စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းခြင်း
Vol. 8 Ch. 77
ဝံပုလွေဘုရင်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပေသည်။ ၎င်းသည် မုန့်ဝမ် ကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ တောင်တောထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။
“အား.....”
ရှန်စီရွှမ် သည် နာကျင်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းလျက် နောက်မှ လိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝံပုလွေများက အထပ်ထပ် ပိတ်ဆို့ထားကြလေသည်။
“အစ်ကို...... နောက်ကမလိုက်နဲ့ဦး။ အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်......”
ရှန်စီဟန် သည် ရှန်စီရွှမ်၏ လက်အင်္ကျီကို အတင်းဆွဲထားပြီး သူ့ကိုယ်သူ အန္တရာယ်ထဲ မပစ်ချရန် တားဆီးနေခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်၏ ပုခုံးများမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် လျှောကျသွားပြီး ရင်ထဲတွင် နောင်တနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။
သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းကို မုန်းတီးမိသလို၊ ညီမလေး ဝမ်အာ ကို မကာကွယ်နိုင်ခြင်းကိုလည်း နာကျည်းမိပေသည်။ ထို့ထက်ပို၍ စောစောက သူ၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် ပိုမို နာကျည်းမိချေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ညီမဖြစ်သူကို ကယ်ရန် မသွားခဲ့လျှင် မုန့်ဝမ်သည် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ချေ။
ဤအတွေးမှာ ရှန်စီရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုက်ခဲနေခဲ့သော်လည်း အခြေအနေအရ သူ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
“အစ်ကို...... ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မကြောင့်ပါ။ ကျွန်မကြောင့် ညီမလေး ဝမ်အာကို ဝံပုလွေခေါင်းဆောင် ဖမ်းသွားတာ......”
ရှန်စီဟန်က တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ရှန်စီရွှမ်က သူမကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
“ငါ့ကို လာမခေါ်နဲ့.....”
ရှန်စီရွှမ်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော နာကျည်းမှုများ ပါဝင်နေခဲ့ချေ၏။ သူသည် သူ၏ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရထားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝံပုလွေအုပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။
“အစ်ကို...... ဘယ်သွားမလို့လဲ။ မလုပ်ပါနဲ့.....”
ရှန်စီဟန်သည် ရှန်စီရွှမ်၏ ရူးသွပ်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်နေမိချေ၏။ သူမသည် နောက်မှ လိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝံပုလွေများ၏ ဟန့်တားခြင်းကို ထပ်မံ ခံလိုက်ရပြန်လေသည်။ ရှန်စီရွှမ်မှာမူ ယခုအချိန်တွင် အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေပြီး ဝမ်အာကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ပြန်ရှာရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့ပေသည်။
သူသည် ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်လျက် ဓားချက်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေခဲ့ချေ၏။ မုန့်ဝမ် သွန်းလုပ်ပေးထားသည့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး (Jade Pendant) တိုက်ပွဲအတွင်း ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် ၎င်းကို ချွတ်ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ထားလိုက်လေသည်။
“ဝူး.....”
ဝေးကွာသော အရပ်မှ ရှည်လျားသော ဝံပုလွေဟောင်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။ ၎င်းမှာ လေဟောက်ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးသံပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်စီရွှမ်ကို တိုက်ခိုက်နေသော ဝံပုလွေအုပ်ငယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။
ရှန်စီရွှမ်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဝံပုလွေအုပ် ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ညီမဖြစ်သူက သူ့ကို အတင်းဖက်၍ တားဆီးထားခဲ့ချေ၏။
“အစ်ကို...... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ဒီလိုလုပ်နေလို့ အစ်မဝမ်အာကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကို့ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ထိခိုက်လိမ့်မယ်......”
ရှန်စီရွှမ်၏ အမူအရာမှာ ထုံထိုင်းနေပြီး မုန့်ဝမ်ကို ရှာဖွေရန်သာ ဇွတ်တရက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီဟန်လည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရလေတော့သည်။
သူတို့ သိပ်မဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝံပုလွေများ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရသော အဘိုးကြီးချီ နှင့် တိုးလေတော့သည်။ သူသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး ရှုံးနိမ့်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ် မောင်နှမကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးချီက အော်ဟစ် အကူအညီ တောင်းလိုက်လေသည်။
“ကယ်ပါဦး...... ကျင့်ကြံသူ ရှန်...... ကယ်ပါဦး......”
