အဆိပ်ငွေ့သားရဲ
Vol. 9 Ch. 83
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရှန်စီရွှမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့သည် သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်း သုံးဆောင်လိုက်ကြပြီး မုန့်ဝမ်ကိုလည်း တစ်လုံး ပေးလိုက်လေသည်။
အဘိုးကြီးချီ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် အနားသို့ ကပ်လာပြီး ဖားချင်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
“ညီလေးရှန် ဒီအဘိုးကြီးအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး အနည်းငယ်လောက် ပေးလို့ ရမလား အဖိုးအခကိုတော့ မြင့်မြင့်မားမား ပေးပါ့မယ်”
ရှန်စီဟန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါက အဆိပ်ဖြေဆေးလုံး မဟုတ်ဘူး အဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံးပဲ အဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံးကို ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ မရဘူး” ဟု ဆိုလိုက်ချေ၏။
အဘိုးကြီးချီ မှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
ရှန်စီရွှမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာ၏ မြေပြင်အနေအထားမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။
ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်များမှာ ချွန်ထက်နေပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေခဲ့သည်။ မြင်ကွင်းမှာလည်း အလွန် မရှင်းလင်းလှဘဲ သစ်ကိုင်း သစ်ရွက်များကြားမှ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ဖြတ်သန်းလာနိုင်သဖြင့် ပို၍ မှောင်မည်းကာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်။
“ကျင့်ကြံသူ ဟုန် လမ်းပျောက်နေတာများလား” မုန့်ဝမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံတွင် မသိမသာ တုန်ယင်မှုလေးများ ပါဝင်နေ၏။
“မဟုတ်ဘူး” ရှန်စီရွှမ်က အသေအချာပင် ပြောလိုက်လေသည်။ “သူက ထျန်းဟန်တောင်တန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တာမလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ လမ်းပျောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“အားလုံးပဲ ဒီကိစ္စတွေကို နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ မရဘူးလား”
အဘိုးကြီးချီ က အားတင်းကာ ပြုံးရင်း သူတို့၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီအဘိုးကြီးမှာ အဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံး မရှိဘူး အခု ဒီအဆိပ်ငွေ့တွေက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်နေပြီ ငါ့အတွက် ဆေးလုံးတစ်လုံးလောက် ပေးလို့ မရဘူးလား”
ရှန်စီဟန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။
“ဦးလေးချီ မင်းရဲ့ မျက်နှာပြောင်ချက်ကတော့ အံဩစရာပဲ ...........ဒီအဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံးတွေက ငါတို့ ရှန်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နည်းလမ်းနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာ၊ ဦးလေးရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလေးနဲ့တော့ ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
အဘိုးကြီးချီ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့သော်လည်း အပြုံးမပျက်ဘဲ အနေခက်စွာဖြင့် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်လေသည်။
“နတ်သမီးရှန်ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက မင်းတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်လောက်တော့ တတ်နိုင်ပါသေးတယ်...”
ရှန်စီရွှမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့ ဒါက အဆိပ်ငွေ့ အနည်းငယ်ပဲမို့ လူကို မသေစေနိုင်ပါဘူး မင်းရဲ့ အစွမ်းကို အနည်းငယ် ထိခိုက်ရုံပဲ ရှိမှာပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှန်စီရွှမ်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ အရပ်မျက်နှာကို ခွဲခြားလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ကာကွယ်ရင်း ရှေ့သို့ လှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။
ရှန်စီဟန်ကလည်း အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ အဘိုးကြီးချီ မှာမူ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး သက်ပြင်းချကာ သူတို့ ၃ ဦးလည်း နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ရလေတော့သည်။
သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားလေလေ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်ငွေ့များမှာ ပို၍ ထူထပ်လာပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း ပို၍ မရှင်းမလင်း ဖြစ်လာ၏။
မိမိ၏ လက်ကိုပင် မမြင်ရတော့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရှန်စီရွှမ်က လမ်းပြရန်အတွက် အခါအားလျော်စွာ ဝိညာဉ်အဆောင်တစ်ခုကို အသုံးမပြုပါက ရှေ့ဆက်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
“အကိုစီရွှမ် ဒီအဆိပ်ငွေ့တွေက ဘာလို့ ပိုပိုထူလာရတာလဲ”
မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ပို၍ မအီမသာ ဖြစ်လာခဲ့ချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ကြည်နေပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ေြပာလိုက်သည်။
“ဒီအဆိပ်ငွေ့တွေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာနဲ့ မတူဘူး တစ်ခုခုက...”
