အခန်း (၂၁၄)

ယန်ချန်းလန်၏ လက်မှာ ချက်ချင်း ပြန်ကောင်းမလာနိုင်သေးသော်လည်း သူခံစားနေရသော စစ်ဒဏ်ရာမှာမူ ယွင်ရှန်း၏ ကုသမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာခဲ့သည်။

ယခင်က ဆယ်ရက်တစ်ကြိမ်ခန့် ဖောက်တတ်သော ဝေဒနာမှာ တစ်လမှ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်တော့သည်အထိ လျော့နည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားတော့သည်။ ယန်ချန်းလန်၏ လက်မှာလည်း အမှောင်အပ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကုသမှုခံယူပြီးနောက် အာရုံခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အပူအအေးနှင့် နာကျင်မှုကိုမူ ကောင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတိုးတက်မှုများကြောင့် အစပိုင်းတွင် ယွင်ရှန်းအပေါ် အမြင်မကြည်လင်ခဲ့သော ယွင်ဘာဟေမှာပင် စကားပြောစရာမရှိအောင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ယန်အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်း ဤသတင်းကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ယန်ချန်းရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာလျှင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယွင်ဘာဟေသည်လည်း ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော စစ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာဆိုသည်မှာ တကယ်ရှိကြောင်း မလွဲမရှေ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းကမူ အိမ်တော်သို့ မကြာခဏ လာရန် ဝန်လေးနေဆဲပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရောက်တိုင်း ထိုအဘိုးကြီး၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းနှင့် ပွစိပွစိ ပြောဆိုခြင်းများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိတ်ပျက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျန့်လီမှာမူ ယွင်ရှန်းအပေါ် ယုံကြည်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်များမှာ မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ နှစ်ပတ်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ယွင်ရှန်းသည် ယန်ချန်းလန်အား ပုံမှန်အတိုင်း အပ်စိုက်ပေးရန်နှင့် သူ၏ စိတ်ဝေဒနာ အမှန်တကယ် ပျောက်ကင်းခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယန်ချန်းလန်နှင့် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ရသော ဤကာလအတွင်း ယွင်ရှန်း၏ စစ်သူကြီးအိမ်တော်အပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ယန်ချန်းလန်မှာလည်း ယန်ချန်းရွှယ်ကဲ့သို့ အကျိုးအကြောင်းမရှိသူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အတူနေကြည့်သောအခါမှသာ သူသည် ကြင်နာတတ်ပြီး ဗဟုသုတ အလွန်ကြွယ်ဝသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

သွေးချောင်းစီးသော စစ်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း သူ၏ထံမှ မည်သည့် ရန်လိုမှုမျိုးမျှ ထွက်ပေါ်မနေပေ။ လက်နှစ်ဖက် မသန်စွမ်းမဖြစ်မီက သူသည် ဝါးပုလွေမှုတ်ခြင်းနှင့် စောင်းတီးခြင်းကို ဝါသနာပါခဲ့သူဖြစ်ရာ မဟာကျိုးနိုင်ငံ စစ်သူကြီးများထဲတွင် စာပေနှင့် သိုင်းပညာ နှစ်မျိုးလုံး ကျွမ်းကျင်သော ရှားပါးပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်းကို မဟာကျိုးမြို့တော်၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများစွာကို ပြောပြခဲ့ရာ သူမအတွက် များစွာ ဗဟုသုတ ရရှိစေခဲ့သည်။ ယန်ချန်းလန်သည်လည်း ယွင်ရှန်းနှင့် အလွန်တည့်အောင် ပေါင်းသင်းနိုင်သည်။ အစက သူမကို အသက်နှင့်မမျှအောင် တော်သော သမားတော်တစ်ဦး သာမန်ထက် အနည်းငယ် ပိုထက်မြက်သော ကလေးတစ်ဦးဟုသာ သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း...

