အခန်း (၂၅၅)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၂၅၅

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

ဤအရာသည် အလွယ်ကူဆုံး အချက်ဖြစ်လေသည်။ ဖြေဆိုသူ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် အောင်မြင်နိုင်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာမြေသည် အခြားကမ္ဘာမှ စွမ်းအင်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၊ သိုင်းပညာ စတင်လေ့လာလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ခွန်အားသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမြေမှ လူများထက် သိသိသာသာ ပိုပြီးတော့ သန်မာလာကြသည်။

ထန်ယန်နှင့် တုပိုင် နှစ်ဦးစလုံး အမှတ်ပြည့် ရရှိသွားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထန်ယန်၏ စုစုပေါင်းရမှတ်သည် ၂၇၃ မှတ်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး ၊ တုပိုင်မှာ ၂၆၀ မှတ်သာ ရှိသေးရာ ၁၃ မှတ် ကွာဟနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြေခံသိုင်းပညာ ဒုတိယဘာသာရပ် - လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု။ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲအတွက် သတ်မှတ်ချက်မှာ အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်း ဓားချက် ၁၀ ချက် ထိုးထုတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ၊ ထိုဓားချက်အားလုံးသည် အမှတ်စက်တစ်ခုတည်းကို ထိမှန်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အမှတ်ပြည့် ၁၀ မှတ် ရရှိမည်။

အခြေခံသိုင်းပညာ ဖြစ်သော်လည်း ဤဘာသာရပ်သည် အလွန် ခက်ခဲလှပြီး ၊ ဖြေဆိုသူ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို အခက်တွေ့စေနိုင်သည် ၊ အခြေခံသိုင်းပညာ ဒုတိယဘာသာရပ် ၊ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စစ်ဆေးခြင်း တရားဝင် စတင်လေ၏။

စာမေးပွဲကို နေရာငါးခုခွဲ၍ ကျင်းပပြီး ၊ နေရာတစ်ခုစီတွင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲ တစ်ဦးစီ တာဝန်ယူထားသည်။ ထန်ယန် ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သစ်သားဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ဓားထိပ်ဖျားကို မင်ရည် စွပ်လိုက်သည်။ မည်သည့် ပြင်ဆင်မှုမှ မလုပ်ဘဲ သူသည် လက်ကို တန်းဆန့်ထုတ်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်”

ချက်ချင်းပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် အံ့သြတကြီး အာမေဋိတ်သံများ ပြုလိုက်ကြသည်။ ထန်ယန်၏ ဓားချက်များသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ယုံကြည်နိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်လွန်းလှပြီး ၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရန် တာဝန်ရှိသော စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲကမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်း ဓားချက် ၁၉ ချက်။ ထို့အပြင် ဓားချက်တိုင်းသည် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်ခဲ့သည်။ အရှေ့ရှိ စက္ကူဖြူပေါ်တွင် အနက်ရောင် အစက်အပြောက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမြင့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ထက် နှစ်ဆတိတိ သာလွန်နေသော ၊ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသည့် အမှတ်ပြည့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ယန်သည် သူ အင်အားလျှော့ထားကြောင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။

“အမှတ်ပြည့်” စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲက ပြောလိုက်ပြီး ထန်ယန်၏ ဖောင်ပေါ်တွင် ရမှတ်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

ထန်ယန် ချက်ချင်း မထွက်ခွာသွားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တုပိုင်၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုမှုကို စောင့်ကြည့်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲမှတစ်ဆင့် တုပိုင်၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းကို အကြမ်းဖျင်း ရိပ်စားမိနိုင်ပေသည်။

တုပိုင်၏ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲအတွက် တာဝန်ရှိသော စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ဖြစ်သည်။ ဤအဘိုးကြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က တုပိုင်ကို လုပ်ကြံမည် စိုးရိမ်သဖြင့် ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ ထန်ယန် ရောက်သွားသောအခါ ယန်ရှီ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာသည် ရောင်ကိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲနေသော်လည်း ၊ သူ့မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်ကာ နီရဲနေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤအချက်သည် ကြီးမားသော အားသာချက် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားသည် သဘာဝကျကျပင် စူးစိုက်မှုအားကောင်းခြင်းနှင့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းတို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားစေသည်။

ယန်ရှီသည် စာမေးပွဲစစ်ဆေးရာ စက်ဝိုင်းကွင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သစ်သားဓားကို ကောက်ယူကာ မင်ရည်စွပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်…”

