အခန်း (၄၈၁-၄၈၃)

အခန်း ၄၈၁ - ငါ့ကို ဖျက်ဆီးမလို့လား...

ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

“သေလမ်း...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ညိုမည်းသွားသည်။

“သူတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေကြတာလား...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက ဆိုသည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါရထားတဲ့ အမိန့်က နှစ်ခုရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်လား၊ မင်းမှာ အလားအလာရှိလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပဲ... တကယ်လို့ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် မဟုတ်ခဲ့ရင်တော့ မင်းကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး မင်းရဲ့ အခြေခံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမှာပဲ...”

“ငါ့ကို ဖျက်ဆီးမယ် ဟုတ်လား...”

လော့ချန် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

“သူတို့အတွက်တော့ မင်း ရှိနေတာက အမှားတစ်ခုပဲ... မင်းကို တိုက်ရိုက် သတ်မပစ်တာကတင် မင်းအတွက် ကျေးဇူးတရား တစ်ခုပဲ...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ မရှိပေ။ လော့ချန်၏ နားထဲတွင်မူ ဤစကားများမှာ သနားကရုဏာဖြင့် ပေးကမ်းနေသည့်နှယ် ခံစားနေရသဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ငါက သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရဦးမှာလား...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက ဆိုသည်။

“ရက်စက်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါက လက်တွေ့ပဲ... ဒါကို စောစောစီးစီး သိထားတာက မင်းအတွက် ကောင်းလိမ့်မယ်...”

လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လက်တွေ့ ဟုတ်လား... ဟဲဟဲ... တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်တွေ့ပဲ...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ အမြင်အရ ဤစကားများက လော့ချန်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် သိမြင်စေပြီး နောက်ဆုတ်သွားရန်၊ အကောင်အထည်မဖော်နိုင်သည့် မျှော်လင့်ချက်များကို မထားရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်နှယ် ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားရန် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အဖြစ်မှန်မှာ ထိုသို့ ဖြစ်ပုံမရပေ။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အချို့သော ကိစ္စများမှာ အစကတည်းက ရလဒ်က သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခြင်းပင်။ မည်မျှပင် ရုန်းကန်နေပါစေ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ရှုပ်စရာများကိုသာ တိုးပွားစေပေလိမ့်မည်။

“ကဲ... ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ တာဝန်လည်း ပြီးပြီ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်နေသည့် ပထမမင်းသား ကျင်းထျန်တူက ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။

“ယွဲ့ဟုန်ယီ... ငါ့မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက် ပြိုင်ပွဲတုန်းက မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်...”

ယွဲ့ဟုန်ယီကို မြင်ကတည်းက ကျင်းထျန်တူ ရင်းနှီးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အမည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို သူ ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ ယွဲ့ဟုန်ယီမှာ တာ့လီမင်းဆက် လီဟော်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်း အမာခံတပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သလို မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူလည်း ဖြစ်ကာ ယွမ်လန်နယ်မြေအုပ်စု၏ နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက်တွင် အဆင့် ၄၇ ချိတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ကျင်းထျန်တူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ တစ်ဖက်လူက ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဖြစ်သော ကျိမိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေခြင်းပင်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူများ၏ နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက် ပြိုင်ပွဲတွင် ကျင်းထျန်တူမှာ အဆင့်ဝင်ရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယွဲ့ဟုန်ယီနှင့် ဆုံတွေ့ရသဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားနှင့် ယွဲ့ဟုန်ယီကြား မည်မျှ ကွာခြားသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက ပထမမင်းသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပထမမင်းသား၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ဆိုသည်။

“ကျင်းထျန်တူ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက် ပြိုင်ပွဲမှာ အဆင့် ၁၇၂ ရခဲ့သူပါ...”

“မှတ်မိသလိုတော့ ရှိသားပဲ...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက သူမ၏ ဖြူဝင်းလှသော မေးစေ့လေးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ရင်း ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက်တွင်ပင် မပါဝင်သူမှာ သူမ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော်လည်း လော့ချန်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ သူမ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ တစ်ကွက်ပဲ ထုတ်သုံးမယ်...”

