အခန်း (၂၅၂)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၂၅၂

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

အမှန်တကယ်တွင် ဤမေးခွန်းသည် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ဘဲ မေးခွန်းထုတ်သူကလည်း ထိုအချက်ကို သိနေကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။ ဤသည်မှာ အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ ကုန်းကုန်းအချို့၏ လက်တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပြီး ၊ ဖြေရှင်း၍မရသော မေးခွန်းတစ်ခုကို တမင်တကာ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ယန်၏ တွေးခေါ်မှုသည် တစ်ဝက် မှန်ကန်သည်။ နောက်ဆုံးသင်္ချာပုစ္ဆာကို အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ ကုန်းကုန်းသုံးဦးက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ ဤမေးခွန်းကို ထည့်သွင်းရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများကို နှိပ်စက်လို၍ ဖြစ်ပြီး ၊ ကျောင်းသားများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ မသိနားမလည်မှုကို အပြည့်အဝ သတိပြုမိစေရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤသင်္ချာစာမေးပွဲ၏ နောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် တကယ်ပင် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထန်ယန်ပင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေလျှင် ယန်ရှီအတွက်မူ ပို၍ ခက်ခဲနေသည်။

ပထမမေးခွန်းလေးပုဒ်ကိုသာ သူ လွယ်ကူသည်ဟု ခံစားရသည်။ ပဉ္စမနှင့် ဆဋ္ဌမ မေးခွန်းတွင် ယန်ရှီသည် အကြီးအကျယ် ရုန်းကန်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သတ္တမမေးခွန်းအရောက်တွင် ယန်ရှီသည် အခြေခံအားဖြင့် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေရတော့သည်။

သေချာသည်မှာ စာမေးပွဲဖြေဆိုနေစဉ် ယန်ရှီသည် တုပိုင်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ စာမေးပွဲစပြီး ၁၅ မိနစ်အကြာ ၊ ယန်ရှီ ပထမမေးခွန်းကို ဖြေဆိုပြီးချိန်တွင် သူ တုပိုင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တုပိုင်သည် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ငေးငိုင်စွာ ထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ၁၅ မိနစ် တစ်ကြိမ်ခန့် တုပိုင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ မည်သည့်အချိန်တွင် ကြည့်သည်ဖြစ်စေ တုပိုင်သည် မျက်လုံးမှိတ်လျက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင် သူ့စားပွဲပေါ်ရှိ အဖြေလွှာသည်လည်း စာလုံးတစ်လုံးမှ မရေးရသေးသကဲ့သို့ ဗလာအတိုင်း ရှိနေသည်။ (ဤနေရာတွင် မေးခွန်းများကို သီးခြားစာရွက်ပေါ်တွင် ဖော်ပြထားပြီး ၊ အဖြေများကို ရွှမ်စက္ကူအလွတ်ပေါ်တွင် ရေးသားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကွက်လပ်ဖြည့် သို့မဟုတ် ရွေးချယ်စရာ မေးခွန်းများ မပါဝင်ပေ။)

ချက်ချင်းပင် ယန်ရှီ လုံးဝ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ယနေ့ သင်္ချာစာမေးပွဲက အရမ်း ခက်ခဲလွန်းသည်။ သေချာပေါက်ပင် တုပိုင်သည် မည်သို့ စတင်ဖြေဆိုရမည်ကို မသိဘဲ ပထမမေးခွန်းကိုပင် မဖြေရှင်းနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ယခင် သင်္ချာစာမေးပွဲတိုင်းတွင် သူ သုညသာ ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဤအချက်က တုပိုင်၏ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်တွင် ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်သည် စာခိုးချထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ သက်သေပြနေသည်။

ရမှတ်များ မထွက်လာသေးသော်လည်း ယန်ရှီသည် သူ့ရမှတ်မှာ ၆၅ မှတ် ဝန်းကျင် ဖြစ်လောက်ပြီး တုပိုင်ကတော့ မေးခွန်းတစ်ပုဒ်မှ မဖြေထားသဖြင့် သုညသာ ရရှိလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်ထားလိုက်သည်။ ရမှတ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ တုပိုင်သည် ဒူးထောက်ပြီး သူ စာခိုးချခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