အသက်တစ်ရှိုက်စာအတွင်း ဓားချက် ၁၈ ချက် ၊ အားလုံး အမှတ်စက် တစ်ခုတည်းကို ထိမှန်သည်။ ထန်ယန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ယန်ရှီသည် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး အပေါ်ယံဆန်သော်လည်း ၊ သူ့၏ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် တကယ်ပင် အလွန် သန်မာလှသည်။ ဤလျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု ညွှန်းကိန်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူသည် သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် လီဝမ်ဟွေ့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီသည် ဉာဏ်ကြီးရှင်များစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲ ဆက်လက်ကျင်းပနေသော်လည်း ၊ ထိုနောက်ပိုင်း အခြားသူများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အတော်လေး ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

၇ မှတ် ၊ ၆ မှတ် ၊ ၅ မှတ် ၊ ၇ မှတ် ၊ ၃ မှတ် ၊ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုသည် သေချာပေါက် ရမှတ်ကွာဟမှုကို ဖြစ်စေသော ၊ အလွန် ခက်ခဲသည့် ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ထိ ထန်ယန် ၊ ယန်ရှီနှင့် အခြားနှစ်ဦးသာ အမှတ်ပြည့် ရရှိထားကြသေးသည်။

စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲ တစ်ဦးစီသည် လူ ၄၆ ဦးအတွက် တာဝန်ယူရသည်။ နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်အလှည့် ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအချိန်တွင် လူတစ်ရာကျော် လာရောက် စောင့်ကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ရှီ ၊ ထန်ယန် ၊ ကျောင်းအုပ်သစ်နှင့် လန်ထင်တို့ အားလုံး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ တုပိုင်နှင့် ထန်ယန်တို့ကြား ကံကြမ္မာဖန်တီးပေးသော တိုက်ပွဲ၏ အစ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တုပိုင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်ကြပါနဲ့။ ငါ ဆရာသခင်ကြီးနင်ဆီမှာ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုကို ကောင်းကောင်း လေ့လာခဲ့ပါတယ်”

ထို့နောက် သူ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ပထမ ရွေးချယ်မှုမှာ သူ့အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ၊ အမှတ်ပြည့်ရရန် ရည်ရွယ်ကာ တစ်စက္ကန့်လျှင် ဓားချက် ၁၀ ချက်ခန့်သာ ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုမှာ အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြပြီး တတ်နိုင်သမျှ အံ့သြဖွယ်ကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် တုပိုင်သည် ထန်ယန်ကဲ့သို့ပင် သူ့အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားသင့်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် တုပိုင် လျင်မြန်မှုကို စမ်းသပ်ခဲ့စဉ်က တစ်စက္ကန့်လျှင် ဓားချက် ၁၄ ချက် ထိုးနိုင်ခဲ့သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး တုပိုင်သည် သစ်သားဓားကို ကောက်ယူကာ ဓားထိပ်ဖျားကို မင်ရည် စွပ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ၊ ထန်ယန် ၊ ကျောင်းအုပ်သစ် ၊ လန်ထင် ၊ ယန်ရှီနှင့် အခြားသူများသည် သူ့၏ ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးခုန်နှုန်းကို သီးခြားစီ အာရုံခံလိုက်ကြသည်။ တစ်စက္ကန့် အချိန်။ ဤအာရုံခံနည်းလမ်းတွင် အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိနိုင်သော်လည်း ငါးရာခိုင်နှုန်းထက်တော့ ကျော်လွန်မည် မဟုတ်ပေ။

တုပိုင် ဓားကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်”

သူ့၏ ဓားချက်များသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ပင်။ လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပုံရိပ်ယောင်များ ထပ်သွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး အံ့သြတကြီး အာမေဋိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စက္ကန့်အတွင်း ဓားချက် ၁၉ ချက်။ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်စက္ကန့်အတွင်း ဓားချက် ၁၉ ချက် ဖြစ်သည်။ တုပိုင်သည် အင်အားကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟန်မဆောင်တတ်သော သူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများကို ပြာသွားစေချင်သည်။

