အကျပ်အတည်း

“ညီမလေး ဝမ်အာ ပြောတာ မှန်တယ် ဒီနေရာကနေ အရင် ထွက်သွားကြစို့”

ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မုန့်ဝမ်ကို ထူပေးလိုက်ချေ၏။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်နေသော အဘိုကြီး ချီ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

“နေဝင် ချိုင့်ဝှမ်း ကို လမ်းပြပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ”

အဘိုကြီးချီ က ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြလိုက်ချေ၏။ ထိုလူငယ်လေးများက သူ့ကို ခေါ်သွားရန် သဘောတူရုံနှင့်ပင် သူ ကျေနပ်နေခဲ့ချေပြီဖြစ်၏။

အဘိုကြီး ချီ က ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ နေဝင်ရီတရော ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ လမ်းပြခဲ့လေသည်။ ထိုချိုင့်ဝှမ်းမှာ မြေပြင်အနေအထား ပြန့်ပြူးပြီး မြင်ကွင်းရှင်းလင်းသဖြင့် အတော်လေး ဘေးကင်းသော နေရာပင် ဖြစ်ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့က မုန့်ဝမ်ကို ဖေးမကာ အဘိုကြီး ချီ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ အပြင်းအထန် ချီတက်ခဲ့ကြလေသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ သူတို့သည် ရည်မှန်းထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။ သို့သော်လည်း ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာပါလိမ့် လူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ ငါတို့ထဲက အနည်းငယ်ပဲ လွတ်လာတာများလား”

အဘိုကြီး ချီ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်ချေ၏။ ထိုစဉ် တောင်ကွဲအက်ကြောင်းတစ်ခုထဲမှ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

“အစ်ကို ဟုန်”

ရောက်လာသူကို မြင်သောအခါ အဘိုကြီးချီ သည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး အပြေးအလွှား သွားရောက် တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ”

ဟုန်ပေါ်ကလည်း သူတို့လေးဦးကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် “ငါလည်း ရောက်တာ မကြာသေးပါဘူး မင်းတို့ အကြာကြီး ရောက်မလာတော့ စိတ်ပူနေတာ” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေကော ဘယ်မှာလဲ” အဘိုကြီးချီ က မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ချေ၏။

“ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လွတ်လာဦးမှာ မဟုတ်သေးပါဘူး ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

ဟုန်ပေါ်၏ စကားကို အားလုံးက သဘောတူကြသဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ဂရုတစိုက် ပုန်းအောင်းရင်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။

အချိန်များမှာ တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ နေဝင်ကာ ညမှောင်လာပြီး ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း ကျန်ရှိသော လေးဦးမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးပေ။ ကျင့်ကြံသူ ချီ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လမ်းလျှောက်နေရင်း မအီမသာ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

“အစ်ကို ဟုန် ညတောင် မှောင်နေပြီ သူတို့ ဘာလို့ ပြန်မလာကြသေးတာလဲ အားလုံးပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား မသိဘူး”

“မဟုတ်ပါဘူး သူတို့ ဘာမှ မဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်”

မုန့်ဝမ်က အဘိုကြီးချီ ၏ စကားကို ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သော်လည်း တုန်ယင်နေသော သူမ၏ အသံမှာ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေခဲ့ချေ၏။

ဟုန်ပေါ်ကမူ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နေခဲ့လေသည်။ ကျန်ရှိသော လေးဦးမှာ ဘေးဒုက္ਖကြီးစွာ ကြုံတွေ့နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့ချေ၏။ ထိုမျှများပြားသော လေပြေဝံပုလွေများ ကြားမှ သူပင်လျှင် မနည်း လွတ်မြောက်အောင် ပြေးခဲ့ရသဖြင့် ကျန်သူများ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

ညနက်လာသည်နှင့်အမျှ အဖွဲ့အတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံလာပြီး ကျန်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်များမှာ ပေါ်မလာခဲ့ကြပေ။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ကြောင်း မုန့်ဝမ် တစ်ဦးတည်းသာ သိနေခဲ့ချေ၏။