“မင်း...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ မောက်မာမှုကို မြင်ရသည့်အခါ နဝမမင်းသမီး ကျင်းယွီရှီ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ကျင်းထျန်တူမှာ တော်ဝင်မိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်များထဲတွင် နံပါတ်တစ် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ အသက် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ အလေးစားရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို လျစ်လျူရှုခြင်း ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

“နဝမညီမလေး...”

ကျင်းထျန်တူက ကျင်းယွီရှီကို တားဆီးလိုက်သည်။ အချင်းချင်း စွမ်းအား ကွာခြားချက်နှင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ကွာခြားချက်မှာ အသိသာကြီး ရှိနေသဖြင့် အထင်သေးခံရခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျလှသည်။

“ဒီနေရာက ကျဉ်းလွန်းတယ်... အပေါ်သွားကြရအောင်...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး တောက်ပသည့် မီးတောက်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကြိုးစားပါ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရွှေဘုရင်လက်သီးက ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲဆိုတာ သူ့ကို ပြလိုက်စမ်းပါ...”

ကျင်းယွီရှီက ကျင်းထျန်တူကို အားပေးလိုက်သည်။ ယွဲ့ဟုန်ယီမှာ ချီရှန်မြို့သို့ ရောက်လာကတည်းက အပြောအဆို၊ အပြုအမူအားလုံးမှာ အထက်စီးကချည်းပင်။ လော့ချန်ကို အဆင့်မရှိသလို ပြောဆိုသည့်အပြင် ယခု အစ်ကိုဖြစ်သူကိုပါ အထင်သေးနေသဖြင့် သူမ အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်...”

ကျင်းထျန်တူက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ လော့ချန်ကမူ ထိုနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားလှသော ကောင်းကင်ယံ၌...

ကျင်းထျန်တူနှင့် ယွဲ့ဟုန်ယီတို့မှာ မီတာ ရာချီ ကွာဝေးစွာ ရပ်တည်နေကြပြီး ကောင်းကင်လေပြင်းများကြောင့် အဝတ်အစားများမှာလည်း တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေသည်။ ကျင်းထျန်တူက ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ အတွေးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သိမြင်သွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ယွဲ့ဟုန်ယီ... မင်းက တစ်ကွက်တည်းနဲ့ လော့ချန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ချေမှုန်းပြီး သူ နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်ချင်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်သလို အလကား အချိန်ကုန်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“သူ့ကိုယ်သူ သိမြင်ပြီး အမှားတွေ မလုပ်မိဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်... တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်လည်း သူ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမြင်တဲ့စိတ် မရှိတာကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်အငွေ့အသက်များ ဆူဝေလာကာ တောက်ပလှသည့် နေမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပျံ့နှံ့လာပြီး ဆိုသည်။

“ကဲ... တိုက်ကွက် ထုတ်လိုက်တော့...”

ကျင်းထျန်တူလည်း ထပ်မံ စကားမပြောတော့ဘဲ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်လာကာ ဝေဝါးလှသည့် ရွှေရောင်တောင်တန်းအရိပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာမြေကို အစိုးရသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါနှယ်ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ ကြယ်တာရာ အမှတ်အသားများ ဝင်းလက်လာသည်။

ပထမတစ်ခု... ဒုတိယတစ်ခု... တတိယတစ်ခု...

ကြယ်တာရာ အမှတ်အသား တစ်ခုစီ ဝင်းလက်လာတိုင်း ကျင်းထျန်တူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုမို သန်မာလာသည်။

“ခုနစ်သွယ်လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်...”

ကျင်းထျန်တူ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် တော်ဝင်မိသားစု၏ ခုနစ်သွယ်လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် ဖြစ်ကြောင်း လော့ချန် ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။ ဂိုဏ်းအပြင်စည်းပြိုင်ပွဲတုန်းက ချီဂူးယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကလည်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော် ချီဂူးယွမ်မှာ ကြယ်တာရာ တစ်လုံးကိုသာ လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျင်းထျန်တူနှင့်မူ မိုင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ကွာခြားလှသည်။

“ဘုန်း...”

