

ထိုအခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးအနက် အသန်မာဆုံးသူမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အနှောင်းပိုင်း တွင် ရှိသော်လည်း ထိုသူမှာ လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လေ့မရှိဘဲ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လှပေသည်။ ကျန်သုံးဦးအနက် ဈေး၏ အကြီးအကဲမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ် ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ အစောပိုင်းအဆင့် များသာ ဖြစ်ကြချေ၏။ တည်းခိုခန်းဆိုင်ရှင်၏ အဒေါ်ဖြစ်သော ပိရွှေနတ်သမီးမှာ ထိုအထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အားကိုးရာအဖြစ် ရထားသဖြင့် တည်းခိုခန်းဆိုင်ရှင်မှာ ဤမျှအထိ ရဲတင်းကာ လူယုတ်မာတို့၏ တည်းခိုခန်းကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေ၏။ အချိန်အတော်အတန် ကြာပြီဟု ခန့်မှန်းမိသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် တည်းခိုခန်းဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဆိုင်ရှင်ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အပေါ်ထပ်ရှိ သူမ၏ အခန်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် တက်သွားလေ၏။ မုန့်ဝမ်၏ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားချေသည်။ မုန့်ဝမ် ပြန်မလာတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ ပြန်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။ တစ်စုံတစ်ခု ပေးကမ်းရုံမျှဖြင့် သူမကို စိတ်ကျေနပ်သွားစေနိုင်သည်ဟု ထင်နေသော ထိုမိန်းမငယ်လေး၏ မိုက်မဲမှုအတွက် ဆိုင်ရှင်အနေဖြင့် သူမ၏ ရက်စက်မှုကို အပြစ်တင်စရာ မလိုတော့ချေ။

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ ခက်ထန်သွားပြီး မုန့်ဝမ်၏ နောက်မှ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားစွာဖြင့် တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားကာ လှုပ်ရှားမှုများကို နားထောင်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ ချောင်းမြောင်း လိုက်ပါသွားလေသည်။