အဘိုကြီးချီ က တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင် ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ သူက ဟုန်ပေါ်ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်ချေ၏။

“အစ်ကို ဟုန် ငါတို့က ၁၀ ယောက်တောင် ရှိတာ အခု ထျန်းဟန်တောင်တန်း ကို ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ် တစ်ဝက်လောက် သေကုန်ကြပြီ ငါ့အထင်တော့ ဒီည ဒီမှာပဲ အနားယူပြီး မနက်ဖြန် မနက် ပြန်ကြရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်”

ဟုန်ပေါ်ကမူ ထိုသို့ အလွယ်တကူ မပြန်လိုသဖြင့် တွေဝေသော အမူအရာ ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂူကို ရှာမတွေ့သေးဘူးလေ”

“အခုက ဘယ်လို အချိန်ကြီးလဲ အစ်ကိုက ကျင့်ကြံခြင်းဂူကို ရှာချင်နေတုန်းပဲလား ဆက်ရှာနေရင်တော့ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ အသက်ပါ ဒီမှာတင် ကျန်ခဲ့ရလိမ့်မယ်”

ကျင့်ကြံသူ ချီ က ရှန်စီရွှမ်နှင့် နတ်သမီးနှစ်ဦးကို အပူတပြင်း ကြည့်ကာ “ရှန်ညီလေးနဲ့ နတ်သမီးနှစ်ပါးကော ဘယ်လို ထင်ကြလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ကတော့ အခုလို လက်ဗလာနဲ့ မပြန်ချင်သေးဘူး” ရှန်စီရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ သဘောထားကို ပြောလိုက်လေသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့ကမူ ရှန်စီရွှမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ လိုက်နာမည့်ပုံစံ ပြသခဲ့ကြချေ၏။ ထိုအခါ အဘိုကြီး ချီ မှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“မင်းတို့ လူငယ်တွေကတော့ အရမ်း ခေါင်းမာကြတာပဲ လူတစ်ဝက်တောင် သေကုန်ပြီလေ တောင်အောက်ကို အရင်ပြန်ပြီး နောက်ထပ် ကူညီမယ့်သူတွေ ရှာပြီးမှ ပြန်လာရင် မရဘူးလား”

သူ တစ်ဦးတည်း အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ကာ ပြန်သွားလျှင် ပို၍ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့ချေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်သူများကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဟုန်ပေါ်ဖြစ်စေ၊ ရှန်စီရွှမ်တို့ဖြစ်စေ မည်သူမျှ မပြန်လိုကြပေ။

သူသည် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ခြေဆောင့်ကာ “ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ဒီအဘိုးကြီးလည်း မင်းတို့နဲ့အတူ အသက်စွန့်ပြီး လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်လေတော့သည်။ သူက ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ချေ၏။

အဘိုကြီး ချီ သည် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဖွဲ့နှင့်အတူ ဆက်နေခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် တစ်ည အနားယူပြီး နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းသောအခါ ခရီးဆက်ခဲ့ကြလေသည်။

ယခင်က သင်ခန်းစာကြောင့် သူတို့ ၅ ဦးမှာ ပို၍ ဂရုစိုက်လာကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့ကြချေ၏။ အဘိုကြီး ချီ သည် အသက်ကို နှမြောပြီး ကြောက်တတ်သော်လည်း သူ၏ ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများမှာ တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးဝင်နေခဲ့ချေ၏။

သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရင်း ခရီးဆက်လာခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ထျန်းဟန်တောင်တန်း၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတွင်းပိုင်းရှိ လျိုကွမ်းအိုင် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။ ကြည်လင်သော ရေပြင်မှာ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့်အတူ အလွန်လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

“နောက်ဆုံးတော့ ဒီကို ရောက်ပြီပဲ”အဘိုကြီးချီ က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ် ဒီခရီးက တကယ်ကို မလွယ်ကူခဲ့ဘူး” မုန့်ဝမ်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်ချေ၏။