ကြယ်တာရာ ငါးလုံး ဆက်တိုက် ဝင်းလက်လာသည့်အခါ ကျင်းထျန်တူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မီတာ ရာချီအတွင်းရှိ လေထုမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း တွန့်လိမ်သွားသည်။ မူလက ဝေဝါးနေသည့် ရွှေရောင်တောင်ရိပ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာပြီး စစ်မှန်သည့် ရွှေတောင်ကြီးများနှယ် ဖြစ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ကျင်းထျန်တူ တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရိပ်မှာ လျှပ်စီးနှယ် မြန်ဆန်လှပြီး မီတာ ရာချီရှိသော ကောင်းကင်ယံကို တစ်ခဏအတွင်း ဖြတ်ကျော်ကာ ရွှေရောင်တောင်ရိပ်များ စုစည်းနေသည့် ညာဘက်လက်သီးဖြင့် အပြင်းအထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံစားကြည့်စမ်း... ရွှေတောင်ဘုရင်လက်သီး...”

“ဘုန်း...”

ရွှေရောင်လက်သီးအဟုန်မှာ ဒေါသထွက်နေသည့် ရွှေနဂါးတစ်ကောင်နှယ် ရှိနေပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရွှေရောင်အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေလျက် ယွဲ့ဟုန်ယီဆီသို့ တိုးဝင်သွားကာ ထိုဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ မိုးမြေအကျဉ်းထောင်တစ်ခုနှယ် ဖြစ်လာသည်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာလည်း အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ်နေကာ ပျက်စီးနေသည်။

ကြမ်းတမ်းလှသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည့် နေရာမှပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေသည်။

“အုပ်စိုးခြင်းလက်သီး... ဒါက ရွှေတောင်ဘုရင်လက်သီးရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်တစ်ခုပဲ... ခုနစ်သွယ်လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် နဲ့ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သာမန် မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် သန်မာသူတွေတောင် တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

ကျင်းယွီရှီ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤလက်သီးတစ်ချက်က ယွဲ့ဟုန်ယီကို အရှက်ရစေမည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။ သို့သော်လည်း ယွဲ့ဟုန်ယီမှာမူ ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

လက်သီးအဟုန် ရောက်ရှိလာသည့် တစ်ခဏမှာပင် သူမ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ မီးတောက်အမှတ်အသားမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလှသည့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်သီးအဟုန်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများကို တစ်ခဏအတွင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မီးတောက်အငွေ့အသက်များမှာ အဆက်မပြတ် ဆူဝေလာပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကြည်လင်တောက်ပကာ ပူပြင်းကြမ်းတမ်းလှသည်။

ဝေးလံသော နေရာမှ ကြည့်လျှင် ကောင်းကင်ယံ၌ နောက်ထပ် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည့်နှယ် ရှိနေသည်။

“ရွှေလက်ချောင်း... ကြေမွစမ်း...”

ယွဲ့ဟုန်ယီက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေသည့် လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထောက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လေထုမှာ ဆူပွက်သွားရပြီး အလွန်အမင်း စုစည်းထားသည့် မီးတောက်လက်ညှိုးအဟုန်တစ်ခုမှာ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးမြေအရှိန်အဝါများကို အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုလျက် ပိုမို ကြီးမားလာသည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းထျန်တူ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လက်သီးအဟုန်မှာ အပေါက်ဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်လှသည့် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မျက်စိနှင့် မြင်တွေ့နိုင်သော လှိုင်းလုံးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

နောက်ဆုံးတွင် လက်ညှိုးအဟုန်မှာ ကျင်းထျန်တူ၏ အကာအကွယ် ချီစွမ်းအင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အကာအကွယ် ချီစွမ်းအင်ကို အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ကျင်းထျန်တူသည် ထိုရိုက်ခတ်မှုကို မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ မီတာ ထောင်ချီ လွင့်စင်သွားရကာ ရင်ဘတ်ရှိ အဝတ်အစားများတွင်လည်း လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့် မီးလောင်ရာကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“ဟူး...”