သို့သော် ရှန်စီရွှမ်မှာ ထိုအော်သံကို မကြားသကဲ့သို့ ပြုမူကာ လျစ်လျူရှု၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ရှန်စီရွှမ်က သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီးချီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အမြန်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျင့်ကြံသူ ရှန်...... ရှင်က မုန့်သမီးပျိုကို ရှာနေတာလား။ ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်က သူမကို ခေါ်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်......”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ရှန်စီရွှမ်သည် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးချီကို တိုက်ခိုက်နေသော လေဟောက်ဝံပုလွေများကို မောင်းထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။
“သူမ ဘယ်ဘက်ကို ပါသွားတာလဲ......”
အဘိုးကြီးချီမှာ ဘာမှ မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ ရှန်စီရွှမ်ကို လမ်းညွှန်ပြလိုက်လေသည်။ “ဒီဘက်ကိုပါ......။”
ရှန်စီရွှမ်သည် သူလိုချင်သော အဖြေကို ရရှိသွားပြီးနောက် အဘိုးကြီးချီကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လေဟောက်ဝံပုလွေဘုရင် ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လိုက်သွားခဲ့လေသည်။ ရှန်စီဟန်က အဘိုးကြီးကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အစ်ကိုဖြစ်သူနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားခဲ့လေသည်။
အဘိုးကြီးချီသည် သူ၏ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာကာ သူလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့ချေ၏။
“ကျင့်ကြံသူ ရှန်...... ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ အင်အားတစ်ခု ပိုရတာပေါ့......။”
ရှန်စီရွှမ်က ငြင်းဆန်ခြင်းလည်း မပြု၊ သဘောတူခြင်းလည်း မရှိဘဲ အဘိုးကြီးချီကို နောက်မှ လိုက်ခွင့်ပြုထားလိုက်လေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်သော ဂူတစ်ခုအတွင်း၌......။
လေပြေဝံပုလွေဘုရင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသော မုန့်ဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေခဲ့ချေ၏။ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်မှာမူ သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စင်းနေပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းကို ညွှတ်ထားလျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေခဲ့လေသည်။ ၎င်းတွင် ‘ဘုရင်’ တစ်ပါး၏ ခန့်ညားမှုမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
“လိမ္မာတဲ့ ခွေးလေးပဲ......။”
မုန့်ဝမ်သည် လေပြေဝံပုလွေဘုရင်၏ အမွှေးများကို သပ်ပေးနေရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေ၏။ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် နစ်နာသွားဟန်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ခြေထောက်ကိုမူ ကျိုးနွံစွာဖြင့် ပွတ်သပ်နေခဲ့လေသည်။
မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိချေ၏။ ဤအသိဉာဏ်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲမှာ တကယ့်ကို အခြေအနေ နားလည်လှပေသည်။
“နင်က အခြေအနေ နားလည်တာကြောင့် ငါ နင့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်......။” မုန့်ဝမ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒါပေမဲ့ သေဒဏ်က လွတ်ပေမဲ့ ဒဏ်ပေးတာကနေ မလွတ်ဘူးပေါ့......။”
‘သေဒဏ်က လွတ်မယ်’ ဟူသော စကားကြောင့် ဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာသော်လည်း မလွတ်ဘူး’ ဆိုသောအခါ ပြန်လည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ချေ၏။
“နင် ငါ့ကို အညံ့ခံပြီး ငါ့ရဲ့ ဝိညာဏ်သားရဲ အဖြစ် အမှုထမ်းရမယ်။ နင် သဘောတူလား......”
