အကွက်ဆင်ခြင်း

သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ သိသိသာသာပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ဒီလောက်နဲ့ ထွက်သွားပြီလား...... တကယ့်ကို စိတ်မရှည်တဲ့သူပဲ။

လူအတော်များများက အလျင်အမြန်ပင် ထထိုင်လိုက်ကြပြီး မုန့်ဝမ် သွားရာဘက်သို့ မသိမသာ လိုက်သွားခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် သူမသည် ထွက်ခွာသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြချေပြီ။

“တောက်...... သူ့မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ရှိနေတာကို ဘာလို့ တိုက်ပွဲဝင်နေရတာလဲ။ အကယ်၍ သူသာ ရှုံးသွားရင် အဲဒီဆေးလုံးက တခြားတစ်ယောက် လက်ထဲ အလကား ပါသွားမှာပေါ့”

ထိုလူအနည်းငယ်မှာ အတော်ပင် နောင်တရသွားကြလေသည်။ ဤသို့ဖြစ်မည်ကို သိလျှင် စောစောကတည်းက တိုက်ရိုက်လဲလှယ်လိုက်ပါ၏။ သို့သော် လူက စင်ပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲရလဒ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်ရင်း ထိုအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ သေမသွားပါစေနဲ့ဟု ဆုတောင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

မုန့်ဝမ်၏ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း ငွေရောင်တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ငွေရောင်တိုက်ခိုက်ရေးသမား နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲဖြစ်သဖြင့် ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့လေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ စင်ပေါ်ရှိ လူရိပ်နှစ်ခုနောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်ပါနေကြပြီး မည်သူနိုင်မည်ကို ခန့်မှန်းနေကြလေသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် ညံ့ဖျင်းလှပေသည်။ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်အနည်းငယ်အကြာမှာပင် သူမက အရေးနိမ့်လာပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလဲလဲအကွဲကွဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ ကွင်းပြင်အတွင်းမှ လှောင်ပြောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာသလို မုန့်ဝမ် နိုင်မည်ဟု လောင်းကြေးထပ်ထားသူများမှာလည်း နောင်တကြီးစွာဖြင့် ဆဲဆိုနေကြလေသည်။

“ဒီ ထန်ဝမ်အာဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က နာမည်ကိုကြည့်ရုံနဲ့တင် အားနည်းတဲ့သူမှန်း သိသာပါတယ်။ ငါကတော့ ရူးလို့ သူ့အပေါ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပုံအောလိုက်မိတယ်”

“တွက်ချက်မှု မှားသွားပြီ။ ဒီလောက် အားနည်းတဲ့ ငွေရောင်တိုက်ခိုက်ရေးသမား ရှိနိုင်ပါ့မလား...... ငါ ရှုမ်းချန်း ဘက်မှာပဲ လောင်းခဲ့သင့်တာ”

“ဟဲဟဲ...... မင်းတို့က နားမလည်ပါဘူး။ အသူရာ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ဆိုတာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့နေတာလေ...... ဟန်ယွဲ့မြို့ တစ်မြို့တည်းမှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ဒီ ထန်ဝမ်အာဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က တခြားတစ်နေရာက လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် စင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ပြိုင်ဘက်၏ ရေခဲဓားသွားများ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်ကို ခွင့်ပြုထားလေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော မှော်ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီကာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ဤဒဏ်ရာများမှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း မုန့်ဝမ် ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ထိုသုံးပေရှည်သော ရေခဲဓားသွားများမှာ သူမ၏ အရေပြားကို အနည်းငယ်မျှသာ ရှပ်ထိနိုင်ပြီး အထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဝင်ရောက်နိုင်ချေ။

အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆလိုက်သောအခါ မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲတွင် လေးနှင့် မြှားတစ်စုံ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် ရေခဲဓားသွားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အံတုရင်း အားယူကာ လေးကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်း၍ မြှားတစ်စုံကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဝှစ်....”