လေပြင်းများမှာ ချီရှန်မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော် တိုက်ခတ်သွားသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ အေးစက်သွားရသည်။

“လက်ညှိုးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရွှေတောင်ဘုရင်လက်သီးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား...”

ကျင်းယွီရှီမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤသည်မှာ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူများ၏ တိုက်ပွဲပင်။ ၎င်းတို့၏ ဆန္ဒ တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“ငါ ဘယ်အချိန်မှ ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုးကို ရောက်နိုင်မှာလဲ...”

ကောင်းကင်ယံ၌ ယွဲ့ဟုန်ယီက အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ကျင်းထျန်တူကို တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်ညှိုးတစ်ချက်ကို ခံယူပြီး ဒဏ်ရာမရတာကို ကြည့်ရင် မင်းက မဆိုးပါဘူး... နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက်ထဲ ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကတော့ အရမ်းကို နည်းပါးလှတယ်...”

ကျင်းထျန်တူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးက ဤသို့ ပြောပါက သူ ကျေနပ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဤစကားမှာ ယွဲ့ဟုန်ယီ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်ရာ သူ ပြန်လည် မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။

ယွဲ့ဟုန်ယီက အကြည့်ကို လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... လက်တွေ့ကို သိမြင်စမ်းပါ... အကောင်အထည်မဖော်နိုင်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဆက်ပြီး မထားရှိပါနဲ့... မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကိုယ်မင်း သေလူဖြစ်မည့်လမ်းကို တိုးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

အခန်း (၄၈၁) ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၄၈၂ - နင်းချင်သလိုနင်း၊ ဖျက်ဆီးချင်သလိုဖျက်ဆီး၊ သတ်ချင်သလိုသတ်...

စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ယွဲ့ဟုန်ယီသည် လှည့်ထွက်ကာ ဝေးရာသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ဆဲရေးနေမိသည်။

“ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်တိုင်း လက်တွေ့ကို သိမြင်စမ်းပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းတူးတာပဲ ဆိုတာချည်းပဲ... ကျိမိသားစုက လူတွေက တစ်ပုံစံတည်းပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးပြီး မောက်မာလွန်းကြတယ်... တခြားလူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူတို့ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာပဲ... မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူ ဖြစ်နေရုံတင် မဟုတ်လား... တစ်နေ့ကျရင် ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို အလဲထိုးပြမယ်... ဘယ်အရာက လက်တွေ့လဲဆိုတာ မင်း သိစေရမယ်...”

ယွဲ့ဟုန်ယီ ရောက်ရှိလာကတည်းက လော့ချန်သည် ဒေါသများကို အောင့်အီးထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားသည့် ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း လော့ချန် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

“ဝှစ်...”

ကျင်းထျန်တူ ကွင်းပြင်သို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာသည်။

ကျင်းယွီရှီက အလျင်အစလို ပြေးဝင်သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ကျင်းထျန်တူက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ပါပဲ... သူက လက်လျှော့ပေးလိုက်တာ...”

ကျင်းယွီရှီက နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဆိုသည်။

“အဲ့ဒီ ယွဲ့ဟုန်ယီက ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား...”

ကျင်းထျန်တူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“သူမက မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူတွေရဲ့ နယ်မြေအဆင့် သတ်မှတ်ချက်မှာ အဆင့် ၄၇ ချိတ်ထားတဲ့သူလေ...”

“မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် နယ်မြေအဆင့် ၄၇...”

