ဆန်းကြယ်သောအသံ
Vol. 9 Ch. 89
“အစ်ကိုစီရွှမ်...”
မုန့်ဝမ်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံလေးကြောင့် ရှန်စီရွှမ်၏ အသိစိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
“ကျွန်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်လို့ အစ်ကို ပြောခဲ့တယ်လေ...”
မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ လေပြေညင်းကဲ့သို့ အလွန်ပင် တိုးညှင်းလှသော်လည်း ရှန်စီရွှမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်သွားစေသည်။
ထို့နောက် မုန့်ဝမ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ကြည်လင်ရိုးသားသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။
“ငါ... ငါ ခဏတာ စိတ်လွတ်သွားမိတယ်၊ ဝမ်အာ၊ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်...”
“ရပါတယ်၊ အစ်ကိုစီရွှမ် ဒီလိုဖြစ်သွားတာ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုခု ကြုံနေရလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ဝမ်အာက အစ်ကိုနဲ့အတူ ဒီအခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်”
မုန့်ဝမ်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများကို မြင်သောအခါ ရှန်စီရွှမ်၏ စိတ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တတိယဦးလေးက ကျင့်ကြံခြင်းဂူက မနက်ဖြန်ပွင့်မယ်လို့ ပြောလို့ ငါ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေမိတာပါ...”
“ဘာပဲကြုံရကြုံရ၊ စီရွှမ်အစ်ကိုနဲ့အတူ ကျွန်မ ရင်ဆိုင်သွားမှာပါ” မုန့်ဝမ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ရှန်စီရွှမ်သည် ရှင်းပြချင်သော်လည်း စကားလုံးများမှာ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးကာ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့လေတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ရက်တာ အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။ တဲအပြင်ဘက်တွင် ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ လပြည့်ဝန်းကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အေးမြသော လရောင်များကို ဖြန်းပက်နေခဲ့လေသည်။
အနီးအနားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှာလည်း လရောင်၏ ခေါ်ယူမှုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ စတင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။
ဂူအပြင်ဘက်ရှိ တားမြစ်ထားသည့်အကာအကွယ်များမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများမှာ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။
ဤထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ကို လျှိုမြောင်အနီးရှိ ကျင့်ကြံသူများ ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိလိုက်ကြချေ၏။ တိတ်ဆိတ်နေသော လျှိုမြောင်မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။
“ဒီလှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ရရင် အဲဒီ ရှေးဟောင်းဂူက ဒီည ပွင့်တော့မှာပဲ”
“ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ကြုံရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် လက်လွှတ်မခံနိုင်ဘူး”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းဟန်တောင်တန်းအတွင်း လှည့်လည်နေသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများထံမှလည်း လှုပ်ရှားသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။
မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ တဲအပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် ရှန်စီရွှမ် ထွက်လာသည်နှင့် ဆုံသဖြင့် သူ၏ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။
“အစ်ကိုစီရွှမ်၊ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ဂူ ပွင့်တော့မှာလေ” ရှန်စီရွှမ်က ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါပေမဲ့... ရှန်တတိယဦးလေး ပြောတာက ဒီဂူပိုင်ရှင်က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့ များတယ်ဆို၊ အဲဒီ အမွေအနှစ်တွေက ကျွန်မတို့အတွက် အသုံးဝင်ပါ့မလား”
“အသုံးဝင်တာပေါ့” ရှန်စီရွှမ်သည် သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။ ဂူမှာ ပွင့်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် ဝမ်အာအတွက် အချိန်မှာ ပို၍ နည်းပါးလာခဲ့ချေပြီ။ “မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ပြုပြင်လိုက်တာမျိုးပေါ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အနှစ်သာရကိုပဲ ယူလို့ရတယ်၊ အဲဒါက ငါတို့အတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ”
မုန့်ဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်သောအခါ လပြည့်ဝန်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး လရောင်များမှာ ရေကဲ့သို့ စီးကျကာ လျှိုမြောင်တစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေခဲ့လေသည်။
“ဝုန်း”
မြေကမ္ဘာ တုန်ဟည်းသွားလောက်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ရှေးဟောင်းဂူကို ကာကွယ်ထားသော တားမြစ်ချက်များမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ကြယ်စင်မှုန်များအဖြစ် ညကောင်းကင်ယံထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုမှာ လျှိုမြောင်အောက်ခြေမှ ထိုးတက်လာပြီး တိမ်တိုက်များအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။
လျှိုမြောင်အနီးတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှာ ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ချေပြီ။ ၎င်းမှာ အပြာရောင်အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့လေသည်။
“ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံခြင်းဂူ ပွင့်ပြီ”
တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျှိုမြောင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့ချေ၏။ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းလာပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ အမွေအနှစ်များကို လုယူရန် ဂူအတွင်းသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်ကြလေတော့သည်။
“သွားကြစို့”
ရှန်ရီက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ လျှိုမြောင်ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေသည်။ ဂူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူတို့ထံသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ တစ်ချက် တုန်သွားခဲ့ချေ၏။ ရှန်ရီ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။
“ဒီဂူရဲ့ တားမြစ်ချက်တွေနဲ့ အစီအမံတွေက သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားတယ်၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အရမ်းတူနေတာပဲ။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက လျှို့ဝှက်ချက် များတတ်ကြတယ်၊ အားလုံး သတိထားပါ၊ ငါ့နောက်ကနေ နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်ခဲ့ကြ၊ ဒီဂူထဲက စက်ကွင်းတွေကို မတော်တဆ မထိမိစေနဲ့”
အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်ကြလေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အမူအရာ မပျက်ဘဲ ရှန်မိသားစုဝင် ၃ ဦးနောက်မှ လိုက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အမြင့်ဆုံး သတိကို ထားရှိနေခဲ့ချေပြီ။ ဂူအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ တစ်ခုခုက သူမကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့လေသည်။ “မင်း ရောက်လာပြီပဲ...”
