ကယ်တင်ခြင်း

ထိုသူနှစ်ဦးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူမသည် နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ရှိရာနေရာသို့ မနားမနေ အပြေးနှင်ချေ၏။ မကြာမီမှာပင် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးနှင့် လေပြေဝံပုလွေအချို့မှာလည်း ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ကြရပြီး မုန့်ဝမ် ခွန်အား ပြန်လည်ပြည့်ဝရန်အတွက် အာဟာရများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြချေပြီ။

“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီပြီ”

မိမိကိုယ်တွင်းရှိ အင်အားများမှာ ပြည့်လျှံနေပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်ကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ဝံပုလွေစွယ်ကို အသုံးပြုကာ လေပြေဝံပုလွေဘုရင် ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကြီးမားလှသော လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဦးခေါင်းကို ရိုသေစွာ ညွှတ်ထားခဲ့ချေ၏။

“တော်တော် မြန်တာပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ဝံပုလွေ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်လေသည်။

လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ဟောင်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို တင်ဆောင်ကာ တောနက်ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်၌မူ။

“အစ်ကို ညီမလေး ဝမ်အာက တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့” ရှန်စီဟန်သည် ရှိုက်သံပါသော အသံဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

“လျှောက်မပြောပါနဲ့ နတ်သမီးကျန်း က ကံကောင်းတဲ့သူမို့ ဘာမှ မဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်”

အဘိုးကြီး ချီ က ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း မရေမရာ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။ သူတို့သည် ဝံပုလွေခေါင်းဆောင်၏ ခြေရာကို လိုက်နေခဲ့ကြသော်လည်း ပြန့်ကျဲနေသော သွေးကွက်အချို့နှင့် ရုန်းကန်ထားသည့် အမှတ်အသားများကိုသာ တွေ့ရှိရပြီး မုန့်ဝမ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ လုံးဝ မတွေ့ရပေ။

သူတို့နှစ်ဦး မျှော်လင့်ချက် ပျက်သုဉ်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် ရှေ့ဘက်မှ နားကွဲမတတ် ဝံပုလွေဟောင်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

“အဲဒါ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်ပဲ”

ရှန်စီရွှမ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးသွားခဲ့ချေ၏။ သူ သိပ်မဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြီးမားလှသော လေပြေဝံပုလွေဘုရင်နှင့် ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ရင်းနှီးသည့် ပုံရိပ်လေးကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

“ညီမလေး ဝမ်အာ”

ရှန်စီရွှမ်သည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားခဲ့ချေ၏။ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး အသက်ရှူသံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း သူမ အသက်ရှင်နေသည်ကို သိရရုံနှင့်ပင် သူ ကျေနပ်နေခဲ့ချေပြီ။

လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် ဦးခေါင်းကို မော့ကာ လမ်းပိတ်ထားသော ရှန်စီရွှမ်ကို စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း လည်ချောင်းထဲမှ ခြိမ်းခြောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။ ရှန်စီရွှမ်၏ စိတ်မှာ လေးလံသွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

ညီမလေး ဝမ်အာကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဤရက်စက်သော သားရဲကို အရင်ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့ချေ၏။

“စီဟန် ဒီဝံပုလွေဘုရင်ကို အစ်ကို ကိုင်တွယ်မယ် ညီမက ဝမ်အာကို ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာလိုက်ပါ”

“သိပါပြီ အစ်ကို သတိထားပါဦး”

ရှန်စီဟန်သည်လည်း တွေဝေနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် သူမ၏ ငွေရောင် လေးဂွကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်၏ အားနည်းချက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင် မှာ ဝံပုလွေဘုရင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။

လေပြေဝံပုလွေဘုရင်သည် ဒေါသတကြီး ဟောင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဓားစွမ်းအင်ကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ချေ၏။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ လေဓားသွားများကို ရှန်စီရွှမ်ဆီသို့ ပစ်လိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် လေဓားသွားများကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ ပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝံပုလွေဘုရင်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ လူနှင့် သားရဲတို့မှာ ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသွားကြပြီး ဓားစွမ်းအင်များနှင့် လေဓားသွားများ၏ တိုက်ခိုက်သံမှာ တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်နေခဲ့ချေပြီ။

ရှန်စီရွှမ်၏ အစွမ်းမှာ အားမနည်းသော်လည်း သူသည် အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝံပုလွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်ရှိ မုန့်ဝမ် ထိခိုက်မှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့အပြင် လေပြေဝံပုလွေဘုရင်မှာလည်း အဆင့်တူ မိစ္ဆာသားရဲများထက် များစွာ သာလွန်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်လှသည့်အပြင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ခဏအတွင်း မနှိမ်နင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

ရှန်စီဟန်သည်လည်း အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဝံပုလွေဘုရင်မှာ မုန့်ဝမ်ကို အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ကာကွယ်ထားသဖြင့် သူမ လှုပ်ရှားရန် အခွင့်အရေး မရဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ရှန်စီဟန်မှာ စိတ်ပူနေခဲ့ချေ၏။ သူမတွင် မုန့်ဝမ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိသော်လည်း ထိုသို့လုပ်ရန်အတွက် သူမ၏ ဝှက်ဖဲအချို့ကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ရှန်စီရွှမ်သည်လည်း ထိုအချက်ကို သိနေခဲ့ချေ၏။

ရှန်စီရွှမ်၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အကြည့်မှာ ညီမဖြစ်သူထံသို့ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ရှန်စီဟန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်လေတော့သည်။ သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရင်ခွင်ထဲမှ ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးကို ထုတ်ယူ၍ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါလိုက်လေသည်။

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လေပြေဝံပုလွေဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျင်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ထဲမှ ဝိဉာဏ်လက်နက်ကို မှတ်မိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။

ထိုရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းမှာ အဆင့်မြင့် ဝိဉာဏ်လက်နက် ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်းမှာ အမည်အတိုင်းပင် ရန်သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို နှောင့်ယှက်ကာ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ပျက်စီးစေနိုင်ပေသည်။

ဝံပုလွေဘုရင်မှာ ခေါင်းလောင်းသံ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု ခံနေရစဉ်မှာပင် ရှန်စီရွှမ်သည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝံပုလွေ၏ ဘေးသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး မုန့်ဝမ်ကို ချီယူလိုက်လေတော့သည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူက ညီမလေး ဝမ်အာကို ကယ်တင်နိုင်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ရှန်စီဟန်သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့ချေ၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်လေသည်။ သူမသည် ခေါင်းလောင်းကို ခဏတာသာ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အဆင့်မြင့် ဝိဉာဏ်လက်နက်မှာ ဝိညာဉ်အင်အားကို များစွာ ကုန်ဆုံးစေသဖြင့် ယခုအခါ သူမမှာ ခေါင်းအလွန် ကိုက်ခဲနေခဲ့ချေပြီ။

ဝံပုလွေဘုရင်မှာမူ ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်း၏ စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဆက်လက် မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ အမြီးကုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။

“မိစ္ဆာသားရဲ ဘယ်ပြေးမလို့လဲ”

ဘေးကင်းသွားသည်ကို သိသောအခါမှ အဘိုကြီးချီ က ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ဝံပုလွေဘုရင်နောက်သို့ လိုက်မည့်ပုံစံ ဖမ်းလိုက်လေသည်။ ရှန်စီဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တားလိုက်လေသည်။

“တော်ပါတော့ နောက်ကလိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး ညီမလေး ဝမ်အာကို ကယ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်”

ရှန်စီရွှမ်သည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းဖြူလေးကို ထုတ်ယူကာ နဂါးမျက်လုံးခန့်ရှိသော မွှေးပျံ့သည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မုန့်ဝမ်၏ ပါးစပ်ကို ညင်သာစွာ ဟပြီး ဆေးလုံး တိုက်ကျွေးလိုက်လေတော့သည်။

“အစ်ကို ဒါက အစ်ကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတဲ့ အဆင့်မြင့် စိတ်ငြိမ်ဆေးလုံး မဟုတ်ပါလား အခု သူမအတွက် အသုံးပြုလိုက်တာပါလား” ရှန်စီဟန်က အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ညီမလေး ဝမ်အာ ဒဏ်ရာရထားတာပဲ ဆေးလုံးတစ်လုံးက ဘာအရေးပါလို့လဲ”

ရှန်စီရွှမ်က အလေးမထားဘဲ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခြားသော ကုသရေး ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ထပ်မံ တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။ ဆေးလုံးများ၏ အာနိသင်ကြောင့် မုန့်ဝမ်၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း သွေးရောင် ပြန်လည် လွှမ်းလာခဲ့ချေပြီ။

“ဝမ်အာ သတိထားပါဦး”

ရှန်စီရွှမ်သည် မုန့်ဝမ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားပြီး သူမ၏ ပါးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ ခေါ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“အကိုစီရွှမ်”

မုန့်ဝမ်သည် ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်စီရွှမ်၏ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သတိမေ့မသွားခင်က ဖြစ်ရပ်များကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး ထထိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

“ဝံပုလွေဘုရင်ကော ဘယ်ရောက်သွားပါလဲ အားလုံး ဘာမှ မဖြစ်ကြပါဘူးနော်”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဝံပုလွေဘုရင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါပြီ မစိုးရိမ်ပါနဲ့တော့” ရှန်စီရွှမ်က မုန့်ဝမ်ကို အသာအယာ ထိန်းပေးထားလိုက်လေသည်။

“မောင်းထုတ်လိုက်တာလား”

မုန့်ဝမ်သည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ ထိုဝံပုလွေအုပ်ကို ညွှန်ကြားနေသော ဝံပုလွေဘုရင်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှရာ မည်သို့ အလွယ်တကူ မောင်းထုတ်နိုင်ပါသနည်း။

ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး “ဟုတ်ပါတယ် စီဟန်က ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်းကို အသုံးပြုလိုက်လို့ပါ မဟုတ်ရင် အတော်လေး ရုန်းကန်ရမှာ သေချာပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“ဝိညာဉ်ဖမ်း ခေါင်းလောင်းလား”

ထိုအခါမှ မုန့်ဝမ်သည် အနားတွင် ရပ်နေသော ရှန်စီဟန်ကို သတိထားမိသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။

“စီဟန် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်စီဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုသာ ကျွန်မကို မကယ်ခဲ့ရင် ညီမလေး ဝမ်အာ အခုလို အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှန်စီဟန်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့ချေ၏။ စောစောက သူမ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်က သူမ၏ ဝှက်ဖဲများကို အသုံးပြုခဲ့လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ အနားမှာ ရှိနေသဖြင့် သူမ မသုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအချက်မှာ ရှန်စီရွှမ် သူမအပေါ် စိတ်ပျက်နေရသည့် အကြောင်းရင်း အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်စီရွှမ်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ နောင်တရနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

“စီဟန် ဒါ ညီမလေး အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက” ရှန်စီဟန် တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်သော်လည်း မုန့်ဝမ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်လေသည်။

“တော်ပါပြီ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ အခု ငါတို့အားလုံး ဘေးကင်းနေကြတာပဲ မဟုတ်ပါလား” မုန့်ဝမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး “အခု အရေးကြီးဆုံးက ဟုန်ပေါ်တို့နဲ့ မြန်မြန် ပြန်ဆုံဖို့ပါပဲ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။