ကျင်းယွီရှီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ လော့ချန်သည်လည်း ဤအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

မူလက လော့မင်ရှန်သည် တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဤမုန်တိုင်းကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ စားသောက်လိုစိတ် မရှိကြတော့ပေ။

ကျင်းထျန်တူသည် နန်းမြို့တော်သို့ ပြန်ရန် နှုတ်ဆက်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုလူအုပ်စုကို လိုက်လံပို့ဆောင်သည်။ လော့အိမ်တော်ရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်၌ ကျင်းထျန်တူသည် ကျောက်စိမ်းပြား နှစ်ခုကို လော့ချန်ထံသို့ ပေးအပ်သည်။

“လော့ချန်... ဒီကျောက်စိမ်းပြားထဲကို မင်းရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ ထည့်လိုက်ရင် ရွှေခြင်္သေ့သားရဲတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်...”

လော့ချန် ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ခံလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး အပေါ်တွင် သေးငယ်လှသည့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါပုံလေးများ ထွင်းထုထားကာ အလယ်တွင်မူ ဘေးနားရှိ မြင်းရထားကို ဆွဲနေသည့် ရွှေခြင်္သေ့သားရဲများနှင့် တစ်ပုံစံတည်းတူသော ရွှေခြင်္သေ့ပုံလေးများ ရှိနေသည်။ ရွှေခြင်္သေ့သားရဲ နှစ်ကောင်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ထားသည့်နှယ်ပင်။

လော့ချန်သည် ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ ချီစွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ရွှေခြင်္သေ့သားရဲ နှစ်ကောင်နှင့် မိမိကြား၌ မပြတ်မတောက်သော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အာရုံဖြင့် ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“ဝေါင်း...”

ရွှေခြင်္သေ့သားရဲ နှစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်တုန်ဟီးမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများမှာ မြေပြင်နှင့် မထိဘဲ မြင်းရထားကို ဆွဲလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

“တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မိသားစုအတွင်း မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် သန်မာသူ နှစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နောင်တွင် သူ အပြင်၌ သွားရောက်ကျင့်ကြံသည့်အခါ နောက်ဆံတင်းစရာ မလိုဘဲ စိတ်အေးနိုင်ပေသည်။

ကျောက်စိမ်းပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လော့ချန်က ဆိုသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက် ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်...”

“ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး... ငါတို့က အခု မဟာမိတ်တွေဆိုတာ မမေ့နဲ့လေ... မင်း သန်မာလာတာက ငါ့အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရှိတာပဲ...”

သူတို့ သုံးဦး ခဏမျှ ထပ်မံ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျင်းထျန်တူနှင့် ကျင်းယွီရှီတို့မှာ အခြားသော မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်ကြသည်။ ကျင်းယွီရှီက ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် မေးမြန်းသည်။

“လော့ချန်... ရှင် ငါတို့ လော့ရှာဂိုဏ်းကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ...”

“ဟင်...”

လော့ချန် ခဏမျှ မှင်တက်မိသွားပြီးနောက် လော့ရှဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဖြစ်သော ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်ရေကန်တွင် ကျင့်ကြံခွင့် တစ်ကြိမ် ရရှိထားသည်ကို သတိရသွားသည်။

“နောက်မှပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်...”

ယခု လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ကိစ္စရှင်းရန်သာ ရှိနေသည်။ အခြားသော ကိစ္စအားလုံးမှာ ၎င်းနောက်မှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်မ နန်းမြို့တော်မှာပဲ ရှိနေမှာ... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရှင် နန်းမြို့တော်ကို လာရှာလိုက်လေ... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်...”

ကျင်းယွီရှီက ဆိုသည်။

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။ လော့ရှာဂိုဏ်းတွင် အမျိုးသမီးတပည့်များသာ ရှိသဖြင့် ကျင်းယွီရှီနှင့် အတူသွားခြင်းက သူ့အတွက် ပို၍ သဘာဝကျပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ခဏမျှ ထပ်မံ နှုတ်ဆက်ကြပြီးနောက် မြင်းရထားအုပ်စုမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ချီရှန်မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပထမမင်းသားနှင့် နဝမမင်းသမီး စီးနင်းသွားသော မြင်းရထားကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးက မောင်းနှင်နေသည်။ အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ နက်နဲလှပြီး ပထမမင်းသားထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း အဘိုးအိုက ဆိုလိုက်သည်။

“ပထမမင်းသား... မင်းသားက ရွှေခြင်္သေ့မြင်းရထားကို ဒီလူ့ဆီ တကယ်ပဲ ပေးလိုက်တာလား...”