“တစ်ခုခုက ဘာဖြစ်လို့လဲ” မုန့်ဝမ်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။
“တစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်နေသလိုပဲ”
ရှန်စီရွှမ်၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်မှာ မြူထူများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
အဆိပ်ငွေ့ကို တစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်နေသည်။
အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြလေသည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ကန်ပါက ဤအဆိပ်ငွေ့ကို ထိန်းချုပ်နေသည့် အရာမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ထိုစဉ် အဘိုးကြီးချီ သည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာ ဖြူလျော့ကာ မေးလိုက်လေသည်။
“အားလုံးပဲ တစ်ခုခုကြားလိုက်ကြလား”
ရှန်စီရွှမ်၊ မုန့်ဝမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မည်သည့် ထူးခြားသော အသံမျှ မကြားရကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကြလေသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ...” အဘိုးကြီးချီ က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ “ငါ သေချာကြားလိုက်ပါတယ် တစ်ယောက်ယောက် စကားပြောနေသလိုပဲ...”
ရှန်စီရွှမ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရင်း တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားကာ “သတိထား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။
သူ၏ အသံမဆုံးခင်မှာပင် မြူထူများထဲမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ထံ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်။
ထိုမည်းမှောင်သော အရိပ်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် သူတို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံနှင့်အတူ ပုပ်စပ်စပ် အနံ့ဆိုးတစ်ခုမှာ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။
“နတ်သမီးကျန်း မြန်မြန် နောက်ဆုတ်”
ရှန်စီရွှမ်သည် မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ရှည်လျားသော ဓားမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုအရိပ်မည်းကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
“ကလင်”
သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံနှင့်အတူ မီးပွားများ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။
ထိုအရိပ်မည်းမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားပြီး ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော အဆိပ်ငွေ့သားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဤအဆိပ်ငွေ့သားရဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေပြီး ကြမ်းတမ်းသော ကျားတစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း ခေါင်း ၃ လုံး ရှိနေ၏။
ပါးစပ်များမှ အစွယ်များ ထွက်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။
“အကိုစီရွှမ် သတိထား.........”