‘အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ ပါးဆယ်ချက် ရိုက်လိုက်ရင် မသေရင်တောင် သွားတွေကျွတ်ပြီး ဦးနှောက်ပါပျက်သွားစေရမယ်’

ယန်ရှီ၏ တုပိုင်အပေါ် ထင်မြင်ယူဆချက်သည် တစ်ဝက်သာ မှားယွင်းသည်။ တုပိုင် တကယ်ပင် အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုမို တိကျစွာ ပြောရလျှင် သူသည် လာမည့် စာမေးပွဲများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် မြင်းစီးခြင်း ၊ မြှားပစ်ခြင်း ၊ မြင်းစီးမြှားပစ်ခြင်းနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များကို အိမ်မက်စနစ်ထဲတွင် ဝင်ရောက် လေ့ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ရှီ လှမ်းကြည့်တိုင်း တုပိုင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ဤသင်္ချာစာမေးပွဲသည် သူ့အတွက် ရိုးရှင်းစွာပင် အလွန်အမင်း လွယ်ကူလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မေးခွန်းအားလုံး ဖြေဆိုရန် ၁၅ မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး ၊ စားပွဲပေါ်တွင် အဖြေလွှာကို မှောက်ထားလိုက်သဖြင့် စာရွက်အလွတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ မေးခွန်းထုတ်သော အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ အရပ်ဘက် ကုန်းကုန်းသုံးဦး အပါအဝင် ရှိနေသူအားလုံးအတွက် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သော ပုစ္ဆာဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်အတွက်မူ ထိုသည်မှာ ညီမျှခြင်း သုံးကြောင်းပါသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားစရာ မလို ၊ ဦးနှောက်ခြောက်စရာ မလိုပေ။ သူသည် မေးခွန်းဖတ်ပြီးသည်နှင့် အဖြေကို ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် မေးခွန်းဆယ်ပုဒ်လုံးကို ၁၅ မိနစ်အတွင်း ဖြေဆိုပြီးစီးခဲ့သည်။ ပြန်လည်စစ်ဆေးရန်ပင် မလိုဘဲ အမှတ်ပြည့် ရမည်ကို သူ သိနေသည်။ နေဝင်ချိန် ရောက်သော် ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာသည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ ဒုတိယအကျော့ သင်္ချာစာမေးပွဲ တရားဝင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဖြေဆိုသူတိုင်းသည် အဖြေလွှာပေါ်တွင် နာမည်ရေးသားကြပြီး စာရွက်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ အပ်နှံလိုက်ကြသည်။

စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းများက အဖြေလွှာများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ၊ မိန်းမစိုးလေး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အဖြေလွှာ၏ ထောင့်စွန်းတွင် ရေးသားထားသော နာမည်နေရာကို အပ်နှင့်ချည် အသုံးပြုကာ ချုပ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် စာရွက်အိတ်သည် ဖြေဆိုသူ၏ နာမည်ကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်သွားစေသည်။

ညအချိန်တွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကုန်းကုန်း ငါးဦးသည် သင်္ချာအဖြေလွှာများကို ညလုံးပေါက် စစ်ဆေး အမှတ်ပေးကြပြန်သည်။ သင်္ချာအဖြေလွှာ စစ်ဆေးခြင်းသည် ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ်ကဲ့သို့ ဆောင်းပါးများက သူတို့ကို ကြောင်အမ်းသွားစေသော်လည်း မလိုလားဘဲ အောင်မှတ်ပေးရသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပေ။

သင်္ချာအဖြေလွှာများအတွက်မူ မှားလျှင် မှားသည်။ ဓားတစ်ချောင်း ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းစွာပင် ခြစ်ထုတ်လိုက်ရုံသာ။

“မှားတယ် ၊ မှားတယ် ၊ မှားတယ်။”

ဖြေဆိုသူများ၏ ရမှတ်များ နိမ့်သထက် နိမ့်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ ကျေနပ်နေကြသည်။ ယခုအချိန်အထိ သင်္ချာအဖြေလွှာ ထက်ဝက်ကျော်ခန့် စစ်ဆေးပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံးရမှတ်မှာ ၉၃ မှတ် ဖြစ်ပြီး ၊ ဒုတိယအမြင့်ဆုံးမှာ ၇၃ မှတ်နှင့် တတိယအမြင့်ဆုံးမှာ ၆၅ မှတ်သာ ရှိသည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ရမှတ်အများစုမှာ ဆိုးရွားလွန်းလှသည်။ ထို့အပြင် လူတိုင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ရမှတ်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြသည်။ ထိုသူမှာ တုပိုင် ဖြစ်သည်။