မြှားမှာ လေဟုန်ကို ဖြတ်၍ ပြိုင်ဘက်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူမှာ ဘာသံမျှ မထွက်နိုင်ဘဲ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားခဲ့လေပြီ။ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“သူ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်လေးက ဘာအဆင့်လဲ...... မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ရှုမ်းချန်းကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာပဲ”

“ရှုမ်းချန်းကလည်း ဒီမြားရဲ့ စွမ်းအားကို အထင်သေးသွားတာ သိသာပါတယ်။ ဒါကြောင့် မပေါ့မဆ ဖြစ်သွားပြီး ခံလိုက်ရတာပေါ့...... နှမြောစရာပဲ...... တကယ်ဆို ထန်ဝမ်အာက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သင့်ဘူး”

“ထန်ဝမ်အာရဲ့ အရှိန်အဝါကလည်း တော်တော်လေး အားနည်းသွားပုံပဲ။ စောစောက မြားကို ပစ်ဖို့ သူ တော်တော်လေး အားစိုက်လိုက်ရပုံရတယ်”

လူအများ၏ ပြောဆိုနေမှုများကြားတွင် မုန့်ဝမ်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထလိုက်ပြီး ရရှိလာသော စစ်သုံ့ပန်း ပစ္စည်းများကို အိတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းကာ ကွင်းပြင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။ သူမသည် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူမ၏ မျက်နှာအစစ်ကို မမြင်ရသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက သူမဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ကျရောက်နေခဲ့ကြချေပြီ။

နောက်ထပ် တိုက်ပွဲဝင်မည့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး စင်ပေါ်သို့ တက်လာသည့်အချိန်မှသာ သူမအပေါ်ရှိ အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့လေသည်။

“နတ်သမီးလေး...... နတ်သမီးလေး...... ဒီဘက်မှာ”

မုန့်ဝမ် စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျင့်ကြံသူအချို့ သူမအား လက်ဝှေ့ယမ်း ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ သူမ ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူက အသံကို အမြန်နှိမ့်ကာ “လဲလှယ်မယ်” ဟု တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်လေသည်။

မုန့်ဝမ် နားလည်လိုက်လေသည်။ ထိုတိုက်ပွဲပြီးနောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကို မျက်စိကျနေသော ဤကျင့်ကြံသူများမှာ တကယ်ပင် ဆက်၍ မအောင့်နိုင်ကြတော့ချေ။

“အဟွတ်...... အဟွတ်...... မိတ်ဆွေတို့ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ ကျွန်မ ဆေးလုံး အချို့ သောက်ပြီး ခဏလောက် အနားယူပါရစေ”

မုန့်ဝမ် ဆေးသောက်ပြီးသွားသောအခါ စောစောက ပြောခဲ့သော ကျင့်ကြံသူက မနေနိုင်ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်ပြန်သည်။

“နတ်သမီးလေး...... ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ဒုတိယထပ်က သီးသန့်ခန်းမှာ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရင် ဘယ်လိုလဲ”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ထိုလူစုနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ဒုတိယထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။ သီးသန့်ခန်းတွင် အစီအရင်တစ်ခု တပ်ဆင်ထားသဖြင့် ပြင်ပမှ အကြည့်များနှင့် စုံစမ်းမှုများကို ကာကွယ်ထားရာ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်ရန် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လူငါးဦးကို ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး တစ်လုံးပဲ ရှိပါတယ်။ ဘယ်သူက ကျွန်မကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ကမ်းလှမ်းနိုင်မလဲ...... အဲဒီလူနဲ့ပဲ လဲလှယ်ပါ့မယ်။ အကယ်၍ ပေးတဲ့စျေးက ကျွန်မကို စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးနိုင်ရင်တော့ ဒီအရောင်းအဝယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်သိမ်းပါ့မယ်”

ထိုသူများက ကန့်ကွက်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီအရောင်းအဝယ်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကို လျှော့ချဖို့အတွက် ရှင်တို့မှာ စျေးကမ်းလှမ်းဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိပါ့မယ်။ အခန်းငယ်တွေထဲကို ဝင်သွားကြပြီး ရှင်တို့ လဲလှယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်းကို စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ ကျွန်မကို လာပေးပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ကျွန်မ အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ပေးပါ့မယ်။ ဒီနည်းလမ်းအားဖြင့် ကျွန်မနဲ့ လဲလှယ်သူကလွဲရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး”

