အခန်း (၂၁၀)

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့်ပင် ကျန့်လီ၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ယန်ချန်းလန် နေထိုင်ရာ ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပစ္စည်းပစ္စယများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ယန်အိမ်တော်မှ အစောင့်များနှင့် အစေခံများမှာ အနားသို့မကပ်ရဲဘဲ အဝေးမှသာ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ယန်ချန်းရွှယ်ပင်လျှင် အထဲသို့ မဝင်ရဲပေ။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး တင်းမာခက်ထန်နေသော ယွင်ဘာဟေ တစ်ဦးတည်းသာ အခန်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။

သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံကြီးမှာ ယန်ချန်းလန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယွင်ဘာဟေ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"ညီလေး"

ကျန့်လီသည်လည်း ယွင်ရှန်းကို ဆွဲခေါ်လျက် အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားသည်။

"ကျွန်မကို မယုံတဲ့သူကိုတော့ မကုပေးနိုင်ဘူး..."

ယွင်ရှန်းမှာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိ၍ ယွင်ဘာဟေ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်မှုကို ခံထားရသည့် အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် စကားလုံးများ တစ်ဆို့သွားပြီး ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ယန်ချန်းလန်၏ အခန်းတွင်း မြင်ကွင်းမှာ မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်ထားသည့်အလား ပျက်စီးနေသည်။ ကုတင် စားပွဲ လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် လက်လှမ်းမီသမျှ အရာအားလုံးမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွနေ၏။

ယွင်ရှန်း၏ ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်မှာ ယခုနှစ်တွင် အသက် ၃၅ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယန်ချန်းလန်မှာ သူမဖခင်ထက် တစ်နှစ်ငယ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အမျိုးသားမှာမူ အသက် ၄၀ ကျော်ကဲ့သို့ ထင်ရပြီး သူ၏ အစစ်အမှန် အသက်ထက် များစွာ ပိုမိုအိုမင်းရင့်ရော်နေပုံရသည်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များတွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးစွန်းကွက်များ ပေကျံနေသည်။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ယန်ချန်းလန်၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထား ရုပ်ရည်နှင့် အသံတို့မှာ သူမ၏ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် အလွန်အမင်း ဆင်တူနေသောကြောင့်ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း သူမ၏ဖခင် သတိရလာပြီး ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ဟုပင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားရသည်။ သူတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တကယ့်ကို တစ်ပုံစံတည်း ထွက်လာသကဲ့သို့ တူလွန်းလှသည်။

သူမဖခင်နှင့် ရုပ်ချင်းတစ်ပုံစံတည်း တူလှသော အမျိုးသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"အဖေ... အကိုနှစ် အဆင်ပြေရဲ့လား"

အခန်းထဲတွင် ဆိတ်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်းရွှယ်က အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကျန့်လီနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေသော ယွင်ရှန်းကို မြင်သွားသလို ယွင်ရှန်း၏ ခါးရှိ မှော်တောင်ဝှေးကိုလည်း သတိပြုမိသွားရာ မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ညီမလေး... သူမက အကိုနှစ်ကို ကုသပေးဖို့ ငါဖိတ်ထားတဲ့ ဆေးဆရာမပါ"

ကျန့်လီက ယန်ချန်းရွှယ်ကို နားဝင်အောင် ပြောပြလိုက်သည်။ ကျန့်လီသည် ယန်ချန်းရွှယ်က သူ့ဘက်မှ ကူညီပြောပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူမကမူ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"အကိုကျန့်... အကိုနှစ်ရဲ့ ဝေဒနာအပေါ် စိတ်ပူပေးတာကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်ဖောက်ပြန်တဲ့ ဝေဒနာက အခုဆိုရင် ကုရခက်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ဆေးပညာရှင်ကြီးဝမ်တောင်မှ ဒီဝေဒနာ ပိုမဆိုးလာအောင်ပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းထားနိုင်တာ။ အခု ဒီရှေ့က နောက်ခံမသေချာတဲ့ မိန်းကလေးက မှော်ဆရာရော ဆေးဆရာပါ လုပ်နေတယ်ဆိုတော့ ဘယ်ဘက်ကမှ ပီပီပြင်ပြင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် အကိုနှစ်ကို ကုနိုင်မှာလဲ"

