ဝံပုလွေအုပ်၏ တိုက်ခိုက်မှု

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပျင်းရိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်လက် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ချေ၏။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ အစွမ်းမှာ အားနည်းသည်ဟု အားလုံးက သတ်မှတ်ထားကြရာ ကြံ့သားရဲ ၏ ခုခံမှုကို မဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ထူးဆန်းသော အနံ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း ပိုမို ခက်ထန်လာဟန် ရှိပေသည်။ မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားပြီး အဝေးသို့ မသိမသာ မော့ကြည့်လိုက်မိချေ၏။

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ ဤဂျိုကြီးကြံ့သားရဲ သုံးကောင် ပေါ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုထက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ သူမ ခံစားနေရပေသည်။ သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှန်စီရွှမ်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချေပြီ။ သူလည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရိပ်မိပုံရပေသည်။

ဟုန်ပေါ် ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ပျက်ယွင်းသွားပြီး “မကောင်းတော့ဘူး...... လေပြေဝံပုလွေ အနံ့ပဲ။ ဝံပုလွေအုပ် ရောက်နေပြီ...... အားလုံး သတိထားကြ......!” ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။

“လေပြေဝံပုလွေတွေလား......?” ရှန်စီရွှမ်က ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးများ စုကြုတ်သွားခဲ့ချေ၏။

လေပြေဝံပုလွေများမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးထားပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ မြန်ဆန်ရုံတင်မကဘဲ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်ရာတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ကြသည့်အပြင် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင် မှာလည်း အလွန်ပင် ဉာဏ်ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းတို့၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားလျှင် လွတ်မြောက်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှချေ၏။

“ဟုတ်တယ်...... လေပြေဝံပုလွေအုပ်စုပဲ......!”

ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့ချေပြီ။ “ငါ အရင်က လေပြေဝံပုလွေအုပ်နဲ့ အဝေးကနေ ကြုံဖူးတယ်။ အခု သူတို့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါက အဲဒီတုန်းကနဲ့ အတူတူပဲ......!”

“ဒါဆို အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ......?” ရှန်စီရွှမ်က အသံလေးလေးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဟုန်ပေါ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တောအုပ်အတွင်း၌ လေပြေဝံပုလွေအကောင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သူတို့ကို ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်လိုက်ရချေပြီ။ ဟုန်ပေါ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီကြံ့သားရဲ သုံးကောင်ကို လောလောဆယ် ထားလိုက်တော့...... အားလုံး အင်အားစုပြီး ဝိုင်းထဲကနေ ဖောက်ထွက်ကြရအောင်......!”

သို့သော် အားလုံး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင်......။

“ဝူး......!”

နားကွဲမတတ် ဝံပုလွေဟောင်သံကြီး တစ်ခု တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်လာပြီး အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ကြီးမားသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ချေ၏။

“အဲဒါ လေပြေဝံပုလွေတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ......!”

အခြားဝံပုလွေများထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ထိုဝံပုလွေကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“အခုတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာ တက်ပြီ။ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်က အလွန် ကောက်ကျစ်တာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့......”

သူ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားသော်လည်း သူပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို အားလုံး နားလည်ကြပေသည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် သူတို့ ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်မှာ အဆမတန် မြင့်မားသွားခဲ့ချေပြီ။

မုန့်ဝမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တောအုပ်ထဲတွင် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ ကြံ့သားရဲ သုံးကောင်မှာလည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဝံပုလွေအုပ်ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြချေ၏။

“ကြည့်ရတာ ငါတို့ အစီအစဉ်ချပြီး တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတာပဲ......။” ရှန်စီရွှမ်က တည်ငြိမ်သော်လည်း လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “လေပြေဝံပုလွေဘုရင်က ကြံ့သားရဲတွေကို အသုံးချပြီး ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို ကုန်ခမ်းအောင် လုပ်တယ်။ ပြီးမှ သူတို့က ဘေးကနေ အသာလေး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာပဲ။ တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ အကြံပဲ......။”

“အခု ဒါတွေ ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ မြန်မြန် ထွက်ပြေးဖို့ပဲ စဉ်းစားကြစမ်းပါ......!” လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေဆိုးတွင် အားလုံး၏ ရင်ထဲ၌ အမှောင်ရိပ် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ချေပြီ။ အစွမ်းထက်သော ရှန်စီရွှမ်ပင်လျှင် ဤကိစ္စမှာ ခက်ခဲလှကြောင်း ခံစားနေရပေသည်။

“ညီမလေးဝမ်အာ...... မကြောက်ပါနဲ့။ ကိုယ် ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်......။” ရှန်စီရွှမ်က သူ၏ ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း မုန့်ဝမ်ကို လေသံခိုင်ခိုင်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

မုန့်ဝမ်က အားတင်းပြုံးပြရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိချေ၏။

“ဝူး......!” လေပြေဝံပုလွေဘုရင်က ကောင်းကင်သို့ မော့ဟောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ဝံပုလွေအုပ်မှာ ပင်လယ်ဒီရေကဲ့သို့ သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ကြချေပြီ။

“အားလုံးပဲ ကျောချင်းကပ်ထားကြစမ်း...... သွေးလမ်းဖောက်ပြီး ထွက်ကြမယ်......!” ဟုန်ပေါ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာသော လေပြဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို စတင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