“မျှော်လင့်နေစရာ မလိုပါဘူး” ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကုန်းကုန်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “စာမေးပွဲဖြေတုန်းက ကျွန်တော် သေချာ စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ် ၊ သူက အချိန်ပြည့် အိပ်နေပြီး အဖြေလွှာက ဗလာ ဖြစ်နေတာ”

လူတိုင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်က ပြောလိုက်သည်။

“အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး ၊ အရင် သင်္ချာစာမေးပွဲတိုင်းမှာ သူ သုညပဲ ရခဲ့တာပဲလေ”

ယနေ့ စာမေးပွဲဖြေဆိုစဉ် လန်ထင်နှင့် ကျောင်းအုပ်သစ်တို့သည် တုပိုင်ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူ အချိန်ပြည့် အိပ်နေသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူတို့ လုံးဝ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းတစ်ဦးသည် အဖြေလွှာတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ရေးကြောင့် မှင်သက်သွားသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်တဲ့ လက်ရေးလဲ။” ဤလက်ရေးမှာ ရွှေမျှင်သွယ် လက်ရေးမူ မဟုတ်တော့ဘဲ ပိုမို သေသပ်လှပသော အခြားလက်ရေးမူတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သိသာလှစွာပင် ဤလက်ရေးသည် တုပိုင် အနှစ်သက်ဆုံး မီးဖူ လက်ရေးမူ ဖြစ်သည်။

“ဒါ တုပိုင်ရဲ့ အဖြေလွှာ ဖြစ်ရမယ်။ သူက လက်ရေးမူ ပြောင်းထားပေမဲ့ သူ့လက်ရေးကို ငါ မှတ်မိနေတုန်းပဲ” ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ကုန်းကုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အော် ၊ သူက တကယ် ဖြေထားတာလား။ သူက အဖြေလွှာအလွတ် အပ်ပြီး အချိန်ပြည့် အိပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” အခြား စစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “သူ မေးခွန်း ဘယ်နှစ်ပုဒ် ဖြေထားလဲ”

“ဆယ်ပုဒ်လုံး ဖြေထားတယ်” ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ” အခြား စစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သူ့ကို အချိန်ပြည့် ကြည့်နေခဲ့တာ ၊ သူ ရေးတာ ၁၅ မိနစ်တောင် မပြည့်ဘူး ၊ ပြီးတော့ အိပ်နေတာ။ ၁၅ မိနစ်နဲ့ မေးခွန်းတစ်ပုဒ် ပြီးရင်တောင် တော်တော် ဟုတ်နေပြီ ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဆယ်ပုဒ်လုံး ဖြေနိုင်မှာလဲ”

“လျှောက်ရေးထားတာ ဖြစ်မှာပါ။ သူ ဘယ်လိုဖြေရမှန်း လုံးဝ မသိရင် ၊ လျှောက်ရေးထားတာလည်း အတူတူပဲလေ”

“ဘယ်နှစ်ပုဒ် မှန်လဲ။ ပထမမေးခွန်းတော့ မှန်လောက်ပါတယ် ၊ အဲဒါက တော်တော် လွယ်သေးတယ်”

ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ကုန်းကုန်းသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ဖြစ်သော သူပင်လျှင် လက်တွေ့ဘဝကို မေးခွန်းထုတ်မိသွားသည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ ၊ သူက မေးခွန်းဆယ်ပုဒ်လုံး မှန်အောင် ဖြေထားပုံရတယ်”

“ဆယ်ပုဒ်လုံး မှန်တယ် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်တာ”

တုပိုင်ဘက်မှ အမြဲရပ်တည်ပေးခဲ့သော ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် အပါအဝင် ကျန်ရှိသော ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကုန်းကုန်းလေးဦးစလုံး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။ ကျောင်းအုပ်နှင့် လန်ထင်တို့ ချက်ချင်း ပြေးလာကြသည်။ တုပိုင် စာမေးပွဲချိန်တစ်လျှောက်လုံး အိပ်နေသည်ကို လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဤအရာသည် တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ချေ။

