အခန်း (၂၁၁)

ယွင်ဘာဟေကိုယ်တိုင်က ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ယန်ချန်းရွှယ်လည်း ယွင်ရှန်းကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကို လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

ယန်ချန်းလန်မှာမူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများအတွင်း နစ်မွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ယွင်ဘာဟေက အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားမှသာ သူသည် အခြားသူများကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

"ကြိုတင်ပြီး ရှင်းပြထားပါရစေ။ ကျွန်မက မှော်ဆေးပညာရော ရှေးဟောင်းဆေးပညာကိုရော ပူးတွဲကျင့်ကြံထားတာပါ။ ကုသနေစဉ်အတွင်းမှာ ဒီပညာရပ်နှစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုသွားမှာဖြစ်လို့ သိပ်ပြီးတော့ အံ့သြမနေကြပါနဲ့"

ယန်အိမ်တော်အတွင်း မှော်ပညာအသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်မှာ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ စည်းကမ်းဟောင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သိရှိထားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ယန်ချန်းလန်၏ ဝေဒနာအတွက် ယွင်ဘာဟေသည်လည်း ဤထုံးတမ်းစဉ်လာကို ချိုးဖောက်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အရိုးတောင်ဝှေးကို ထုတ်ယူကာ ဂါထာမန္တန်များကို စတင်ရွတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ မှော်တောင်ဝှေးပေါ်တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရေဓာတ်အခြေခံမှော်ပညာ တိမ်တိုက်အိပ်မက် ရေခဲအိပ်စက်ခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်းလန်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် သူ့ကို ဦးစွာ တည်ငြိမ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဖျော့တော့သော အပြာရောင် အအေးဓာတ်တစ်ခုသည် ယွင်ဘာဟေနှင့် ယန်ချန်းလန် နှစ်ဦးစလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"အဖေ"

ယန်ချန်းရွှယ်သည် ယွင်ရှန်းက သူမဖခင်ကို အန္တရာယ်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ရတယ်... သူမမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး"

မှော်ဆရာများအပေါ် အစွဲအလမ်းရှိသဖြင့် ယွင်ဘာဟေသည် တစ်သက်လုံး ကုသမှုအတွက် မှော်ပညာကို တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုခဲ့ဖူးပေ။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့လျှင်ပင် ဆေးလုံးအချို့ကိုသာ သောက်သုံးလေ့ရှိသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကုသရေးမှော်ပညာနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသော မြူခိုးများအတွင်း လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရချိန်တွင် ယွင်ဘာဟေသည် သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ များစွာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နဂိုက ရုန်းကန်နေသော ယန်ချန်းလန်သည် အော်ဟစ်ခြင်းနှင့် လူးလွန့်ခြင်းများကို ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ယွင်ဘာဟေအား ယန်ချန်းလန်ကို လွှတ်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယန်ချန်းလန်၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"စစ်သူကြီးငယ်ယွင်... ကျွန်မကို ပြောပြပါ။ ရှင် ဘာတွေကို မြင်နေရတာလဲ။ ပြောပါ..."

ယွင်ရှန်း၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး စကားပြောနှုန်းမှာလည်း နှေးကွေးတည်ငြိမ်လှသည်။

ခေတ်သစ်ဆေးပညာသည် ဝူကျိတိုက်ကြီးထက် များစွာ ပိုမိုတိုးတက်ပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဆေးဝါးများက ဝေဒနာကို သက်သာစေရုံသာ တတ်နိုင်သော်လည်း ကုသရန်မှာမူ ခက်ခဲလှသည်။ ယန်ချန်းလန် အမြင်မှားခြင်းနှင့် ရူးသွပ်နေခြင်းမှာ သူ၏ အမှတ်သညာများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက စစ်ပွဲအတွင်း၌သာ ပိတ်မိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်အိပ်မက် ရေခဲအိပ်စက်ခြင်း ကို အသုံးပြုရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့ကို ဦးစွာ တည်ငြိမ်စေရန်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှ စစ်ပွဲလွန်စိတ်ဒဏ်ရာကို ပစ်မှတ်ထားသည့် စစ်မှန်သော ကုသမှုစနစ်ကို အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး ကုသမှု အစီအစဉ်မှာမူ စိတ်ညို့ပညာပင်။