“သူက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့် သန်မာသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... နိုးကြားထားတာကလည်း အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ပြောဖို့ခက်တယ်... ရွှေခြင်္သေ့သားရဲ နှစ်ကောင်ဆိုတာ ကောင်းကင်နယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ယောက်ကိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်တာပဲ... ဒါက တကယ်ပဲ တန်ရဲ့လား...”

ပထမမင်းသားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ ရွှေခြင်္သေ့မြင်းရထားကို သူ့ကို ပေးလိုက်တာက တစ်ခုခု ရချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... သူ့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပဲ... နိုင်ငံရှိမှ မိသားစုရှိမှာဖြစ်သလို မိသားစုရှိမှလည်း နိုင်ငံရှိမှာပါ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကြိုက်လို့ပဲ...”

“အခုလို လှိုင်းလေထန်တဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ကြည့်ကြတယ်... အထူးသဖြင့် စွမ်းအားရှိတဲ့ လူတွေကဆိုရင် မင်းဆက်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ဂရုမစိုက်သလို ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကိုလည်း မြက်ပင်တွေလိုပဲ သဘောထားကြတယ်... အချို့လူတွေဆိုရင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ရုပ်သေးတွေအဖြစ်တောင် ခံယူပြီး ယုတ်မာမှုတွေမှာ အလိုတူအလိုပါ ကူညီနေကြတာပဲ...”

စကားဆုံးသည့်အခါ ပထမမင်းသား၏ လေသံမှာ ပိုမို လေးလံသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။

“မိသားစုနဲ့ နိုင်ငံအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့လူက တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းလှတယ်...”

အဘိုးအို၏ အကြည့်မှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထူးဆန်းစွာ ဆိုသည်။

“ဒီလူမှာ ဒီလောက်အထိ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... နှမြောစရာကောင်းတာက သူက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတာပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ တာယွဲ့မင်းဆက်မှာ ကာကွယ်ပေးမယ့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာနိုင်တာပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ကျင်းယွီရှီက လော့ချန်အတွက် မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောသည်။

“အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ... လော့ချန်က ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ နံပါတ်တစ် ရခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား... ဟွားကျင်းယန်က ကြယ်ဆယ်ပွင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပေမဲ့ လော့ချန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့တာပဲ... လမ်းပျောက်သွားတဲ့အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရတာလေ...”

“ရှင်တို့လည်း အဲ့ဒီ ယွဲ့ဟုန်ယီလိုမျိုး အမြင်မကျဉ်းကြစမ်းပါနဲ့...”

ပထမမင်းသားနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ အချင်းချင်းကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ လော့ချန်၏ ရလဒ်များမှာ တကယ်ပင် တောက်ပလှပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော်လည်း အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်၏ အလားအလာမှာမူ အကန့်အသတ် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အစောပိုင်းတွင် မည်မျှပင် ထင်ရှားနေပါစေ၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သာမန်လူတစ်ယောက်နှယ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။ ပထမမင်းသားကမူ လော့ချန်၏ အလင်းရောင်မှာ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်အထိ ထပ်မံ တောက်လောင်နိုင်ပါစေဟုသာ မျှော်လင့်နေမိတော့သည်။

ကွင်းပြင်ပေါ်၌...

လော့ချန်သည် ပထမမင်းသားတို့ အုပ်စု ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရင်း သူ၏ အကြည့်မှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။ ဘေးနားရှိ လော့မင်ရှန်၏ အောင့်အီးထားသော ဒေါသများမှာလည်း ယခုအခါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ယုတ်မာလိုက်တာ... အရမ်းကို ယုတ်မာလိုက်တာ... ဒီ ကျိမိသားစုက တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... အရင်တစ်ခါ လာပြီး မောက်မာသွားတာတင် မလုံလောက်သေးဘူး... ချန်အာက အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် မဟုတ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကြားတာနဲ့ လူလွှတ်ပြီး ချန်အာကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ... ငါတို့ကို ဘာမှတ်နေတာလဲ...”