မုန့်ဝမ်သည် လေပြေဝံပုလွေဘုရင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေးမပေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဦးခေါင်းကို ညွှတ်ကာ အညံ့ခံကြောင်း ပြသလိုက်လေတော့သည်။
“ကောင်းပြီ......။”
မုန့်ဝမ်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် နင့်ကို အချိန်မရွေး ခေါ်နိုင်ဖို့အတွက် သက်သေတစ်ခု ပေးခဲ့ဦး......” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ထိုအခါ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲမှ ကြည်လင်တောက်ပသော ဝံပုလွေစွယ်တစ်ခုကို ထွေးထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုဝံပုလွေစွယ်ကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် ဝံပုလွေဘုရင်၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိချေ၏။
“ဒီနေ့ကစပြီး နင်ဟာ ငါမုန့်ဝမ်ရဲ့ ဝိညာဏ်သားရဲပဲ။ နင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်မလဲဆိုတာကတော့ နင့်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်......။”
မုန့်ဝမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေဘုရင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ “ကဲ...... အခု ငါ့ကို နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပေးဦး......။”
“ဝူး......!” လေပြေဝံပုလွေဘုရင်က မည်သည့်နေရာလဲဟု မေးသည့်အလား တိုးတိုးလေး ဟောင်လိုက်လေသည်။
“သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ သွေးချောင်းစီးမှုတွေ ဖြစ်ပွားနေတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့......။” မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ချေ၏။ “ငါ စစ်တလင်းကို သွားရှင်းမလို့လေ......။”
လေဟောက်ဝံပုလွေဘုရင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို ကျိုးနွံစွာ ကျောပေါ်တင်၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ အပြင်းနှင်ခဲ့လေတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် မုန့်ဝမ်သည် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဒီနေရာပဲ......။”
မုန့်ဝမ်သည် ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ချေ၏။ “သေချာ ပုန်းနေဦး...... ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့စေနဲ့......။”
ဝံပုလွေဘုရင်ကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးသွားဟန်ဆောင်လိုက်ရာ လေဟောက်ဝံပုလွေများနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော အဖွဲ့သား နှစ်ဦးနှင့် တိုးလေတော့သည်။
“နတ်သမီးမုန့်”
ထိုနှစ်ဦးမှာ မုန့်ဝမ်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြပြီး သူမနောက်မှ ဝံပုလွေများ လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အားတက်ကြွသွားကြလေသည်။
“ညီမလေး...... ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပါဦး......”
“ကောင်းပါပြီ......။”
မုန့်ဝမ်သည် ထိုနှစ်ဦးနှင့် ဆုံလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အမှတ်မထင် တင်လိုက်လေသည်။ ထိုလေလွင့်ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ဘာမှ မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ အတင်းအကျပ် စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။
“နင်...... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ......”
ထိုနှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ရုန်းကန်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်ပေသည်။
“မကြောက်ပါနဲ့...... ခဏနေရင် ပြီးသွားမှာပါ......။” မုန့်ဝမ်က ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
မုန့်ဝမ်မှာ သူမ၏ စကားအတိုင်းပင်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုနှစ်ဦး၏ သွေးများမှာ အကုန်အစင် စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အားဖြည့်စွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။ သူမ၏ ကုန်ခမ်းနေသော သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း အနည်းငယ် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့လေသည်။
ထိုနှစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်နေသော လေပြေဝံပုလွေ အချို့မှာ မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြချေ၏။ ၎င်းတို့သည် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး လည်ချောင်းထဲမှ အလိုမကျသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။
“မလောကြပါနဲ့...... မကြာခင် နင်တို့ အလှည့် ရောက်လာမှာပါ......။”
မုန့်ဝမ်၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော စကားမှာ ဝံပုလွေများ၏ နားထဲတွင် သေမင်း၏ အသံကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ချေ၏။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီး ဝံပုလွေများဆီသို့ အတင်း ခုန်အုပ်လိုက်လေတော့သည်။
ဝံပုလွေအချို့မှာ ပြန်လည် ခုခံရန် ပြင်သော်လည်း ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သွေးများအားလုံး စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သတည်း။
သွေးစွမ်းအင်များ အလုံအလောက် ရရှိသွားသောအခါ မုန့်ဝမ်က ကျေနပ်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝံပုလွေအလောင်းများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများကို အစအန မကျန်စေရန် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။