အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်

ရှန်စီရွှမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းကာ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

“ဝီ...”

ဝိညာဉ်ဓားမှာ သာယာစွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး စူးရှသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ဂူဝင်ပေါက်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

လူတစ်ဦးစာ ဝင်နိုင်ရုံမျှ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။ ရှန်စီရွှမ်သည် ဝိညာဉ်ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဂူအတွင်းသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့က ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားကြပြီး အဘိုးကြီးချီ မှာမူ ခဏတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးမှ စိတ်ကို တင်းကာ လိုက်ဝင်သွားခဲ့ချေ၏။

ဂူအတွင်းမှာ မှောင်မည်းနေပြီး စိုစွတ်ကာ မြေကြီးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။ ဤနေရာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ဆိုသည်ထက် ရိုးရှင်းသော ဂူတစ်ခုနှင့်သာ ပိုတူနေသည်။

ဂူ၏ အနက်ဆုံးနေရာတွင် လူတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ သတိမေ့နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းလှသဖြင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသူမှာ ဟုန်ပေါ်ပင် ဖြစ်နေ၏။

“ကျင့်ကြံသူ ဟုန်”

ရှန်စီရွှမ်က အမြန်သွားကြည့်လိုက်ရာ ဟုန်ပေါ်မှာ မျက်လုံးများ မှိတ်နေပြီး မျက်နှာမှာ မည်းနက်နေကာ အရှိန်အဝါမှာလည်း အားနည်းနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ သူသည် အဆိပ်ငွေ့များ ပြင်းထန်စွာ မိထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“အကိုစီရွှမ် သူ ဘာဖြစ်တာလဲ” မုန့်ဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။

“သူ အဆိပ်ငွေ့မိထားတာပဲ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်ရတယ်”

ရှန်စီရွှမ်သည် ခဏတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဟုန်ပေါ်အား တိုက်ကျွေးလိုက်လေသည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟုန်ပေါ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး အဆိပ်ငွေ့များ တိုက်စားမှုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင် ပြန်လည် လွှမ်းလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာခဲ့လေသည်။

“ဟွတ်... ဟွတ်...”

သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီးနောက် “ညီလေးရှန်... မင်း... မင်း ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ” ဟု အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျင့်ကြံသူ ဟုန် အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ”

ဟုန်ပေါ်က အားယူကာ ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှန်စီရွှမ်က လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်လေသည်။ “ကျင့်ကြံသူ ဟုန် အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး အရင်ဆုံး အနားယူပြီး ကုသမှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ”

ဟုန်ပေါ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ဒဏ်ရာကို ကုသနေခဲ့လေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဟုန်ပေါ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

“ငါ့အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေးရှန်” ဟုန်ပေါ်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ရပါတယ် ငါတို့ ရှန်မိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နည်းလမ်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ခွင်း ဆေးလုံးတစ်လုံးအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်ပဲ ယူပါ့မယ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မလောက်ရင်တော့ တန်ဖိုးတူ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပေးလို့ ရပါတယ်” ရှန်စီရွှမ်က ရက်ရောဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်ချေ၏။

ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့သော်လည်း စကားနားထောင်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ထုတ်ယူကာ ပေးလိုက်ရလေတော့သည်။

အဘိုးကြီးချီ က စိတ်မရှည်သလိုဖြင့် “ညီလေးဟုန် မင်း အောက်ဆင်းသွားတုန်းက ဘာတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်ပေါ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်သွားခဲ့ချေ၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

“ငါ အောက်ကို ဆင်းသွားတာနဲ့ အဆိပ်ငွေ့သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အဆိပ်ငွေ့တွေ မိသွားတာပဲ အဲဒီသားရဲဆီကနေ အစွမ်းကုန် ရုန်းထွက်ပြီး ဒီနေရာအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရတာ ဒီဂူလေးကို တူးပြီး မင်းတို့ဆီ သတင်းတောင် မပို့နိုင်ခင်မှာပဲ သတိမေ့သွားတော့တာပဲ”

ဟုန်ပေါ် ပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်အချို့ ပေါ်နေခဲ့ချေ၏။ “မင်းတို့သာ မကယ်ရင် ငါတော့...”