ယန်ချန်းရွှယ်၏ လေသံမှာ ပြင်းထန်သော ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ယွင်ရှန်းကို မမှတ်မိသော်လည်း မသိစိတ်ထဲမှနေ၍ ယွင်ရှန်းအပေါ် ရန်လိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများအမြင်တွင် ယန်ချန်းရွှယ်၏ စကားများမှာ သူမအစ်ကိုအတွက် စိုးရိမ်၍ ယွင်ရှန်းကို အယုံအကြည်မရှိသလို ထင်ရသော်လည်း ထက်မြက်လှသော ယွင်ရှန်းကမူ ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

ယန်ချန်းရွှယ်သည် ယန်ချန်းလန်၏ ဝေဒနာ ပျောက်ကင်းသွားမည်ကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေပြီး သူ၏ ကျန်းမာရေး ပိုမိုဆိုးရွားသွားသည်ကိုပင် မြင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင် သားကြီး ယန်ခန်းဟိုင် ပျောက်ဆုံးနေပြီး သားလတ် ယန်ချန်းလန်က ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသရွေ့ ယန်ချန်းလန်သာ နာလန်မထူပါက စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ အာဏာအားလုံးမှာ ယန်ချန်းရွှယ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤရက်စက်လှသော ရည်မှန်းချက်ကို ယွင်ဘာဟေ တစ်ဦးတည်းသာ သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေသည်။

မိဘချင်း တူပါလျက် ယန်ချန်းရွှယ်၏ ရက်စက်လှသော စိတ်ဓာတ်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်း ရင်ထဲ၌ အေးခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ယန်ချန်းရွှယ်က မကုစေချင်လေလေ ယွင်ရှန်းက ပို၍ ကုသပေးချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ ဝေဒနာမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့်ပင်။

"နန်းတွင်းသမားတော်ကြီး မကုနိုင်တာက သူက ဦးလေးယန်ရဲ့ ဝေဒနာကို စိတ်ရူးပြန်ဝေဒနာလို့ မှားယွင်းစွာ ရောဂါရှာဖွေခဲ့ပြီး အဲဒီအတွက် ဆေးဝါးတွေကိုပဲ သုံးခဲ့လို့ပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ကုလို့မရခဲ့တာပေါ့"

ရောဂါမှန်မှ ဆေးမှန်မည် မဟုတ်ပါလား။ ရောဂါရှာဖွေမှု လွဲမှားနေသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သို့ပင် ကုသစေကာမူ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ယန်ချန်းလန်၏ ဝေဒနာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ မသက်သာဘဲ ပြန်ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်း၏ စကားများကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ ကျန့်လီပင်လျှင် သူမ၏ ရဲတင်းလွန်းသော ကြေညာချက်ကြောင့် ချွေးစေးများ ထွက်လာရသည်။

မဟာကျိုးနိုင်ငံ၏ ကြည်ညိုလေးစားခြင်းခံရသော အမျိုးသားသမားတော်ကြီးကို ရောဂါရှာဖွေမှု မှားယွင်းသည်ဟု လူသိရှင်ကြား စွပ်စွဲရဲခြင်းမှာ အံ့မခန်း ရဲတင်းမှုပင်။ ထိုသမားတော်ကြီးမှာ ဆေးဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ပြီး ယွင်ဘာဟေ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍သာ ယန်ချန်းလန်ကို ကုသပေးရန် ခက်ခဲစွာ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ သူ မှားသည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့လား ကျွန်မပြောသားပဲ သူမက လူလိမ်ပါဆိုတာ။ အမျိုးသားသမားတော်ကြီးရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုကိုတောင် ဝေဖန်ရဲသေးတယ်။ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့ ဒီလောက် ရမ်းကားနေရတာလဲ"

ယန်ချန်းရွှယ်က ယွင်ရှန်း တစ်ယောက် အိမ်တော်ပြင်သို့ ကန်ထုတ်ခံရတော့မည့် အခြေအနေကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရနေသည်။