“နင်းချင်သလိုနင်း၊ ဖျက်ဆီးချင်သလိုဖျက်ဆီး၊ သတ်ချင်သလိုသတ်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား...”

“ချန်အာကို သူတို့ ကျိမိသားစုကနေ အမည်ပယ်ဖျက်ထားပြီးပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရသေးတာလဲ...”

“ငါတို့ လော့မိသားစုဝင်တွေက လူမဟုတ်ဘူးလား... သူတို့ ကျိမိသားစုဝင်တွေပဲ လူဖြစ်နေတာလား...”

လော့မင်ရှန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေ၏။ သူက ရုတ်တရက် လော့ဟုန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ကျိလင်ယွဲ့ ထွက်သွားတုန်းက ဘယ်လို ကတိပေးခဲ့တာလဲ... ချန်အာကို တစ်သက်လုံး ဘေးကင်းအောင် ထားပါ့မယ်ဆို... ကျိမိသားစုက လူလွှတ်ပြီး ချန်အာကို ဒီလောက်အထိ အရှက်ခွဲနေတာကို သူမက ဘာလို့ မတားဆီးတာလဲ...”

လော့ဟုန် ထိုနေရာတွင် မှင်တက်မိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အကြည့်ရဆိုးနေသည်။ သူသည်လည်း အဖြေတစ်ခုကို အလိုရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

“ဘုန်း...”

ရင်ထဲက ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်စရာ မရှိသဖြင့် လော့ဟုန်သည် ဘေးနားရှိ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုတစ်ခုကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားလေသည်။

“ဖခင်... အဘိုး...”

လော့ချန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“ဒေါသ မထွက်ကြပါနဲ့တော့... ကျိမိသားစုက ကျွန်တော်တို့ လော့မိသားစုကို ဒီလို အရှက်ခွဲခဲ့တာတွေအတွက် တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ရွှမ်ဧကရာဇ်တောင်ထိပ်ကို သွားပြီး တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးမယ်... လူတိုင်းက လူသားတွေပဲဆိုတာရယ်၊ ကျိမိသားစုကလည်း ဘာမှ အထူးအဆန်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာရယ် သူတို့ကို သိစေရမယ်...”

လော့မင်ရှန်က လော့ချန်၏ ခေါင်းကို ကြင်နာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။

“ချန်အာ... အဘိုးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းကိုပဲ သနားမိတာပါ... အဘိုးက မင်းကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်မထားပါဘူး... ဘေးကင်းရင်ပဲ တော်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျိမိသားစုက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ပြီး မင်းကို အမည်ပယ်ဖျက်ရုံတင်မကဘဲ လွှတ်မပေးနိုင်သေးဘူးဆိုမှတော့... မင်း သေချာပေါက် သန်မာလာရမယ်... တခြားလူတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို အသာတကြည် ခံနေလို့ မဖြစ်ဘူး...”

“ကျွန်တော် သိပါတယ်...”

လော့ချန် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း အကြည့်တွင် အေးစက်လှသည့် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကျိမိသားစုက သူ့ကို အမည်ပယ်ဖျက်ထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အပေါ် ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဤကိစ္စမှာ သေချာပေါက် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... မင်းကတော့ သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်...”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

“အဘိုး... ကျွန်တော် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ အိမ်ကနေ ခဏ ထွက်သွားရမယ်...”

လော့ချန် ထပ်မံ မစောင့်ဆိုင်းလိုတော့ပေ။ ဝူးယန်မြို့သို့ ချက်ချင်း သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၄၈၂) ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၄၈၃ - ဝူးယန်မြို့သို့ သွားရောက်ခြင်း... မထိရဲစရာ...

