အဖိုးတန် ကျောက်စိမ်းအဆောင်

မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ရင်း စားပွဲနိမ့်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်သားအိမ်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အတွင်း၌ အရာအားလုံး ပြည့်စုံနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ကျင့်ကြံရန်အတွက် စွမ်းအင်စုစည်းအစီအရင် ကိုပင် တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ဤသစ်သားအိမ်ကို ဖန်တီးခဲ့သူမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းကုန် အားထုတ်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“တကယ် ကောင်းတဲ့ အရာပဲ” သူမသည် ထိုအရာကို ပိုင်ဆိုင်ရန် စိတ်ထဲမှ ကြိုတင် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှန်စီဟန်သည် နှပ်ထားသော ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်း၏ ရနံ့မှာ လေထုအတွင်း ပျံ့လွင့်နေပြီး စိတ်ကို ကြည်လင် လန်းဆန်းစေသည်။

“နတ်သမီးကျန်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ပြီပဲ၊ လက်ဖက်ရည်လေး သုံးဆောင်ပါဦး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မုန့်ဝမ်သည် ရှန်စီဟန်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ အေးမြသော ခံစားမှုမှာ လည်ချောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားသည်။

“တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ” မုန့်ဝမ်က ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“ဒါက ငါတို့ ရှန်မိသားစုကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ပဲ ထွက်နှုန်းက အရမ်းနည်းတာမို့ ငါတို့ကိုယ်တိုင်တောင် သောက်ဖို့ နှမြောနေရတာ” ရှန်စီဟန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ရှန်စီရွှမ်သည် မိမိ၏ ညီမဖြစ်သူ ယခုကဲ့သို့ ရက်ရက်ရောရော ရှိနေသည်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်အစားအစာအချို့ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တည်ခင်းလိုက်လေသည်။

“နတ်သမီးကျန်း ဒီအစားအစာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ဒါတွေက အိမ်က ထွက်လာကတည်းက ယူလာခဲ့တာတွေပါ”

မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့မှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ကြည့်ကာ အံ့သြသွားသည်။ ထိုဝိညာဉ်အစားအစာများမှာ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေရုံသာမက အရောင်၊ အနံ့၊ အရသာတို့မှာလည်း ပြည့်စုံလှသဖြင့် ကျွမ်းကျင်သော စားဖိုမှူးတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူမသည် မုန့်တစ်ခုကို ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်ရာ ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး ချိုမြိန်လှသည့်အပြင် ကြွယ်ဝသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း ပါးစပ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားကာ အရသာမှာ အဆုံးမရှိဟု ခံစားရသည်။

“တကယ်ကို အရသာ ရှိလှပါတယ်” မုန့်ဝမ်က စိတ်ရင်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်က ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “နတ်သမီးကျန်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ စားဖိုမှူးတွေကို အထူးလုပ်ခိုင်းပေးပါ့မယ်” ဟု ေြပာလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်ကမူ ရှက်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း မျက်နှာကို မည်သည့်နေရာ ထားရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေသည်။ ရှန်စီရွှမ်နှင့် ရှန်စီဟန် မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ လူတိုင်းကို အမြဲတမ်း အံ့သြအောင် လုပ်တတ်လေသည်။

သူတို့ ၃ ဦးသည် ဝိညာဉ်အစားအစာများကို သုံးဆောင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေခဲ့ကြသည်။ ထိုလေထုမှာ အပျော်ခရီး ထွက်လာကြသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေ၏။ အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော ထျန်းဟန်တောင်တန်းအတွင်း ရောက်နေသည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ မျက်ခုံးကြားတွင် စိုးရိမ်ရိပ်အချို့ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

“နတ်သမီးကျန်း တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတာများလား” ရှန်စီရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဦးအောင် မေးလိုက်သည်။

“စီရွှမ်အစ်ကို ကျင့်ကြံသူ ချီ ပြောတာက လျိုကွမ်းအိုင် ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ခဏခဏ ပေါ်လာတတ်တယ်ဆိုတော့ ကျွန်မ... နည်းနည်း စိုးရိမ်လို့ပါ”

ရှန်စီရွှမ်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို နားလည်သည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးချီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ လျိုကွမ်းအိုင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းက တကယ်ကို အန္တရာယ်ကြီးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်သမီးကျန်း စိတ်အေးအေးထားပါ ငါက နတ်သမီးကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားမလို့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်စီရွှမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်၍ မုန့်ဝမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ဝိညာဉ်အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်စိမ်းအဆောင် တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

“ဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ငါတို့ ရှန်မိသားစုရဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သွန်းလုပ်ပေးထားတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မသုံးပဲနဲ့လည်း အသုံးပြုလို့ရတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နတ်သမီးကျန်း အရေးကြုံရင် သုံးနိုင်အောင် ဒါကို သိမ်းထားပါ”

မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့မှ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းအဆောင်၏ တန်ဖိုးမှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သူမ သိနေ၏။

ဤမျှ အဖိုးတန်သော ပစ္စည်းကို ရှန်စီရွှမ်က သူမကို လွယ်လင့်တကူ ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။ ရှန်စီဟန်ကမူ ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း တစ်ခုခု ပြောလိုသော်လည်း ရှန်စီရွှမ်၏ သတိပေးသော အကြည့်ကြောင့် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဒါက... ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ် ကျွန်မ မယူဝံ့ပါဘူး”

မုန့်ဝမ်က ငြင်းပယ်ရန် စတင်လိုက်သော်လည်း ရှန်စီရွှမ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်လေသည်။

“နတ်သမီးကျန်း အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး ငါတို့က... စိတ်တူကိုယ်တူတွေ ဖြစ်ကြတာမို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြတာက သဘာဝပဲ ဒီခရီးမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေနိုင်တာမလို့ အကာအကွယ် တစ်ခု ပိုရှိတာက ပိုပြီး ဘေးကင်းစေမှာ သေချာတယ်”