"ဘယ်သူမဆို မှားတတ်တာပဲ သမားတော်ကြီးလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။ သူက စိတ်ရူးပြန်ဝေဒနာလို့ သတ်မှတ်ခဲ့တာက အဲဒီဝေဒနာရဲ့ လက္ခဏာတွေဖြစ်တဲ့ စိတ်ကစဉ့်ကလျားဖြစ်တာနဲ့ မူမမှန်တဲ့ အမူအရာတွေက ဦးလေးယန်ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ တူနေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ အမှန်တကယ် ခံစားနေရတာက စိတ်ရူးပြန်တာ မဟုတ်ဘဲ စစ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာပါ"

ယွင်ရှန်းက အခြားသူများ၏ သံသယကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

မသိနားမလည်ခြင်းမှာ အပြစ်မဟုတ်ပေ။ ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သမိုင်းကြောင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆေးပညာ ဝေါဟာရမျိုးကို တစ်ခါမျှ ကြားဖူး မြင်ဖူးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယွင်ရှန်းသည်လည်း ယန်ချန်းလန်ကို ပထမဆုံး မြင်စဉ်က စိတ်ရူးပြန်ဝေဒနာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကျန့်လီအား မေးမြန်းကြည့်သောအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုဝေဒနာအတွက် ကုသသော်လည်း မထူးခြားခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ယန်ချန်းလန်၏ ဝေဒနာမှာ စစ်ပွဲပြီးနောက်မှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရချိန်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ အမေရိကတွင် နိုင်ငံတကာ ကြက်ခြေနီအဖွဲ့နှင့်အတူ လုပ်အားပေး သမားတော်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်က စစ်ပွဲမှ ပြန်လာသော စစ်သားအချို့တွင် ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် စိတ်ရူးပြန်ဝေဒနာနှင့် ဆင်တူသော လက္ခဏာများ ခံစားနေရသည်ကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သူမ နောက်ဆုံး ရောဂါရှာဖွေတွေ့ရှိချက်မှာ စိတ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာပင် ဖြစ်သည်။

"အဖေ... ဒီလို လျှောက်ပြောနေတဲ့ လူလိမ်မလေးကို အခုချက်ချင်း အပြင်ထုတ်ခိုင်းလိုက်ပါ ဘာစိတ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာလဲ... ကျွန်မ အသက် ၃၀ ရှိပြီ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"

ယန်ချန်းရွှယ်က အစေခံများကို အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ကျန့်လီက တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယန်ချန်းရွှယ်၏ ဆူပူခြင်းကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။

"ရှင်တို့ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အာမခံရဲတာက ဒီဝေဒနာဟာ အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့ရတဲ့ စစ်သားတွေကြားမှာ အဖြစ်များပါတယ်။ ဦးလေးယန်ရဲ့ အခြေအနေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နှစ်မျိုးလုံး ထိခိုက်ခဲ့လို့ ပိုပြီး ပြင်းထန်နေတာပါ"

ယွင်ရှန်းက ယွင်ဘာဟေကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

စစ်မြေပြင်တွင် အလောင်းချင်း ထပ်နေသည့် မြင်ကွင်းများ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရန်သူ့နိုင်ငံမှ အပြစ်မဲ့သော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များမှာ မည်မျှပင် သတ္တိရှိသူဖြစ်ပါစေ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်မည်းကြီးအဖြစ် ကျန်ရစ်တတ်စမြဲပင်။ ဤအချက်ကို မဟာကျိုးစစ်သူကြီးဟောင်း ယွင်ဘာဟေနှင့် ကျန့်လီတို့ ကောင်းစွာ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ စကားများမှာ ထိုလူကြီးနှစ်ဦးကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားသွားစေခဲ့သည်။

အစောင့်အချို့က ယွင်ရှန်းကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ယွင်ဘာဟေက ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"နေဦး သူမကို ကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်စမ်း... သေသေချာချာ ကြည့်ခိုင်းလိုက် ကလေးမလေး... မင်းသာ အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်နိုင်ရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အညှိုးအတေးကို ခံရမယ်လို့သာ မှတ်ထားလိုက်တော့"

ယွင်ဘာဟေ၏ စကားများမှာ တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ ရန်လိုမှုများ မရှိတော့ဘဲ ယွင်ရှန်းအပေါ် အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း ပြောလိုက်သော စကားများမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပုံရသည်။