မုန့်ဝမ်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူမမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။
အဘိုးကြီးချီ မှာလည်း ထိတ်လန့်နေပြီး မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့ကာ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းရင်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အနားသို့ ကပ်၍ ကူညီရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။
ဤအဆိပ်ငွေ့သားရဲမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လှသဖြင့် ရှန်စီရွှမ်၏ ထူးချွန်သော ဓားသိုင်းပညာနှင့်ပင် အသာစီးရရန် ခက်ခဲနေသည်။
လူနှင့် သားရဲမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အဆိပ်ငွေ့သားရဲမှာ အနားရှိ ရှန်စီဟန်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ရှန်စီဟန်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ပုခုံးတွင် အဆိပ်ငွေ့သားရဲ၏ လက်သည်းချက် ထိမှန်သွားပြီး သွေးအများအပြား ထွက်လာကာ နောက်သို့ ယိုင်သွားခဲ့လေသည်။
“စီဟန်”
ရှန်စီရွှမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ အဆိပ်ငွေ့သားရဲကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။
အဆိပ်ငွေ့သားရဲသည် ရှန်စီရွှမ်၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းကို သတိထားသည့်အနေဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကာ မြူထူများထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“လိုက်မယ်”
ရှန်စီရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်သော်လည်း ရှန်စီဟန်က သူ၏ လက်စွပ်ကို ဆွဲတားလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို ငါ အဆင်ပြေပါတယ် မလိုက်ပါနဲ့တော့”
ရှန်စီဟန်က နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း မျက်နှာ ဖြူလျော့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒီသားရဲက အရမ်း ပါးနပ်တယ် ပြီးတော့ ငါတို့က ဒီနေရာကို မကျွမ်းကျင်ဘူး အကြာကြီး နေဖို့ မသင့်တော်ဘူး”
ရှန်စီရွှမ်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ပုခုံးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိသဖြင့် ဒေါသကို နှိမ်နင်းကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။
“အားလုံးပဲ ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ နေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြစို့”
ကျင့်ကြံသူ ချီ သည် အဆိပ်ငွေ့သားရဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ အနားသို့ ကပ်လာဝံ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုကာ ရှန်စီဟန်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
“မင်း တောင့်ခံနိုင်သေးရဲ့လား”
ရှန်စီဟန်သည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သုံးဆောင်လိုက်ပြီး ခဏတာ အသက်ရှူ အနားယူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့လေသည်။
“ဒါက ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ပါပဲ ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ ဘေးသို့ ကာကွယ်သည့် ပုံစံဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ ရှေ့ကို နည်းနည်း ထပ်သွားကြည့်ကြတာပေါ့ အန္တရာယ် ထပ်တွေ့ရင်တော့ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ကြမယ်”
သူတို့ ၄ ဦးမှာ ဆက်လက် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ညနေစောင်းသည့်တိုင် ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူနှင့် ပတ်သက်သည့် ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ ကံမကောင်းဘူး ထင်တယ် လက်ဗလာနဲ့ပဲ ပြန်ရတော့မှာပဲ” မုန့်ဝမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူနှင့် ကျင့်ကြံသူ ချီ ကို ပြန်ရန် ခေါ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူ၏ အကြည့်မှာ ကျောက်ဆောင်အောက်ခြေရှိ ဖုံးကွယ်နေသော နေရာတစ်ခုထံတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လူတို့ တူးဖော်ထားသော ခြေရာလက်ရာများ ရှိနေပုံ ရချေသည်။
သူတို့ ၄ ဦးမှာ ဂရုတစိုက် အနားသို့ ကပ်သွားခဲ့ကြပြီး နွယ်ပင်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ မှောင်မည်းနေသော ဂူပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း “ဒါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂူနဲ့ တူတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလို အဆိပ်ငွေ့တွေ ရှိနေတဲ့ ကျောက်ဆောင်အောက်ခြေမှာ ဘယ်သူကများ နေမှာလဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အတွေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်လာခဲ့ကြချေ၏။
“ကျင့်ကြံသူ ဟုန်၊ ကျင့်ကြံသူ ဟုန် ဖြစ်ရမယ်”
အဘိုးကြီးချီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဂူပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “သူ ဒီထဲမှာ ပုန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေသည်။ ဟုန်ပေါ်က တကယ်ပဲ ဒီထဲမှာ ရှိနေမှာလား။
“ကျင့်ကြံသူ ဟုန် အထဲမှာ ရှိနေသလား”
ရှန်စီရွှမ်က အသံကို မြှင့်၍ ဂူအတွင်းသို့ လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။ သို့သော်လည်း ဂူအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့၏ ပဲ့တင်သံများသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
“ကျင့်ကြံသူ ဟုန် ငါက ရှန်စီရွှမ်ပါ မင်း ထွက်လာလို့ ရပါပြီ”
ရှန်စီရွှမ်က ထပ်မံ၍ ခေါ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။
မုန့်ဝမ်က သူ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “အကိုစီရွှမ် ကျင့်ကြံသူ ဟုန်များ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား မသိဘူး”