ရှန်စီရွှမ်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလှသဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ “နတ်သမီးက ငါ့ကို ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ပေးတုန်းကလည်း ငါ လက်ခံခဲ့တာပဲ မဟုတ်ပါလား”

မုန့်ဝမ်က ထပ်မံ ပြောလိုသော်လည်း ရှန်စီရွှမ်၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါမှ စကားလုံးများကို ပြန်လည် မြိုချလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ရင်း ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ရှန်စီဟန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အမျိုးမျိုး ခံစားနေလေသည်။ တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ သတိပေးချက်ကို ပြန်လည် သတိရသွားသဖြင့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် မြိုချလိုက်ရလေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်က ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ရှန်စီရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်.။ ထို့နောက် ရှန်စီဟန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “စီဟန် မှောင်နေပြီပဲ နတ်သမီးကျန်းကို အခန်းထဲ လိုက်ပို့ပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို”

ရှန်စီဟန်သည် သူမ၏ မအီမသာ ဖြစ်နေသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း ထကာ မုန့်ဝမ်ကို သစ်သားအိမ်အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့လေသည်။ ရှန်စီဟန်သည် မုန့်ဝမ်ကို အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

“နတ်သမီးကျန်း ဒီည ဒီမှာပဲ နားလိုက်ပါ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါဦး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီဟန်” မုန့်ဝမ်က ရှန်စီဟန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ရှန်စီဟန်သည် မုန့်ဝမ်၏ ကျောပြင် အခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ရှန်စီဟန်မှာ မိမိ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသဖြင့် အကြာကြီး လူးလှိမ့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထကာ ရှန်စီရွှမ်၏ အခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်လိုက်လေသည်။ သူမသည် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကို ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ အဲဒါက အစ်ကို့ရဲ့ အသက်ကယ် ရတနာပဲ မဟုတ်ပါလား ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဲဒီ နတ်သမီးကျန်းကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်ရတာလဲ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တွေကိုကော ထည့်မစဉ်းစားဘူးလား”

ရှန်စီရွှမ်သည် ရှန်စီဟန် သူ့ထံ ရောက်လာမည်ကို ကြိုတင် သိရှိနေပုံရလေသည်။ လက်ထဲမှ စာစောင်ကို အေးဆေးစွာ ချလိုက်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“စီဟန် အသံတိုးတိုး ပြောပါဦး နတ်သမီးကျန်းရဲ့ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့”

“အစီအရင်တွေ ရှိနေတာပဲ ငါ ဘယ်လောက် ကျယ်ကျယ်ပြောပြော သူ ကြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ရှန်စီဟန်က မျက်လုံး လှန်ပြလိုက်ပြီး ရှန်စီရွှမ်၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသော လေသံပင် ဖြစ်နေသည်။

“အစ်ကို အဲဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်က ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့ အစ်ကို့အတွက် ချန်ပေးခဲ့တဲ့ ဝှက်ဖဲတွေထဲက တစ်ခုပဲ မဟုတ်ပါလား ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပေးလိုက်ရတာလဲ။

ဒါတင်မကသေးဘူး အစ်ကို သူ့ကို သိတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီမလို့လဲ၊ သူ့အကြောင်းကော ဘယ်လောက် သိလို့လဲ၊ အခုလိုမျိုး နှလုံးသားကို ထုတ်ပြနေပေမဲ့ တကယ်လို့များ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်...”

“စီဟန်”

ရှန်စီရွှမ်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ရှန်စီဟန်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်း နားမလည်ပါဘူး”

သူသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ပြုံးလိုက်ကာ လေသံမှာလည်း ညင်သာနေပြီး မျက်လုံးမှာလည်း ချစ်ခင်ကြင်နာရိပ်များ လွှမ်းနေခဲ့လေသည်။ “ဒါ့အပြင် နတ်သမီးကျန်းက မင်းပြောသလို လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”

ရှန်စီဟန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ရှန်စီရွှမ်၏ ပြတ်သားသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်မှာ ပို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သော သူမ၏ အစ်ကိုမှာ မုန့်ဝမ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်ကာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု မရှိတော့ရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တကယ်ပဲ ဤမျှ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေလော။

ရှန်စီဟန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်စီရွှမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“စီဟန် ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိပါတယ်။

နတ်သမီးကျန်းက တခြားလူတွေနဲ့ မတူဘူး ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ် ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် အဲဒီကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု မရှိတော့တာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

ထိုအခါမှ ရှန်စီဟန်သည် နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထဲ ကျရောက်သွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ လုံးဝကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားတတ်သည်။

သူမ မှတ်မိသေးသည်မှာ အစ်ကိုဖြစ်သူသည် နတ်သမီးကျန်းနှင့် စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က အလွန်ပင် မာန်တက်ခဲ့ပြီး အားနည်းလှသော သူမကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မည်သူထက်မဆို ပို၍ ရင်းနှီးစွာဖြင့် “နတ်သမီးကျန်း” ဟု တဖွဖွ ခေါ်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

အိမ်မှာရှိစဉ်က ဖေဖေနှင့် မေမေတို့က အစ်ကို့ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရန် အဘယ်ကြောင့် ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားခဲ့သည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ရှန်စီဟန်သည် ဆက်လက် မတွေးတော့ပေ။ ပစ္စည်းမှာ ပေးပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ပြန်တောင်းရန်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

“ကောင်းပါပြီ အစ်ကို အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး မိုးလည်း ချုပ်နေပြီဆိုတော့ အနားယူပါဦး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်စီဟန်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။