အခန်း (၂၆၄)

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာသည် လူတိုင်းကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တောရိုင်းမြင်းဘုရင်သည် ပန်းဝင်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မီတာ အနည်းငယ် ဆက်ပြေးကာ ၊ ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျှောတိုက်ပါသွားကာ ၊ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်ဖြူများ ထွက်လျက် အသည်းအသန် မောဟိုက်နေသည်။

သူသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အကျွံ ထုတ်သုံးခဲ့ပြီး လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြင်းကျောပေါ်မှ တုပိုင်သည်လည်း ဘေးတိုက် လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ် ကုန်းကုန်းခွေးသည် ပထမတော့ ကြောင်အသွားပြီး ၊ ထို့နောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးသွားကာ တုပိုင်ကို မြေပြင်ပေါ်မှ ပွေ့ချီလိုက်ရာ ၊ သူ့မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီး ၊ နှုတ်ခမ်းများ မည်းနက်နေကာ အသက်ရှူသံပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီကို လှန်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၊ အနက်ရောင် အစက်အပြောက် ဒဏ်ရာ ဒါဇင်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ တုပိုင် အဆိပ်မိနေသည် ၊ တုပိုင် လုပ်ကြံခံလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်၏ ခေါင်းပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ကျောင်းအုပ်နှင့် လန်ထင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ မင်းတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ လီဝမ်ဟွေ့ ဒီမှာ မရှိလို့ ၊ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ဒီအဘိုးကြီးက လူမသတ်တတ်ဘူးလို့များ ထင်နေတာလား”

ကျောင်းအုပ်သစ်သည် သေရေးရှင်ရေး မသေချာသော တုပိုင်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး ၊ ပထမတော့ ပျော်ရွှင်မှု တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားကာ ၊ ထို့နောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ၊ ငါတို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး”

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်က တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ် ငါတို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး ၊ တကယ် မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောင်းအုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဘိုးဘေးကြီး ၊ ဒါ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ကိုယ့်ကျောင်းသားကိုယ် လုပ်ကြံတယ်ဆိုရင် ၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းမှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် နေရာရှိပါဦးမလား”

ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်သည် တုပိုင်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခု ပြောလိုက်မယ် ၊ လီဝမ်ဟွေ့က မူလရာထူးကို ပြန်ရသွားပြီ ၊ ပြီးတော့ မနေ့ကပဲ သူ နန်ဟိုင်သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့အားလုံး တုပိုင် မသေပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ၊ မဟုတ်ရင် ၊ တုပိုင်ကို လုပ်ကြံတာ မင်းတို့ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ၊ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ဆုတောင်းထားကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ကျောင်းအုပ်သစ်နှင့် လန်ထင်တို့သည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ၊ သူတို့၏ ဇက်ပိုးမွေးများ ထောင်သွားကြသည်။

ထို သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရား ပြန်ရောက်လာပြီလော။

ထို့ပြင် သူသည် နန်ဟိုင်သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် ဟုတ်ပါသလော။

ဤအရာသည် ကောင်းကင်ကို အာခံခြင်းပင် ၊ သူ ရူးသွပ်သွားပြီလော။ အကယ်၍ တုပိုင်သာ တကယ် သေဆုံးသွားပါက ၊ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးသည် သွေးစွန်းသော မုန်တိုင်းထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပေတော့မည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် လူမည်မျှကို သတ်ဖြတ်မည်နည်း။ မည်သူ သိရှိမည်နည်း။ သို့သော် ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သံသယရှိသူ အားလုံးကို သူ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ပစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ထန်ယန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေသည်။

တုပိုင်သည် တောက်လျှောက် သတိလစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၊ သူသည် မြင်းတစ်ကောင်နှင့် ပြိုင်ဆိုင်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ထိုမြင်းက အမှန်တကယ် အနိုင်ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တုပိုင်သည် သတိလစ်နေသော်လည်း မြင်းစီးစာမေးပွဲတွင် ပထမနေရာ ရရှိခဲ့ပြီး အမှတ်ပြည့် ၅၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထန်ယန်၏ မြင်းစီးစာမေးပွဲ ရမှတ်သည် အလွန် ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်ပြီး ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ သမိုင်းဝင် စံချိန်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၊ ဒုတိယနေရာတွင်သာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ၄၅ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးအတွက် ထန်ယန်၏ စုစုပေါင်းရမှတ်မှာ ၃၅၆.၅ မှတ် ဖြစ်ပြီး ၊ တုပိုင်၏ စုစုပေါင်းရမှတ်မှာ ၃၅၀ မှတ် ဖြစ်သည်။ မူလက ၁၃ မှတ် ပြတ်ကျန်နေခဲ့သော တုပိုင်သည် ရူးသွပ်မတတ် အမီလိုက်ခဲ့ရာ ၆.၅ မှတ် သက်သာသွားပြီး ၊ ယခုအခါ ကွာဟချက်သည် ၆.၅ မှတ်သာ ရှိတော့သည်။

ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီး ပြီးဆုံးရန် ဘာသာရပ် နှစ်ခုသာ ကျန်တော့သည် တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာနှင့် အထွေထွေလေ့လာမှု ဘာသာရပ်တို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင်သည် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ အသက်သည် ချိန်ခွင်လျှာပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေလေ၏။

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက် လီဝမ်ဟွေ့သည် မြင်းတစ်စီးတည်းဖြင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော တုပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးနှင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး တုပိုင်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည် ၊ ဤကလေးသည် သူ၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ၊ သူ အချစ်မြတ်နိုးဆုံး မွေးစားသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် အားစိုက်လွန်းသဖြင့် ကွဲအက်သွားရာ သူ၏ မျက်ရည်များသည် သွေးများနှင့် ရောနှောကာ ကွက်တိကျသော အနီရောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ သွားဖုံးများသည် သွားများကို ပြင်းထန်စွာ ကြိတ်ထားသဖြင့် စုတ်ပြဲသွားရာ ပါးစပ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့လဲ”

“ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ”

“သူက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ၊ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ စပြီး ဒုက္ခမပေးခဲ့ဖူးပါဘူး”

“မင်းတို့က ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ကို သည်းမခံနိုင်ကြဘူးလား”

“ကိစ္စရှိရင် ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ရတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို သတ်ရတာလဲ”

“ဘာလို့ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ”

လီဝမ်ဟွေ့ အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ စကားလုံးတိုင်းတွင် သွေးအမြှုပ်များ ပါဝင်နေပြီး ၊ ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောင်းများ စီးကျနေသည်။

ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ကျောင်းအုပ် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးလီ ၊ တကယ် ကျွန်တော်တို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အဆုံးထိ စုံစမ်းပေးပါမယ် ၊ အဆုံးထိပါ”

လီဝမ်ဟွေ့ စူးရှစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဂရုစိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးလှန်ပစ်ရရင်တောင် ငါ တရားခံကို ရှာဖွေမယ်။ သံသယရှိတဲ့လူ အကုန် သေရမယ်”

သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများသည် ကျောင်းအုပ်နှင့် လန်ထင်တို့အပေါ် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင် မသေပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းကြ။ အကယ်၍ သူ သေသွားရင် ၊ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး သူ့အဖော်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအမှိုက်ကောင် ထန်ယန် ၊ ငါ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှင်လတ်လတ် ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြတ်ပစ်မယ် ၊ ပြီးတော့ သူ့နောက်ကွယ်က လူတွေ ၊ အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနက ဘယ်လို လူကြီးလူကောင်းပဲ ဖြစ်နေပါစေ ၊ ပထမအဆင့် မိန်းမစိုးအမတ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ သတ်ပစ်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းအုပ်နှင့် လန်ထင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“တုပိုင် အဆင်ပြေပါစေလို့သာ ဆုတောင်းကြ ၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းကို သွေးနဲ့ သေချာ မဆေးကြောပစ်ရင် ငါ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ နေစရာ မျက်နှာမရှိတော့ဘူး”

ကျောင်းအုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် ကျွန်တော်တို့ လက်ချက် မဟုတ်ပါဘူး”

ထို့နောက် လီဝမ်ဟွေ့သည် တုပိုင်ကို ပွေ့ချီပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ ကျောင်းသားများသည် ပြည့်ကျပ်နေပြီး ၊ သေရေးရှင်ရေး မသေချာသော တုပိုင်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည် ၊ သူတို့ တုပိုင်ကို လေးစားအားကျစ ပြုလာပြီ ဖြစ်ရာ ၊ တုပိုင်ဒုက္ခရောက်သောအခါ ယခင်ရဲ့သို့ ဝမ်းမမြောက်နေနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်းနည်းလာကြသည်။

ယန်ရှီ တစ်ယောက်တည်းသာ အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသည်။

“ကောင်းလိုက်တဲ့ လုပ်ကြံမှု ၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ လုပ်ကြံမှု”

“ဒီမကောင်းဆိုးဝါးကောင် တုပိုင် သေပါစေ ၊ သေချာပေါက် သေပါစေ”

“မင်း သေသွားရင် ငါ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးမှာ ရှုံးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ၊ ပြီးတော့ ငါ အစေခံမိန်းမစိုး ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး”

“ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တာလေ ၊ ဒါကြောင့် မင်း သေသင့်တယ်”

သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် ယန်ရှီသည် သူ၏ ယုတ်မာပြီး အောင်နိုင်သူ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲနေပြီး ၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ကျောင်းအုပ်နှင့် လန်ထင်တို့ဘက်သို့ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင် ပြန်မလာမချင်း ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးကို ရပ်နားထားမယ်။ သူ ပြန်လာမှ ပြန်စမယ်”