ဤရလဒ်သည် သူ့ကိုပင် လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်တုန်းက သူသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၁၄ ချက်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုသည် အစပိုင်းတွင် တိုးတက်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမို ခက်ခဲလာတတ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ၇ သည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ဓားချက် ၁၈ ချက်ခန့် ၊ သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ၆ သည် ဓားချက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့် ထိုးထုတ်နိုင်ပြီး ၊ သိုင်းပညာရှင်အဆင့် ၃ ပင်လျှင် အများဆုံး ဓားချက် ၂၅ ချက်ထက် မကျော်လွန်နိုင်ပေ။

ယခု တုပိုင်သည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ဓားချက် ၁၉ ချက်အထိ ထိုးထုတ်နိုင်ခဲ့ရာ ၊ ထန်ယန်နှင့် လုံးဝ တန်းတူ ဖြစ်သွားလေသည်။ ဤအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ယခင်က သူသည် တစ်စက္ကန့်လျှင် ၃ ချက်သာ ထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ပစ်မှတ်ကိုပင် မထိမှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

လအနည်းငယ်အတွင်း ဤမျှ ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ရှိလာသည်လော။ ထန်ယန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တုပိုင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“အမှတ်ပြည့်” စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်က ကြေညာလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထန်ယန် ၂၈၃ မှတ် ၊ တုပိုင် ၂၇၀ မှတ် ရရှိထားပြီး ၁၃ မှတ် ကွာဟနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်အရာမှာ ပစ်မှတ်သေ မြှားပစ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အမှတ်ပြည့် ၁၅ မှတ် ဖြစ်သည်။ မင်းသမီးယွီကျိန်း ရှေ့မှောက်တွင် တုပိုင်၏ ယခင် စွမ်းဆောင်ရည်အရ တွက်ချက်ကြည့်လျှင် ၁၄.၅ မှတ် ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး ၊ အမှတ်ပြည့်ရရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်က သူ့၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် ၄၀ သာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်အာရုံစူးစိုက် မြှားပစ်ခြင်းကို တတ်မြောက်ထားသော်လည်း ၊ စိတ်စွမ်းအင် မလုံလောက်မှုကြောင့် အမှတ်ပြည့် မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု သူသည် ခွေးအိမ်သခင်ကြီးထံမှ စိတ်စွမ်းအင် လက်ဆောင် ရရှိထားပြီး စိတ်စွမ်းအင် ၅၅ အထိ တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်ရာ ၊ အမှတ်ပြည့် ရနိုင်မလားဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မြှားပစ်ခြင်းသည် အမှတ်များများရရန် အခက်ခဲဆုံး ဘာသာရပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၊ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲထက် အများကြီး ၊ အများကြီး ပိုခက်ခဲသည်။

လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲတွင် အမှတ်ပြည့်ရသူ ၁၀ ဦးခန့် ရှိသေးသော်လည်း ၊ မြှားပစ်စာမေးပွဲတွင် ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ မည်သူမျှ အမှတ်ပြည့် မရဖူးသေးပေ။ အမြင့်ဆုံးမှာ ၁၃.၅ မှတ်ထက် မကျော်လွန်ပေ။ အကယ်၍ တုပိုင်သာ အမှတ်ပြည့် ရရှိနိုင်ခဲ့လျှင် သမိုင်းမှတ်တိုင် စိုက်ထူနိုင်ရုံသာမက ၊ ၁ မှတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထန်ယန်၏ ရမှတ်ကို လိုက်မီရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးလည်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ယန်သည် သူ့စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တုပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မြှားပစ်ကွင်းမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။ ခင်ဗျားလည်း အခုလိုပဲ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

တိုင်းပြည်ဆိုင်ရာ စာပေလေ့လာရေး ၊ သင်္ချာ ၊ ခွန်အားနှင့် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု စာမေးပွဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြှားပစ်ခြင်းသည် ကြည့်ရှုရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပြီး ၊ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေရန် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

တုပိုင်သည် စိတ်စွမ်းအင် နိုးထထားရုံသာမက စိတ်အာရုံစူးစိုက် မြှားပစ်ခြင်းကိုလည်း တတ်မြောက်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူ တောက်ပရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သလို ၊ သမိုင်းမှတ်တိုင် စိုက်ထူရမည့် အချိန်လည်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