“နောက်ဆုံးမေးခွန်းက အခြေခံအားဖြင့် ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူး” မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ ကုန်းကုန်းအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်က အဲဒါကို ရှားပါးစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ ၊ အဲဒီပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းဖို့ ၁၀ နှစ်လောက် အချိန်ကုန်ခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျုပ်သိတဲ့ သင်္ချာပညာရှင်တွေ အကုန်လုံးကို လိုက်မေးကြည့်တော့လည်း သူတို့မှာ အဖြေမရှိကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး ၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်တဲ့ တုပိုင်က နေနေသာသာပေါ့”

တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သော ကုန်းကုန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ အဖြေလွှာကို မေးခွန်းထုတ်သူ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲထံ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို ယူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ လုံးဝ မှင်သက်သွားပြီး သူ့၏ သင်္ချာဆိုင်ရာ တွေးခေါ်မှုများ သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တုပိုင်သည် မေးခွန်းကို ဖြေရှင်းနိုင်ရုံသာမက သင်္ချာလောကသစ်တစ်ခုဆီသို့ တံခါးတစ်ချပ်ကိုပါ ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရုံထက် ပိုသည် ၊ တကယ်ကို နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြီးမြတ်လှသည်။

သူ့၏ လုံးဝဆန်းသစ်သော ဖြေရှင်းနည်းဖြင့် ၊ ယခုမှစ၍ ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာများကို အကုန် ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဟု ပြောနိုင်သည်။ တုပိုင်သည် အနာဂတ် သင်္ချာပညာအတွက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လက်တွေ့ကျကျ ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆက်လက်၍ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲသည် တုပိုင် ဖြေဆိုထားသော အခြားမေးခွန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအဖြေများကို ရိုးရှင်းစွာ မှန်ကန်သည်ဟု ဖော်ပြ၍ မရတော့ပေ ၊ တိကျသော အဖြေများထက်ပင် ပိုမို တိကျပြီး လိုရင်းတိုရှင်း ဖြစ်နေသည်။ မေးခွန်းတစ်ခုစီအတွက် သူ့၏ ဖြေရှင်းချက် စကားလုံးအရေအတွက်သည် အခြားသူများထက် ထက်ဝက်ခန့် နည်းပါးသော်လည်း ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှန်ကန်ကြောင်း သိနိုင်ရုံသာမက အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အခြားသူများကိုပါ လမ်းညွှန်ပြသနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် ဖြေဆိုသူက မေးခွန်းထုတ်သူကို လမ်းညွှန်ပြသပေးသည် ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင်ပင်။ ထို့နောက် ကျောင်းအုပ်သစ်နှင့် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင် အပါအဝင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကုန်းကုန်းအများစုသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို လက်ဆင့်ကမ်း ဖတ်ရှုလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

အကယ်၍ တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေးဘာသာရပ် စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ပြည့် ရရှိခြင်းသည် စာစီစာကုံးအပေါ် လေးစားမှုနှင့် ဝေဖန်ရန် အရည်အချင်းမရှိဟု ခံစားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါက ၊ ဤသင်္ချာအဖြေလွှာသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာလိုက်ခြင်း ကင်းမဲ့သော ၊ အကြွင်းမဲ့ အမှတ်ပြည့် ဖြစ်သည်။

“တုပိုင် ဘာလို့ ပထမ ၁၅ မိနစ်ပဲ ဖြေပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ အိပ်နေလဲဆိုတာ အခုမှ ကျုပ် နားလည်တော့တယ်” ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကုန်းကုန်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ၁၅ မိနစ် မပြည့်ခင်မှာတင် မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားလို့ပဲ။ ဒီမေးခွန်းလွှာက တခြားလူတွေအတွက် အလွန်အမင်း ခက်ခဲပေမဲ့ တုပိုင်အတွက်တော့ အလွန်အမင်း ရိုးရှင်းနေခဲ့တာပဲ”

အပိုင်း ၂၅၂ ပြီး။