“ဒါကြောင့်ကိုး” ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ငါတို့ ရှာဖွေပြီးပြီ ငါတို့ ရှာနေတဲ့ အရာက ဒီမှာ မရှိဘူး မင်းရဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေလည်း ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး” ဟု ေြပာလိုက်လေသည်။

ဟုန်ပေါ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူကာ အားလုံး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။ ဂူထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်၏။

သူတို့သည် လာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ပြန်တက်ခဲ့ကြလေသည်။ ခရီးစဉ်မှာ များစွာ အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နောက်ကွယ်မှ ချောက်နက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကြီးချီ က “ကံကောင်းလို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်လာတာပဲ” ဟု ဆိုကာ ကြက်သီးထနေသည်။

ရှန်စီရွှမ်ကမူ သူ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုကာ အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ရှိနိုင်မည့် နေရာသို့ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင် ခေါ်သွားခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နောက်ထပ် ၃ ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူတို့ ၅ ဦးမှာ လျှိုမြောင်တစ်ခု အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။

“ဦးလေးချီ၊ ကျင့်ကြံသူ ဟုန်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အရှင်းမပျောက်သေးဘူးဆိုတော့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းပဲ ရှေ့ကနေ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျင့်ကြံသူ ချီ မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ခြေထောက်တွေက သိပ်မကောင်းတော့ဘူး...”

သူသည် စကားစလိုက်သော်လည်း ရှန်စီရွှမ်၏ မကျေနပ်သော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပါးနပ်စွာ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်လေသည်။ “ဒါဆိုရင်လည်း ငါ သွားကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

အဘိုးကြီးချီ သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လျှိုမြောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း နောက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်နေခဲ့ချေ၏။ ကျန်ရှိသူများမှာ လျှိုမြောင်အနီးတွင် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။

တစ်နာရီနီးပါး ကြာသွားသော်လည်း အဘိုးကြီးချီ မှာ ပြန်မလာသေးပေ။ မုန့်ဝမ်သည် ရှန်စီရွှမ်၏ လက်စွပ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း “စီရွှမ်အစ်ကို ဦးလေးချီ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ အန္တရာယ်များ တွေ့နေပြီလား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်စီရွှမ်က သူမကို ညင်သာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ထျန်းဟန်တောင်တန်းမှာ အန္တရာယ်ဆိုတာ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ ငါ့လက်ထဲက ဓားကတော့ နတ်သမီးကိုပဲ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ” ဟု ေြပာလိုက်၏။

မုန့်ဝမ်က ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်လေသည်။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာတောင် ဒီလိုစကားတွေ ပြောနေသေးတာပဲ။

“ပြေးကြ... မြန်မြန် ပြေးကြ...”

အလျင်စလို အော်ဟစ်သံတစ်ခုကြောင့် ရိုမန့်တစ်ဆန်နေသော လေထုမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ချေပြီ။ မုန့်ဝမ်သည် လျှိုမြောင်ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ချေ၏။

လမ်းခွဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသော အဘိုးကြီးချီ မှာ ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ပြန်ပြေးလာခဲ့ချေပြီ။

ရှန်စီရွှမ်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု တင်းမာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးကြီးချီ မှာ မောဟိုက်နေပြီး သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ လမ်းခွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ စကားများမှာလည်း ထစ်ငေါ့နေသည်။

“ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်တွေ၊ အများကြီးပဲ၊ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်တွေ အများကြီးပဲ လမ်းအဆုံးကို ရောက်တာနဲ့ အနက်ရောင် အစုအဝေးကြီးကို တွေ့လိုက်ရတာ အဝိုင်း ခံရတော့မလို့ပဲ”

“ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်တွေလား” ဟုန်ပေါ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်တွေလား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးကြီးချီ မှာ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းကိုသာ အဆက်မပြတ် ညိမ့်ပြနေခဲ့၏။