ဟုန်ပေါ်ကမူ အိုင်၏ တစ်ဖက်ကမ်းရှိ တောင်ထိပ်များကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ချေ၏။ သူသည် ဤဒေသတွင် ကျင်လည်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လျိုကွမ်းအိုင်ကို ကျော်လွန်သွားပါက အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားသော နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း သိနေခဲ့ချေ၏။ တောင်တန်းအတွင်း ဝင်ရောက်လာသော အဖွဲ့အများစုမှာ ဤနေရာမှပင် ပြန်လှည့်သွားလေ့ ရှိကြပေသည်။

အိုင်၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် အန္တရာယ်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာမည် ဖြစ်ပြီး အမှားတစ်ခုကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ချေ၏။ သို့သော်လည်း ဒဏ္ဍာရီလာ ကျင့်ကြံခြင်းဂူကိုမူ ရှာမတွေ့သေးပေ။

“ခေါင်းဆောင် ဟုန် ငါတို့ လျိုကွမ်းအိုင်ကို ရောက်ပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂူကို ရှာမတွေ့သေးဘူး အခုပဲ ပြန်လှည့်ကြရင် မကောင်းဘူးလား” ကျင့်ကြံသူ ချီ က ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အပူတပြင်း ပြောလိုက်ချေ၏။ သူသည် အဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်လိုစိတ် အပြင်းပြဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။

“မလောပါနဲ့ဦး ငါတို့ ဒီလျိုကွမ်းအိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ မရှာရသေးဘူးလေ တစ်ခုခု တွေ့နိုင်ပါသေးတယ်”

ဟုန်ပေါ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်နှင့် ရှန်စီမောင်နှမကို ကြည့်ကာ “မင်းတို့ ၃ ယောက်ကော ဘယ်လို ထင်သလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်က “ကျွန်တော်တို့ကတော့ ခေါင်းဆောင် ဟုန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပါပဲ” ဟု ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ချေ၏။

ဟုန်ပေါ်သည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အိုင်ပတ်လည်တွင် သေချာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဂူ၏ ခြေရာကို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။

“ခေါင်းဆောင် ဟုန် ပြန်ကြရအောင်ပါ”အဘိုကြီးချီ က ထပ်မံ နားချလိုက်လေသည်။ “ငါတို့ ရှာနေတာ တစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ ဘာမှ မတွေ့ဘူးလေ ထပ်သွားရင်တော့ တကယ်ပဲ ပြန်မလာနိုင်တော့မှာ စိုးရတယ်”

ဟုန်ပေါ်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ချေ၏။ ဤနေရာမှာ အန္တရာယ်များပြီး မပေါ့ဆသင့်ကြောင်း သူ သိသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဂူကို ရှာတွေ့ကာ ကံကောင်းမှုတစ်ခု ရရှိပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလိုသော မျှော်လင့်ချက်ကလေး ရှိနေသေးခဲ့ချေ၏။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့မှာမူ သူ့ကို ရိုက်ချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

လျိုကွမ်းအိုင် ပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးကို ရှာဖွေပြီးသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ဟုန်ပေါ်ကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူပင်လျှင် အနည်းငယ် လက်လျှော့လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။

သူက ရှန်စီရွှမ်ကို ကြည့်ကာ “ညီလေးရှန် မင်းကော ဘယ်လို ထင်သလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် “ဒီလောက်အထိ ရောက်လာမှတော့ အခုလို ပြန်လှည့်ဖို့က နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပဲ ကျွန်တော်ကတော့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ရှာကြည့်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ် ဘာမှ မတွေ့ရင်တော့ ချက်ချင်း ပြန်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့က ဘာမှ မပြောသော်လည်း ရှန်စီရွှမ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံကြောင်း ပြသနေခဲ့ချေ၏။ ဟုန်ပေါ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ပို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။