မှော်ပညာ၏ အာနိသင်အောက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ရှန်းနုန်မျက်ဝန်းကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအတွင်း ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး သူ၏ အသံတွင် နောင်တနှင့် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"သူတို့ သေကုန်ကြပြီ... အားလုံး သေကုန်ကြပြီ ယန်မိသားစု စစ်တပ်က ညီအစ်ကိုတွေ... လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်... အားလုံး သေကုန်ကြပြီ သွေးတွေ မြစ်လိုစီးလို့ အလောင်းတွေ နေရာအနှံ့ပဲ။ အားလုံးက ငါ့ကြောင့်... သူတို့... ငါ သူတို့ကို လွှတ်မပေးဘူး"

သူသည် မဟာကျိုးနိုင်ငံကို အကြီးအကျယ် အားနည်းသွားစေခဲ့သော ထိုတိုက်ပွဲကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော စကားသံများကြားတွင် သွေးချောင်းစီးခဲ့သည့် လူသတ်ပွဲကြီးမှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ကျန့်လီသည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သံမဏိကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေလေ့ရှိသော ယွင်ဘာဟေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားပုံရတော့သည်။

ယန်ချန်းရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် စစ်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကြုံဖူးသဖြင့် မည်သို့မျှ မခံစားရဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

"စစ်သူကြီးငယ်ယန်... စိတ်ကို လျှော့ထားပါ။ အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ အဲဒီတိုက်ပွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့တာပါ။ အခု ရှင် ဘေးကင်းပါတယ်။ ရှင်ဟာ စစ်သူကြီးအိမ်တော်ထဲမှာ ရောက်နေတာပါ။ အဲဒီစစ်သည်တွေရဲ့... ရုပ်အလောင်းတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကိုလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အခြေချပေးပြီးပါပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှန်းနုန်မျက်ဝန်းမှာ ကျုံ့သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏အသိစိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော အိပ်စက်ခြင်းမှ သူ့ကို နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နဂိုက ဝေဝါးနေသော သူ၏မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြည်လင်ပြတ်သားမှုကို ပြန်လည်ရရှိလာတော့သည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ယန်ချန်းလန်သည် မိမိအား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသော မျက်ဝန်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဖေ... အစ်ကိုကျန့်... ပြီးတော့ ညီမလေး မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေကြတာလဲ"

ယန်ချန်းလန်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတိပြန်ဝင်လာတတ်သော်လည်း ယခုအကြိမ် နိုးလာရခြင်းမှာ ယခင်အကြိမ်များနှင့် မတူဘဲ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိမှုများ ကင်းစင်ကာ များစွာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရသကဲ့သို့ သက်သာရာရသွားတော့သည်။

"ညီလေး... မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

ကျန့်လီ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆေးပညာနားမလည်သူ တစ်ဦး၏ အမြင်တွင်မူ ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်းလန်နှင့် ခဏတာ စကားပြောလိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ချန်းလန်မှာ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးတစ်လုံးမှ မတိုက်ရ အပ်တစ်ချောင်းမှ မစိုက်ရဘဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်မှာ တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းလှသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်သူလဲ"

ယန်ချန်းလန်သည် အခန်းထဲတွင် လက်ထဲ၌ မှော်တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားသော သူစိမ်းမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို သတိပြုမိသွားသည်။

မှော်ဆရာမ တစ်ယောက်လား... အဖေနဲ့ ညီမလေးက တကယ်ပဲ မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို စစ်သူကြီးအိမ်တော်ထဲ ပေးဝင်လိုက်တာလား။ ဒါက တကယ့်ကို မကြုံစဖူး ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စပဲ။

