သစ္စာဖောက်ခြင်း
Vol. 9 Ch. 85
“ငါ သိတယ်”
ရှန်စီရွှမ်၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ချေပြီ။ “ကျင့်ကြံသူ ဟုန်၊ ငါတို့ အင်အားချင်း ပေါင်းပြီး ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကို အရင် သတ်ကြတာပေါ့”
ဟုန်ပေါ်က ဝေခွဲမရ ဖြစ်မနေဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကာ “ကောင်းပြီ” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြလေသည်။
ရှန်စီရွှမ်၏ လက်ထဲမှ မီးလျှံများမှာ မီးနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။
ဟုန်ပေါ်ကမူ ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ၎င်းကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုစဉ်မှာပင် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်နေသော ဟုန်ပေါ်မှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုဆိန်ကြီးဖြင့် ရှန်စီရွှမ်၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။
“ညီလေးရှန်၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး”
ဟုန်ပေါ်၏ ပုဆိန်ချက်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်လှသဖြင့် ၎င်းမှာ ကြိုတင် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
ရှန်စီရွှမ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခံရသဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပုဆိန်ကြီး သူ၏ထံသို့ ကျရောက်လာသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ချေ၏။
“အစ်ကို”
အရေးကြီးသော အချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရိပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။
ရှန်စီဟန်သည် ရှန်စီရွှမ်၏ နောက်မှ ဝင်၍ ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားရှည်မှာ ငွေရောင်လျှပ်စီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟုန်ပေါ်၏ ပုဆိန်ကြီးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။
“ကလင်”
သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံနှင့်အတူ ရှန်စီဟန်မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးအချို့ စီးကျလာကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော့သွားခဲ့ချေပြီ။
“စီဟန်”
ရှန်စီရွှမ်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး ညီမဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် ဖမ်းထိန်းလိုက်ရင်း “မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်...”
ရှန်စီဟန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် သူမ၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေ၏။ “သတိထား”
ရှန်စီရွှမ် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် မမီခင်မှာပင် သူ၏ နောက်ဘက်မှ တိုက်ခိုက်လာသော လေတိုးသံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူသည် အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။
“ဖတ်”
ပျံလွှားဓားမြှောင်တစ်ခုမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို ထိုးစိုက်သွားခဲ့ပြီး သွေးများမှာ သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ချက်ချင်း စွန်းထင်သွားခဲ့လေသည်။
“အစ်ကိုစီရွှမ်”
အဝေးမှ ကြည့်နေသော မုန့်ဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှန်စီရွှမ်၏ ဒဏ်ရာကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ပြင်လိုက်လေသည်။
“မလာနဲ့”
ရှန်စီရွှမ်က နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း မုန့်ဝမ်ကို တားဆီးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဘိုးကြီးချီ ကို သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမေးနေသည်မှာ ထိုသူနှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် သစ္စာဖောက်ရသနည်းဟူသော အချက် မဟုတ်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးကို ရွေးချယ်ရသနည်းဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်၏။
အန္တရာယ်မှာ မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူတို့မောင်နှမကို သတ်လိုက်လျှင်ပင် ဟုန်ပေါ်နှင့် အဘိုးကြီးချီ တို့မှာ အန္တရာယ်မှ ဘေးကင်းကင်းဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“ဟဲဟဲ၊ မင်းက အရမ်း အစွမ်းထက်နေလို့ပေါ့၊ ငါတို့ကတော့ အသက်လု တိုက်ပွဲဝင်ရမှာပဲ”
အဘိုးကြီးချီက သူနှင့် မလိုက်ဖက်သော ရက်စက်သည့် အမူအရာကို ပြသရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ချေ၏။
“ငါတို့က အတောင်ခြောက်ခုပါ ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် မြန်မြန်ပြေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ မင်းထက် မြန်မြန်ပြေးနိုင်ရင် ရပြီ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူနှင့် ဟုန်ပေါ်တို့သည် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြလေတော့သည်။
“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာလား၊ မလွယ်ပါဘူး”
ရှန်စီဟန်သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို အောင့်ခံကာ သူမကို တိုက်ခိုက်နေသော ပုရွက်ဆိတ်များကို လျစ်လျူရှုရင်း လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။
သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဘိုးကြီးချီကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်။
အဘိုးကြီးချီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဒိုင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံလိုက်လေသည်။
“ငါ့အတွက် ပျက်စီးစမ်း”
ရှန်စီဟန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူလိုက်၏။
ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ ပို၍ တောက်ပလာပြီး အနက်ရောင်ဒိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ချေဖျက်လိုက်သည်။
“ဘာ”
အဘိုးကြီးချီ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် မမှီခင်မှာပင် ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။
“အား”
ကျင့်ကြံသူ ချီ က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီး၏ ဖိညှစ်ခြင်းကို ပို၍ ခံစားလာရပြီး အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ချေပြီ။
“စီဟန်၊ မင်း အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်တာပဲ”
ရှန်စီရွှမ်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သဘောမတူဟန် ပြောလိုက်လေသည်။
“အစ်ကို၊ ငါ ဒီအစော်ကားခံရမှုကို အောင့်မထားနိုင်လို့ပါ...”