အားလုံးသည်လည်း မိမိတို့၏ ဝိညာဏ်လက်နက် များကို ထုတ်ယူကာ ဝံပုလွေအုပ်နှင့် အသက်လု တိုက်ပွဲဝင်ကြလေသည်။ ဓားအလင်းတန်းများ ဝှေ့ယမ်းသံ၊ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် အော်ဟစ်သံများမှာ တောအုပ်အတွင်း ဆူညံသွားခဲ့ချေပြီ။

ရက်စက်သော ဝံပုလွေအုပ်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အားလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း အရေးနိမ့်လာခဲ့ကြချေ၏။ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော ဟုန်ပေါ်ပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအမြောက်အမြား ရရှိထားခဲ့ချေပြီ။

“မဖြစ်ဘူး...... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ငါတို့ အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်......!” လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ခြေချော်ကာ လဲကျသွားခဲ့ချေ၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လေဟောက်ဝံပုလွေ တစ်ကောင်က သူမဆီသို့ ခုန်အုပ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

“ညီမလေးဝမ်အာ......!”

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်စီရွှမ်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့ချေ၏။ သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေဟောက်ဝံပုလွေကို မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။ သူက မုန့်ဝမ်ကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး “ညီမလေး ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ......” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

မုန့်ဝမ်က ထိတ်လန့်တကြား ခေါင်းခါပြရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရဟန်ဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားခဲ့ချေ၏။ “အကိုစီရွှမ်...... သတိထား......!”

ရှန်စီရွှမ်သည် ထူးခြားမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကြီးမားသော လေပြေဝံပုလွေ တစ်ကောင်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိဘဲ သူ၏ အစွယ်များကို ထုတ်ကာ သူ့ဆီသို့ အပြင်းအထန် ခုန်အုပ်လာခဲ့ချေပြီ။

“အစ်ကို......!” အနားရှိ ရှန်စီဟန် က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ဝံပုလွေကြီး သူ့ဆီ ခုန်အုပ်လာသည်ကို ကြည့်နေရရုံသာ ရှိပေတော့သည်။ ထိုအရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး မှာ ရုတ်တရက် ပူနွေးလာပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဝံပုလွေ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးပေးလိုက်လေသည်။

“ဝုန်း......!” အသံနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး၏ အလင်းမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ချေပြီ။ ၎င်းမှာ စွမ်းအင် အမြောက်အမြား ကုန်ဆုံးသွားသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ ဝံပုလွေကြီးမှာလည်း နောက်သို့ အနည်းငယ် လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်မှာ တုန်လှုပ်နေရင်းမှ ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ မုန့်ဝမ် သွန်းလုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သောအခါ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားခဲ့ချေ၏။ သို့သော် ယခုမှာ ကြည်နူးနေရမည့်အချိန် မဟုတ်သဖြင့် သူသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝံပုလွေကြီးကို နောက်သို့ ပြန်လည် တိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဝူး......!”

အဖွဲ့သားများကို အလွယ်တကူ မနှိမ်နင်းနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်က နောက်ဆုံး အမိန့်ပေးသကဲ့သို့ စူးရှစွာ ဟောင်လိုက်ပြန်လေသည်။ ဝံပုလွေအုပ်မှာ ပိုမို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြလေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့ တောင့်ခံထားသော ခံစစ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး အဖွဲ့သားများမှာ တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်သွားခဲ့ကြချေပြီ။

“ဒါမျိုးတော့ မဖြစ်သေးဘူး...... ငါတို့ သူတို့ကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဝံပုလွေတွေက အရမ်းများလွန်းတယ်......!” လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဟုန်ပေါ်က ဓားကို ဝှေ့ယမ်းရင်း “အားလုံးပဲ တစ်ဦးချင်းစီ ဖောက်ထွက်ကြ......! ဖောက်ထွက်ပြီးရင် နေဝင်ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်။ အသက်ရှင်ဖို့က အဓိကပဲ......!” ဟု အော်ဟစ် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ဟုန်ပေါ်၏ စကားကြောင့် အားလုံးမှာ အသက်ရှင်လိုစိတ်ဖြင့် အစွမ်းကုန် ဖောက်ထွက်ကြလေတော့သည်။ မုန့်ဝမ်၊ ရှန်စီရွှမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့လည်း တစ်ကွဲတစ်ပြားစီ ဖြစ်သွားခဲ့ကြချေ၏။ မုန့်ဝမ်သည် ဝံပုလွေအုပ်ကြားတွင် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရပုံ ပေါက်နေပေသည်။

ရှန်စီရွှမ်သည် ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ချေ၏။ သူ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“အစ်ကို...... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး......”

၎င်းမှာ သူ၏ ညီမလေး ရှန်စီဟန် ဖြစ်ပေသည်။ သူမမှာ ဝံပုလွေ ငါးကောင်၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရပြီး ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားကာ အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချေပြီ။ ရှန်စီရွှမ်သည် ညီမဖြစ်သူဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ဝံပုလွေများကို မောင်းထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

“အစ်ကို...... ညီမလေးဝမ်အာ အန္တရာယ်တွေ့နေပြီ...... သူ......”

ရှန်စီဟန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှန်စီရွှမ်သည် မုန့်ဝမ် ရှိရာသို့ အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသော မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

“ဝမ်အာ......!”

ရှန်စီရွှမ်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ချေ၏။ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ......။