လီဝမ်ဟွေ့သည် လုံးဝ အနားယူခြင်း မရှိဘဲ သုံးရက်နှင့် လေးည ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ၊ လီတစ်ရာရောက်တိုင်း စစ်မြင်းများကို လဲလှယ် စီးနင်းခဲ့သည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လီထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ပြီး ရှန်တုန်းမှ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သို့ အပြေးပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် တုပိုင်ကို အလွန် သတိရနေသော်လည်း ၊ ဂွမ်လင်သို့ ချက်ချင်း ပြန်မသွားဘဲ နန်နင်းစီရင်စုသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ယခင် အကျပ်အတည်းများကို လုံးဝ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်သည် အပြည့်အဝ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရမည့် အချိန် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်တွင် သူ့၏ မွေးစားအဖေ လီလျန်တင်း၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်သည် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်ပြီး လျင်မြန်သော ၊ မှောင်မိုက်ပြီး ပြတ်သားသော ပစ်မှတ်ထား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်သည်။ ပစ်မှတ် နှစ်ခုရှိသည်။ တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနနှင့် ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် သားသတ်ဓားကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကွမ်ရှီး အရာရှိလောကတစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီး စီးနင်းမှု စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး လူနှစ်ဦးမှာ ကွမ်ရှီးဘုရင်ခံ လော့ဝမ်နှင့် နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ် ကျူးဝူယာတို့ ဖြစ်သည်။

လော့ဝမ်သည် ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၊ ကျူးဝူယာသည် သူ့၏ နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျူးဝူယာသည် မည်သည့် ရာထူးမှ မရှိတော့သဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ခက်ခဲသူ ဖြစ်သည်။ နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော် ကျောင်းအုပ်သည် နန်းတွင်းစနစ်၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် လီမိသားစု စော်ဘွားထံမှ လာဘ်ငွေ လက်ခံခဲ့လျှင်တောင် လာဘ်စားမှုဟု သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် အသုံးပြုနိုင်သော စွပ်စွဲချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ကွမ်ရှီး ဒေသခံတပ်များကို ကိုယ်ပိုင်သဘောဖြင့် လှုပ်ရှားရန် ကွမ်ရှီးတပ်မှူးကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤစွပ်စွဲချက်သည် ကျူးဝူယာကို သေဒဏ်ပေးရန် မလုံလောက်သလို ၊ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးရန်ပင် မလုံလောက်သော်လည်း ၊ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် သူသည် ဘဝပျက်သွားပေလိမ့်မည်။

နန်နင်းစီရင်စုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လီဝမ်ဟွေ့ အချိန်ဆွဲမနေခဲ့ပေ။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး နှစ်ဦးဖြစ်သော လီဝေနှင့် ဝူချန်ချိုတို့သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်တော် တစ်ထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်လျက် ထိုနေရာတွင် စုဝေးကာ သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရင်းနှီးသော သခင်နှင့် ရင်းနှီးသော လက်အောက်ငယ်သားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် မြင်းပေါ်မှပင် မဆင်းဘဲ တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ချီတက်ကြမယ် ၊ ကျူးဝူယာကို ဖမ်းကြ”

ချက်ချင်းပင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး စစ်သည်တော် တစ်ထောင်ကျော်သည် နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော်ဆီသို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ချီတက်သွားကြသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

“ငါ့ကို ဖမ်းချင်တာလား။ အိမ်မက်မက်နေလိုက်” ကျူးဝူယာသည် နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော်၏ အမြင့်ဆုံးမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ဘာလို့ ဖမ်းမှာလဲ။ ဟုတ်တယ် ၊ ငါ လီမိသားစုနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုက ပုန်ကန်တယ်လို့ နန်းတော်က ဆုံးဖြတ်ထားလို့လား”

“ဟုတ်တယ် ၊ ငါ လာဘ်ငွေ အမြောက်အမြား ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက နန်းတွင်းအရာရှိ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ကွမ်ရှီးတပ်မှူးကို ဒေသခံတပ်တွေ ကိုယ်ပိုင်သဘောနဲ့ လှုပ်ရှားဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တယ်လို့ ပြောချင်တာလား။ သက်သေရှိလို့လား။ အဲဒီတုန်းက ငါက ကွမ်ရှီးတပ်မှူးကို အဲဒီလို မလုပ်ဖို့ လေးလေးနက်နက် တိုက်တွန်းနေခဲ့တာပါ”

“လီဝမ်ဟွေ့ ငါ့ကို လာပြီး မာန်မာန ထောင်လွှားမနေနဲ့။ ငါက ဟိုငတုံး လော့ဝမ် မဟုတ်ဘူး”

အပိုင်း ၂၅၅ ပြီး။