ယန်ချန်းလန်သည် ယွင်ရှန်းကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

"ညီလေး... သူမက ငါတို့သိုင်းကျောင်းက အသစ်ခန့်ထားတဲ့ ယဇ်ပူဇော်မှုဆိုင်ရာ အကြီးအကဲပါ။ အသက်ငယ်တယ်ဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့ဦး သူမရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်။ သူမက မင်းရဲ့ဝေဒနာက စိတ်ရူးပြန်တာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာပါလို့ ခေါ်တဲ့ ဝေဒနာလို့ ပြောခဲ့တာ။ မင်းရဲ့လက်ကို သူမကို တစ်ချက်လောက် အစစ်ဆေးခံကြည့်ပါဦး"

ကျန့်လီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျန့်... အစ်ကို့ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေက ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီပဲ လူအင်အားရော ပစ္စည်းအင်အားပါ အလဟဿဖြစ်အောင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားနေဦးမှာလဲ"

ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏ဖခင် စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ မှော်ဆရာဟု ပြောလိုက်လျှင်ပင် အဘိုးကြီးမှာ ဒေါသထွက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤမှော်ဆရာမလေး ယန်အိမ်တော်ထဲတွင် ရှိနေနိုင်ခြင်းကပင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

"မင်းရဲ့ ညာလက်ကတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေမဲ့ ဘယ်လက်က ရှိပါသေးတယ်။ ဘယ်လက်က အရွတ်တွေက ဒဏ်ရာရရုံပဲ ရှိတာ။ အဲဒါကို ပြန်ကုလို့ရရင် သိုင်းပညာ ပြန်မလေ့ကျင့်နိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေလို့ရတာပေါ့"

ကျန့်လီက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ ယန်ချန်းလန်၏ လက်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ပြင်ပသတင်းများအရ ယန်ချန်းလန်သည် လက်နှစ်ဖက်လုံး မသန်စွမ်းဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ညာလက်မှာ ပြတ်တောက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ဘယ်လက်မှာမူ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အတူ တွဲလျက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဘယ်လက်မှာလည်း အားအင်မရှိဘဲ တွဲလောင်းကျနေပြီး အသားအရေမှာ ဖြူဖျော့ကာ ဖျားနာနေပုံရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးမပြုခဲ့သဖြင့် ကြွက်သားများမှာ သိသိသာသာ သိမ်လှီနေပြီဖြစ်သည်။

"ဦးလေး... ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့လက်ကို ကြည့်လို့ရမလား"

ယွင်ရှန်းက ရှေ့သို့ တက်ကြွစွာ တိုးသွားလိုက်သည်။ စောစောက ပြန်ချင်လှပါပြီဟု ပြုလုပ်နေသော သူမ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကလေးမ... မင်းပဲ စောစောက ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုပြီး ပြဿနာရှာနေတာ မဟုတ်လား။ စစ်သူကြီးအိမ်တော်က မင်းကို မကြိုဆိုဘူး"

ယွင်ဘာဟေက ဘေးမှနေ၍ ဒေါသတကြီး ခုန်ပေါက်ပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါ ရှင့်အသံက နားငြီးဖို့ကောင်းတယ်။ သမားတော်က လူနာကို ကုနေတာ လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက ဝင်မရှုပ်သင့်ဘူး"

ယွင်ရှန်း၏ နုနယ်သော မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ယွင်ဘာဟေကို မျက်စောင်းခဲလိုက်သည်။

"ဟေ့ မင်းက ဘယ်လိုလေသံနဲ့ ပြောနေတာလဲ"

ယွင်ဘာဟေ၏ ခဲရောင်ဆံပင်များမှာ အမွေးပွနေသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ထောင်ထွက်လာသော်လည်း ယွင်ရှန်းကမူ သူ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ယွင်ဘာဟေအတွက် ဂွမ်းပုံကို လက်သီးနှင့် ထိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရသဖြင့် အားမရ ဖြစ်သွားရသည်။ ကျန့်လီမှာမူ ခိုးပြုံးနေမိပြီး ယန်ချန်းလန်၏ မျက်နှာတွင်ပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်နှာမှာမူ ပိုမို၍ တည်တင်းလာခဲ့သည်။