ရှန်စီဟန်က အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါဦး”
သူမ၏ အစ်ကိုတွင် အလွယ်တကူ အသုံးမပြုသည့် ဝှက်ဖဲများ ရှိနေသေးသည်ကို သူမ သိသော်လည်း ယခု အခြေအနေမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
ရှန်စီရွှမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်သွားလေသည်။
သူသည် ဆက်လက် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်များကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ကာ ဂါထာများကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။
“ကောင်းကင်လျှပ်စီးကျိန်စာ “
ရှန်စီရွှမ်၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာနေပြီဖြစ်၏။ လျှပ်စီးများမှာ ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး လျှိုမြောင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြလေတော့သည်။
“ဝုန်း”
ကြီးမားသော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ရှောင်တိမ်းရန် မမီလိုက်သော ပုရွက်ဆိတ်များကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားစေခဲ့လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်သည် မုန့်ဝမ်နှင့် ညီမဖြစ်သူကို ဆွဲကာ လျှပ်စီးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြားမှ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်စု၏ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ခဲ့လေတော့သည်။
သူတို့ ၃ ဦးမှာ အသည်းအသန် ပြေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျှိုမြောင်မှ လွတ်မြောက်ကာ ဖုံးကွယ်နေသော ဂူတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။
မုန့်ဝမ်သည် ဒဏ်ရာရထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းနေသည့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်စိတ်နှင့် ရှက်စိတ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။
“အစ်ကိုစီရွှမ်၊ စီဟန်၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ့ကြောင့် မင်းတို့ ဒုက္ခရောက်ရပြန်ပြီ
သူတို့မှာ ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး၊ သိရင်တော့ သူတို့အတွက် ကြားဝင်ပြောပေးပြီး ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ခေါ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
ရှန်စီဟန်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူက မုန့်ဝမ်ကို ညင်သာစွာ ထူမပေးနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ လွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိတ်သွားလေသည်။
“ရပါတယ်၊ ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက အရမ်း ကြင်နာလွန်းလို့ပါ၊ အခုနက ပုရွက်ဆိတ်တွေ မင်းကို ဘာမှ မလုပ်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား”
ရှန်စီဟန်မှာ စိတ်ထဲမှ မျက်ေစာင်းထိုးြပမိလေသည်။ မုန့်ဝမ်မှာ တစ်ချိန်လုံး အဝေးမှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ၊ သူမ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒဏ်ရာရနေတာကို မြင်ပြီး ငါ ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့လို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်”
ရှန်စီရွှမ်က စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် “ရပါတယ်၊ ဒါ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အစွမ်း မလုံလောက်လို့ မင်းကို စိုးရိမ်အောင် လုပ်မိတာပါ” ဟု ေြပာလိုက်သည်။
ရှန်စီဟန်မှာ ဆက်လက် နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမမှာ စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် အသံထွက်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။
“အဲဒီ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ အဘိုးကြီးချီနဲ့ ဟုန်ပေါ်၊ သူတို့က ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့၊ တစ်ယောက် လွတ်သွားတာ တကယ် နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်”
ရှန်စီရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်သွားပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“အဘိုးကြီးချီကတော့ သေသွားပြီ၊ ဟုန်ပေါ်ကလည်း သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရမှာပါ
ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးက အလကားတော့ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး...”
ရှန်စီဟန်က အနည်းငယ် နားလည်သွားဟန်ဖြင့် “အစ်ကို၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးလိုက်လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “မိသားစုက ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် နဲ့ ငါ အတည်ပြုလိုက်ပြီ၊ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂူက အဲဒီ လျှိုမြောင်အောက်မှာ ရှိနေတာပဲ”
“တကယ်လား” ရှန်စီဟန်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်လေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်မှာလည်း စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပါပဲ၊ ငါတို့ ဒီလောက်ကြာအောင် ရှာခဲ့တာ အခုတော့ ရှာတွေ့ပြီပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂူက ဘယ်တော့များမှ ပွင့်မှာလဲ”
ရှန်စီရွှမ်က ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် “ငါရထားတဲ့ သတင်းအရတော့ ဒီဂူက လပြည့်ညမှာ ပွင့်မှာပါ၊
နောက်ထပ် လပြည့်ည ရောက်ဖို့ဆိုရင် ဆယ်ရက်ကျော်လောက် လိုသေးတယ်၊
ငါတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အနည်းငယ် သက်သာသွားပြီဆိုရင် လျိုကွမ်းအိုင် ကို အရင် ပြန်ဆုတ်ကြမယ်၊ အချိန်တန်ရင်တော့ အဲဒီ လျှိုမြောင်ကို ပြန်လာကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။
ရှန်စီရွှမ်တွင် အစီအစဉ်များ ရှိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်အေးသွားပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
“အစ်ကိုစီရွှမ် ရှိနေတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ”
ရှန်စီရွှမ်၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာပင် မနာတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထို့နောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး “နတ်သမီးကျန်း၊ ဒီမှာ မလုံခြုံဘူး၊ ငါ ဒဏ်ရာတွေကို အရင် ကုသလိုက်ဦးမယ်၊ သက်သာတာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
မုန့်ဝမ်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကောင်းပါပြီ” ဟု ေြပာလိုက်သည်။
ရှန်စီရွှမ်နှင့် ရှန်စီဟန်တို့၏ ဒဏ်ရာများ သက်သာသွားပြီးနောက် သူတို့ ၃ ဦးမှာ အလျင်အမြန် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လျိုကွမ်းအိုင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။
ရှန်စီဟန်သည် လက်ရာမြောက်လှသော သစ်သားအိမ်လေးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူတို့ ၃ ဦးမှာ အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ အခြေချ နေထိုင်နေကြသည်။။