“ဟမ်” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ရှီ ပါးစပ်က လွတ်ထွက်သွားသည်။ “ဘာလို့လဲ။ သူက ဘာမို့လို့လဲ”

သူ တကယ်ကို လွတ်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည် ၊ တစ်ခဏတာ သူ့ကိုယ်သူ မေ့လျော့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” လီဝမ်ဟွေ့ ယန်ရှီကို မေးလိုက်သည်။

ယန်ရှီ ဆီးထွက်ကျမတတ် တုန်ရီသွားသည်။ “ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး။ တုပိုင်တစ်ယောက်တည်းအတွက် လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို နှောင့်နှေးလို့ မရပါဘူး။”

ယန်ရှီ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီဝမ်ဟွေ့ ရုတ်တရက် ကန်ကျောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ယန်ရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘောလုံးကဲ့သို့ မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လွင့်ထွက်သွားပြီး နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။

“ဘုန်းးး”

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ သူ၏ အရိုးများ အားလုံး ကျိုးကြေသွားပြီး ၊ အတွင်းကလီစာများ ပျက်စီးသွားသည်။ သူသည် အော်ဟစ်သံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးသွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်၏ ဦးနှောက် ဗလာ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ မွေးစားသား ၊ သူ၏ အမွေဆက်ခံသူသည် ခြေတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကန်သတ်ခံလိုက်ရသည်။

“လီဝမ်ဟွေ့ ၊ မင်း သိပ်ပြီး ရောင့်တက်မလာနဲ့။ ဒါ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ ၊ ပြီးတော့ မင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီး မဟုတ်တော့ဘူး”

“ဒါ့အပြင် ယန်ရှီပြောတာ မှန်တယ် ၊ တုပိုင်တစ်ယောက်တည်းအတွက် လူရာပေါင်းများစွာရဲ့ စာမေးပွဲကို နှောင့်နှေးစေဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး” ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

အခြားအချိန်သာဆိုလျှင် သူ ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် လီဝမ်ဟွေ့ကို ကြောက်ရွံ့နာခံခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော ကာလအနည်းငယ်က လီဝမ်ဟွေ့သည် ကြီးမားသော အရှုပ်တော်ပုံ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရကာ နေပြည်တော်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လီဝမ်ဟွေ့ သွားပြီဟု လူတိုင်း ထင်ခဲ့ကြပြီး ၊ လန်ထင်သည် အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကာ တိတ်တဆိတ် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အောင်ပွဲခံခဲ့သည်။ လီဝမ်ဟွေ့ သေဆုံးပါစေကြောင်း ဘုရားဆုပန်ခဲ့သည်မှာလည်း အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လီဝမ်ဟွေ့ အဆင်ပြေပြေနှင့် မူလရာထူး ပြန်ရလာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လန်ထင် မည်မျှ နာကြည်းပြီး နာကျင်လိုက်မည်နည်း။

ဤအချိန်တွင် လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် သူ၏ မွေးစားသား ယန်ရှီကို ကန်သတ်ပစ်လိုက်ရာ ၊ သူ ခဏတာ ကြောက်ရွံ့မှုကို မေ့လျော့သွားပြီး ဒေါသကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပစ်လိုက်သည်။

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီဝမ်ဟွေ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း သေချာလား”

လန်ထင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘိုးဘေးကြီးတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ ရှိနေတယ် ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။ ငါက နန်းတွင်းက ခန့်အပ်ထားတဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ၊ ပြီးတော့ မင်းက မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး မဟုတ်တော့ဘူး ၊ ငါ့ရဲ့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး”

လီဝမ်ဟွေ့ လန်ထင်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ လီဝမ်ဟွေ့၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်း ၊ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲ ကြီးကြပ်ရေးမှူးချုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဝမ်ဟွေ့ ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက် ၊ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်နဲ့။ မင်းမှာ ပြဿနာတွေ လုံလောက်နေပြီ”

အခမ်းအနားများဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာနမှ ကုန်းကုန်းအကြီးအကဲ သုံးဦးက ပြောလိုက်သည်။ “လီဝမ်ဟွေ့ ၊ တော်လိုက်တော့”

ဘိုးဘေးကြီးများက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန်ထင် ရုတ်တရက် သတ္တိပိုရှိလာပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးပြီလေ ၊ တုပိုင် လုပ်ကြံခံရတာ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ အဲဒါက သူ လူတွေကို အများကြီး စော်ကားခဲ့လို့ ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း လူတွေကို အများကြီး စော်ကားခဲ့လို့ပဲ။ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးကို ရွှေ့ဆိုင်းစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ သူ့မှာ အရည်အချင်း မရှိသလို ၊ မင်းမှာလည်း အရည်အချင်း မရှိဘူး”

လန်ထင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ လီဝမ်ဟွေ့ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

အပိုင်း ၂၆၄ ပြီး။