သို့သော် သူနှင့် ပိုမိုထိတွေ့လေလေ သူမ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုနှင့် စကားပြောဆိုပုံများမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သူ ပို၍ခံစားရလေလေပင်။

ဒီကလေးက သာမန်အရပ်သူ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကျန့်ကတော့ ရတနာတစ်ပါးကို တကယ်ရှာတွေ့ထားတာပဲ။

ယန်ချန်းလန်က စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိနေသည်။

"ဦးလေးယန်... ဦးလေးရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာက ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ။ ဘယ်လက်ကလည်း အခြေအနေ တော်တော်လေး တိုးတက်လာတယ်။ သိမ်လှီနေတဲ့ ကြွက်သားတွေကလည်း အတော်လေး ပြန်ပြည့်လာပြီ။ အခုကစပြီး စားသောက်တာနဲ့ အနားယူတာကိုပဲ ဂရုစိုက်မယ်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။ သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်ပြန်မကျင့်ကြံနိုင်သေးပေမဲ့ အခြေခံသိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းအချို့ကိုတော့ စတင်လုပ်ဆောင်လို့ ရပါပြီ"

ယွင်ရှန်းက ဥတုလေးပါး ဖန်အပ်ကို ပြန်သိမ်းရင်း ယန်ချန်းလန်၏ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ ဘယ်လက်မောင်းရှိ အာရုံကြော လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေမှုကြောင့် ယန်ချန်းလန်သည် သူ၏သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက်မစီးဆင်းစေနိုင်သော်လည်း သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန်တောင့်တင်းခိုင်မာလှသည်။ အကယ်၍ သူသာ စနစ်တကျ ပြန်လည်ပျိုးထောင်မည်ဆိုပါက ယခင်ကဲ့သို့ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ မရောက်နိုင်ဦးတော့စေကာမူ သာမန်လူထက် ပို၍ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ရောဂါဘယကင်းသော ဘဝကို ရရှိရန် လုံးဝဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ချန်းလန်မှာမူ အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိရင်း ယွင်ရှန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်နေသည်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။ ဒုက္ခိတဖြစ်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အရင်လို ဘယ်လိုလုပ်ပြန်ရနိုင်မှာလဲ။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မိန်းကလေးယန်... ဦးလေးက သမီးဆီကနေ အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ"

ဤကာလအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ရင်းနှီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပွင့်လင်းသူပီပီ ယန်ချန်းလန်က သူမကို နတ်သမားတော်ရန့် ဟု မခေါ်တော့ဘဲ မိန်းကလေးယန် ဟုသာ ချစ်စနိုး ခေါ်ဆိုတော့သည်။

"ပြောပါ ဦးလေး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားမယ်နော်။ အဲဒီအကူအညီက ဦးလေးရဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ အဖေကြီးနဲ့ မပတ်သက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်"

ယွင်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ပြောလိုက်သည်။ ယန်ချန်းလန်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း ယွင်ဘာဟေကိုမူ သူမ မကျေနပ်နိုင်သေးပေ။ အခုထိလည်း ယွင်ဘာဟေက သူမကိုတွေ့လျှင် နှာခေါင်းရှုံ့ပြတတ်သလို သူမကလည်း မျက်စောင်းပြန်ခဲတတ်စမြဲပင်။

ယွင်ရှန်း၏ ကလေးဆန်သော လေသံကိုကြားရသောအခါ ယန်ချန်းလန် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ငြင်းခုံမှုမှာ အမှန်စင်စစ် သူအလွန်တောင့်တနေသော နွေးထွေးသည့် မိသားစုအငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသောကြောင့်ပင်။ စစ်သူကြီးအိမ်တော်အတွက် ဒုက္ခသာပေးတတ်သော သူ၏တူ ထန်ယုထက် ယွင်ရှန်းကိုသာ သူ၏တူမအဖြစ် သူ ပို၍ လိုလားမိသည်။

"ယန်မိသားစု စစ်တပ်က ညီအစ်ကိုတွေကို သမီးကို စစ်ဆေးပေးစေချင်တာပါ"

ယန်ချန်းလန်က ပြောကာ သူမကို အိမ်တော်ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

စစ်အင်အားကို အလေးထားသော မဟာကျိုးနိုင်ငံတွင် ယန်မိသားစု၏ သိုင်းသူတော်စင် အိမ်တော်မှာ ယခင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အထူးအခွင့်အရေးပေးမှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်စောင့် စစ်တပ်ကို ဖွဲ့စည်းခွင့် ရရှိထားသည်။ ဤစစ်တပ်မှာ ယန်မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာတိုက်မှ လစာရိက္ခာကို တိုက်ရိုက်ရရှိပြီး ယန်မိသားစုပိုင် နယ်မြေများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ရှိသည်။

ယန်ချန်းလန်သည် ဒဏ်ရာများဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ ယန်မိသားစု၏ စစ်စခန်းသို့ ခြေဦးမလှည့်ခဲ့ပေ။ စစ်ရေးကိစ္စအားလုံးကို သူ၏ညီမဖြစ်သူ ယန်ချန်းရွှယ်၏ လက်ထဲသို့သာ လွှဲအပ်ထားခဲ့ရသည်။