မုန့်ဝမ်က မျက်လုံးကို အသာအယာ မြှင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရှန်မိသားစု၏ တတိယဦးလေးမှာ ဘာမှ သတိမထားမိဘဲ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုအသံမှာ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လေသံဖြင့် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။
“အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်း တကယ် ရောက်လာတာပဲ။ ငါက ဒီဂူရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ၊ မင်းကို စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ...”
“ဘယ်သူလဲ၊ ရှင် ဘယ်သူလဲ” မုန့်ဝမ်က စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခုန်ပေါက်နေခဲ့ချေပြီ။ ရှေးဟောင်းဂူတစ်ခုအတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုက သူမကို စတင် ဆက်သွယ်လာခြင်းအပေါ် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မည်သို့ နေနိုင်ပါမည်နည်း။
ထိုအသံမှာ အနည်းငယ် မောက်မာဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ “ငါက ဒီဂူရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့... လမ်းပြသူလည်း ဟုတ်တယ်”
“လမ်းပြသူလား” မုန့်ဝမ်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။ “ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ကျွန်မ နားမလည်ဘူး”
“မကြာခင် မင်း နားလည်လာမှာပါ” ထိုအသံက ဆိုလိုက်လေသည်။ “ငါ ဒီမှာ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ၊ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ကိုပဲ ငါ စောင့်နေခဲ့တာ၊ မင်းက ငါရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူပဲ”
မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ မြန်လာသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ချေ၏။ “အမွေအနှစ်လား၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မကို ရွေးရတာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းနဲ့ ငါနဲ့က ရေစက်ရှိလို့ပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်လား” ထိုအသံက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခံစားချက်ပါသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
“ဟိုးအရင်တုန်းက ငါ ဒီထျန်းဟန်တောင်တန်းမှာ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားခဲ့လဲ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သစ္စာဖောက်တွေရဲ့ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရလို့ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလို အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာ...”
ထိုအသံသည် သူ၏ ‘ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော အတိတ်’ များကို ပြောပြနေခဲ့လေသည်။ သူသည် မည်မျှ ပါရမီထူးခဲ့ကြောင်း၊ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို မည်သို့ ကျင့်ကြံခဲ့ကြောင်း၊ နယ်မြေတစ်ခုကို မည်သို့ စိုးမိုးခဲ့ကြောင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် သစ္စာဖောက်ခံရကာ သူ၏ လမ်းစဉ်မှာ မည်သို့ ပျက်စီးခဲ့ရကြောင်းများကို ပြောပြနေလေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် နားထောင်နေရင်း စိတ်ထဲမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရံဖန်ရံခါတွင် စိတ်ရင်းပါသော ချီးကျူးစကားအချို့ကိုလည်း ထည့်ပြောပေးလိုက်လေသည်။
“စီနီယာက တကယ်ကို အနှိုင်းမဲ့ ဆရာသခင်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ၊ စီနီယာရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိမှာက ကျွန်မအတွက် ဘဝသုံးပါးစာ ကံကောင်းမှုပဲ ဖြစ်ရပါမယ်”
ထိုအသံမှာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ “ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ပါရမီက သန်းပေါင်းများစွာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်တဲ့ ရှားပါး ပါရမီရှင်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အမွေအနှစ်ကိုသာ မင်း ရမယ်ဆိုရင် အချိန်တန်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ဂုဏ်သိက္ခာတွေကို မင်း ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်မှာ သေချာတယ်”
ထိုအသံက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် “မင်း ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဆက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်လေသည်။
မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်နေဟန်ဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ဆရာ ရှိပြီးသားပါ...” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က တကယ်ကို ပြင်းထန်ပြီး လောကမှာရှိတဲ့ ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့မဆို ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်။ မင်း အဲဒါကို ဝှက်ဖဲတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သုံးပြီး အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ သုံးလို့ ရတယ်” ထိုအသံက သွေးဆောင်လိုက်ပြန်လေသည်။
“ဒါ့အပြင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကဆိုတာ သန်မာသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ယူတဲ့ နေရာပဲ၊ သန်မာသူကပဲ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်တာ။ မင်းက သူတပါးရဲ့ လက်အောက်မှာပဲ နေပြီး စေခိုင်းသမျှကိုပဲ လုပ်နေချင်တာလား”
မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး နားဝင်သွားဟန်ဖြင့် ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေသည်။
“နားလည်ပါပြီ၊ စီနီယာရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံဖို့ ကျွန်မ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
“ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်” ထိုအသံမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့ချေပြီ။ “ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ငါ့ဆီကို လာခဲ့ပါ၊ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သင်ယူခဲ့သမျှကို အခုပဲ မင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးမယ်”