ကျန်သောသူများမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြလေသည်။ ဤအစီအစဉ်တွင် ဟာကွက်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင်မူ အကောင်းဆုံး အဖြေတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ကဲ...... အရောင်းအဝယ် စပါပြီ။ ဘယ်သူ အရင် စျေးကမ်းလှမ်းမလဲ”

လူငါးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သံသယဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အခန်းငယ်ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ထိုလူငါးဦး၏ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုကို စောင့်ကြည့်နေရင်း မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားခဲ့လေသည်။ စျေးကမ်းလှမ်းရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်သာ ရှိသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဤလူများက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကို အမှန်တကယ် လိုချင်ပါက သူမ စိတ်ကျေနပ်မည့် စျေးနှုန်းကို ပေးကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤလူများမှာ လူအများ မဟုတ်ကြသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး၏ တန်ဖိုးထက် အဆမတန် ပိုပေးကြမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့ မည်သည့်အရာကိုပင် ယူဆောင်လာပါစေ၊ မုန့်ဝမ်မှာမူ ရှုံးစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ လက်ထဲရှိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးမှာ မူလကတည်းက အတုဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မကြာမီမှာပင် စာရွက်ငါးရွက်စလုံး မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် စာရွက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အခန်းငယ်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်သွားသော အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို ကြည့်ကာ “ရှင်နဲ့ပဲ အရင်စတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။ သူမ ထလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်အတူ အခန်းငယ်ထဲသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်သွားကြလေသည်။

ကျန်ရှိသော လေးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြရုံမှတစ်ပါး အချိန်ကုန်ဆုံးသွားရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေကြရပြီး ထိုအမျိုးသမီး ပေးသောစျေးကို မုန့်ဝမ် စိတ်မဝင်စားပါစေနဲ့ဟုသာ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေကြလေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးသည် အခန်းငယ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် ကျန်သော လေးဦးကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အခန်းငယ်အတွင်းမှ အနည်းငယ် ဩရှရှနိုင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဒုတိယမြောက် မိတ်ဆွေ...... ကြွပါဦး”

ထို့နောက် တတိယနှင့် စတုတ္ထမြောက် လူများမှာလည်း အလှည့်ကျ ဝင်သွားကြပြီး အချိန်ပြည့်သည်နှင့် အလျင်အမြန်ပင် ထွက်သွားကြလေသည်။ ယခုမူ နောက်ဆုံး စျေးကမ်းလှမ်းသူ တစ်ဦးသာ ကျန်တော့ပေသည်။

တခြားသော လေးဦး ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် အခန်းငယ်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ “ဒီသီးသန့်ခန်းထဲမှာ ရှင်နဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာဆိုတော့ အခန်းငယ်ထဲ ဝင်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”

ပဉ္စမမြောက် စျေးကမ်းလှမ်းသူမှာ အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ပိန်ပိန်သေးသေး ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပွယောင်းသော ဝတ်ရုံဖြင့် ပတ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေပေသည်။

သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ “နတ်သမီးလေး...... ကျွန်တော် ပေးတဲ့စျေးကို စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား”

မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ရယ်လိုက်ရင်း “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ရှင်ပေးတဲ့ စာရွက်ကို လက်ခံရရှိကတည်းက ရှင်နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့်သာ ကျန်တဲ့သူတွေကို အချိန်ပေးလိုက်ရတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖုံးဖိမရအောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ သူ ပေးသောစျေးကို ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း တစ်ဖက်လူက အမှန်တကယ် ဘာလိုချင်သည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးစားလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး မရှိသဖြင့် ထိုခြေလှမ်းကို မလှမ်းဝံ့ဘဲ ခက်ခဲစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ သတင်းကောင်းကို ရရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ မည်မျှ ပျော်ရွှင်သွားမည်မှာ မှန်းဆ၍ပင် ရလေသည်။