ယခု ယွင်ရှန်းကို ယန်မိသားစုစစ်တပ်ထံ ခေါ်ဆောင်လာရခြင်းမှာ ထိုစဉ်က ရှုံးနိမ့်ခဲ့သောတိုက်ပွဲတွင် သူနှင့်အတူ အသက်ဘေးမှ သီသီလေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် စစ်သည်များကို ထိုစစ်တပ်အတွင်း၌ပင် ထားရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သည်ရဲဘော်များသည် ယန်ချန်းလန်နှင့်အတူ သေတူရှင်ဖော် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသူများဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မိသားစုနောက်ခံ အခြေအနေများကြောင့် ယန်ချန်းလန်ရရှိသကဲ့သို့ ကုသမှုမျိုးကို မရရှိခဲ့ကြပေ။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း ထိုရဲဘော်များ၏ ဘဝမှာ အဆင်မပြေဖြစ်နေကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။

ယန်ချန်းလန်သည် ထိုရဲဘော်ဟောင်းများကို အမြဲသွားကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ထူးဆန်းသောဝေဒနာကြောင့် အပြင်မထွက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ သူတို့ထံသို့ သွားရောက်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ယခင်က မည်သူမျှ စိတ်ဒဏ်ရာလွန် ဝေဒနာဝေဒနာအကြောင်း မဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယွင်ရှန်းက ပြောပြလိုက်ချိန်တွင်မူ သူ့အပြင် ယန်မိသားစုစစ်တပ်ထဲမှ ညီအစ်ကိုများစွာသည်လည်း ဤထူးဆန်းသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရနိုင်ကြောင်း သူသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဦးလေးနှင့်တူမဖြစ်သူတို့သည် ယွီကျင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အတူတူလျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ လူအုပ်ကြီး သွားလာနေသော ရထားလုံးများနှင့် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာကထက် များစွာပြောင်းလဲသွားသော မြို့၏မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယန်ချန်းလန်သည် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လမ်းပျောက်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မသေချာဘဲ တွေဝေသွားခဲ့သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် စိတ်ရူးပြန်ဝေဒနာရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရပြီးနောက် အခြားသူများကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်စေရန် ယွင်ဘာဟေက အပြင်ထွက်ခြင်းကို အမြဲတားမြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတစ်ဦးတည်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ချန်းလန် ရှေ့ဆက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ဘယ်လက်ဖဝါးဆီမှ နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွင်ရှန်း၏ နုနယ်သောလက်ကလေးက သူ၏လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခံစားချက်မှာ ဖျော့တော့သော်လည်း ယွင်ရှန်း၏ အားပေးနှစ်သိမ့်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူပြုံးလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ယုံကြည်မှုရှိရှိ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ယန်ချန်းလန်၏ ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်သံထွက်ပေါ်လာသည်။ ယနေ့နံနက်က ယွင်ရှန်းနှင့် စကားပြောနေရင်း အစားစားရန် မေ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဦးလေး သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားတယ် နေ့လယ်စာစားဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ။ သမီးက ကြီးထွားနေတဲ့အရွယ်ဆိုတော့ စစ်စခန်းက အစားအစာတွေက အာဟာရ သိပ်မပြည့်ဝဘူး"

ယန်ချန်းလန်က အားနာစွာ ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မြို့ထဲရှိ နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်ဟောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ယွင်ရှန်းကို ကောင်းကောင်းကျွေးမွေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်မိသားစုမှ ဦးလေးနှင့်တူမနှစ်ဦး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ဆိုင်အပေါ်ထပ်မှ မျက်လုံးသုံးစုံက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မသိလိုက်ကြပေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ ငါမျက်စိမှားနေတာလား။ ဟိုကလေးမလေးက သိုင်းကျောင်းက ကလေးမလေး မဟုတ်လား။ သူက ဘာလို့ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေရတာလဲ ဒါက..."

စားသောက်ဆိုင်၏ သီးသန့်ခန်းထဲတွင် ယီပိုင်မင်း၊ ချန်ပိုင်နှင့် ပုကျိုရှောင်တို့ ထိုင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဤစားသောက်ဆိုင်မှာ သူတို့သုံးဦး၏ ပုံမှန်စားနေကျနေရာဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းနှင့် ယန်ချန်းလန်တို့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းနှင့် ယန်ချန်းလန်တို့ လက်တွဲဝင်လာသည့် ပုံစံမှာ အထင်လွဲစရာ ကောင်းနေသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။