“ဟုတ်တယ်၊ အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ သူတို့က အကောင်မကြီးပေမဲ့ အုပ်စုလိုက် သွားလာတတ်ကြတာ ပြီးတော့ အရမ်းကို အဆိပ်ပြင်းတယ် သူတို့ဝိုင်းတာ ခံရရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ မလွယ်ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့ကြသည်။ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များအကြောင်း သူတို့ အားလုံး ကြားဖူးကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာသားရဲများမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အားဖြင့် မမြင့်မားလှသော်လည်း အုပ်စုလိုက် ပေါ်လာတတ်ပြီး အဆိပ်ပြင်းလှသဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူများပင် သူတို့ကို ရန်စရန် ဝန်လေးတတ်ကြလေသည်။

“အကိုစီရွှမ် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” မုန့်ဝမ်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေခဲ့ချေပြီ။

“ပြေးရမှာပေါ့ နတ်သမီးကျန်း ခွင့်လွှတ်ပါဦး”

ရှန်စီရွှမ်သည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် မုန့်ဝမ်ကို ဆွဲကာ သူ၏ ကျောပေါ်သို့ ပိုးလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့လေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူ၏ ကျောကို မှီထားရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ရှန်စီဟန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စကားမဆိုနိုင်ဘဲ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး အသက်လုကာ နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့လေသည်။

“ဝီ... ဝီ...”

ပုရွက်ဆိတ်များ၏ တောင်ပံခတ်သံမှာ အစပိုင်းတွင် အားနည်းလှသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး လူတို့၏ နားထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကြားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့နောက်တွင် မည်းနက်နေသော ပုရွက်ဆိတ် အုပ်စုကြီးမှာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း..........

ရာနှင့်ချီသော အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များမှာ လေထုထဲတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့် ကြီးမားကြချေ၏။

သူတို့၏ အနက်ရောင် အခွံမာများမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် တောက်ပနေပြီး အမြီးရှိ အဆိပ်ဆူးများမှာလည်း အေးစက်စွာ အရောင်လက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှချေ၏။

“မကောင်းတော့ဘူး အဲဒီ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်က ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာပြီ”

ဟုန်ပေါ်က မျက်မှောင်အပြင်းအထန် ကြုတ်လိုက်ပြီး “သူတို့က အပျံအရမ်းမြန်သလို အငြိုးလည်း ကြီးတတ်ကြတာ ငါတို့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်‌သည်။

ရှန်စီရွှမ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်းနက်နေသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးမှာ အနားသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

“တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ကြစို့”

ရှန်စီရွှမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ပြန်ချပေးကာ အလျင်အမြန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

“နတ်သမီးကျန်း ဒီမှာပဲ နေပြီး အဝေးကနေ မီးအစီအရင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပါ အဲဒီ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်နဲ့ အနားကို လုံးဝ အကပ်မခံပါနဲ့”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ရှန်စီရွှမ်နှင့် ကျန်သူများမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ရင်ဆိုင်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့ချေ၏။

အတောင်ခြောက်ခုပါ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များသည် မီးကို ကြောက်ရွံ့ကြချေ၏။ ရှန်စီရွှမ်သည် သူ၏ ပုံမှန် ဓားရှည်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး မီးအစီအရင် အတတ်ပညာများဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတံတိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးကာ ရှေ့ဆုံးမှ တိုးဝင်လာသော ပုရွက်ဆိတ်အချို့ကို ပြာကျသွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ပုရွက်ဆိတ် အရေအတွက်မှာ များပြားလွန်းလှသဖြင့် မီးတံတိုင်းမှာ ခဏချင်းမှာပင် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

အားလုံး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသဖြင့် ရာနှင့်ချီသော ပုရွက်ဆိတ်များကို ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်၏။

“ညီလေးရှန် ဒါက မဖြစ်တော့ဘူး ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ အားကုန်ပြီး သေရုံပဲ ရှိတော့မယ်” ဟုန်ပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။