ချီရှန်မြို့ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၌...

“အဘိုး... ဖခင်... ဒီမှာပဲ ပြန်ကြပါတော့...”

လော့ချန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ရင်း လော့မင်ရှန်နှင့် လော့ဟုန်တို့ကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

လော့မင်ရှန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

“ချန်အာ... တခြားလူတွေ ဘာပဲပြောပြော အဘိုးကတော့ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူတယ်... မင်းကိုယ်မင်း ဖိအားတွေ အများကြီး မပေးပါနဲ့... အပြင်မှာဆိုရင် အရာရာထက် အသက်ကိုပဲ ဦးစားပေးပါ...”

“အဘိုး... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပါ့မယ်...”

လော့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ကနေ အချိန်အတော်ကြာ ခွဲခွာရလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ရွှေခြင်္သေ့သားရဲတွေကို စီးပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကျွန်တော့်ကို လာရှာလို့ ရတယ်... ဒါမှမဟုတ် လင်းကျန်းမြို့က လင်ယွမ်ပြတိုက်ကို သွားပါ... ပြတိုက်မှူး လော့ယောင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ...”

ယခုတင်က သူသည် ရွှေခြင်္သေ့သားရဲများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ကျောက်စိမ်းပြားနှင့် အသုံးပြုပုံကို ထိုနှစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လော့ဟုန်က ဆိုသည်။

“မင်း ကျင့်ကြံမှုမှာပဲ အာရုံစိုက်ပါ... ငါတို့ကို စိတ်မပူနဲ့...”

လော့မင်ရှန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ချန်အာ... ရွှေခြင်္သေ့သားရဲ တစ်ကောင်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားပါလား... ဒါက ကြယ်လေးပွင့် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးသားရဲဆိုတော့ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ မင်းအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ အခုလက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ ရွှေခြင်္သေ့သားရဲကို စီးသွားတာက လူသိထင်ရှား ဖြစ်လွန်းတယ်... ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... အခု နက်မှောင်သည့်တောင်တန်းက မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုမှာ ဒီကောင်ကြီးတွေ ရှိနေမှသာ ကျွန်တော် စိတ်အေးနိုင်မှာပါ...”

လော့ချန်သည် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကိစ္စကိုလည်း ထိုနှစ်ဦးအား အသိပေးထားခဲ့ပြီး မိသားစုဝင်များကို နက်မှောင်သည့်တောင်တန်းသို့ သွားရောက် မကျင့်ကြံရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

“ကဲ... ဖခင်... အဘိုး... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါ...”

စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ တောက်ပလှသော နေဝင်ချိန် ဆည်းဆာအလှကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားရင်း လော့မင်ရှန်နှင့် လော့ဟုန်တို့၏ မြင်ကွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့မင်ရှန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့ပြီး နက်နဲစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“လင်းယုန်ငယ်လေးကတော့ အတောင်ပံဖြန့်ပြီး ပျံသန်းသွားပြီပဲ... ဟုန်အာ... မင်းတစ်သက်လုံးမှာ အမှားဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အရာက ကျိမိသားစုက ကျိလင်ယွဲ့နဲ့ သိကျွမ်းခဲ့မိတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး လုပ်ခဲ့တဲ့အရာကတော့ ချန်အာလို သားမျိုး ရခဲ့တာပဲ...”

လော့ဟုန်သည် လော့ချန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဘက်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ပြေးမြင်းလွင်ပြင်...။

ညဘက် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်သည် အမြဲတမ်း ခြောက်ကပ်လှသည်။ မှောင်မည်းလှသော ညအမှောင်ထုအတွင်း၌ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိသော မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများက တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်၌ လော့ချန်သည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ချီစွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။

ချီရှန်မြို့မှာ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အနောက်တောင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ဝူးယန်မြို့မှာမူ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ရှိရာ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သလို ပြေးမြင်းလွင်ပြင် တစ်ခုလုံးကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ရပေလိမ့်မည်။

တစ်နေ့လုံး ခရီးနှင်ခဲ့သဖြင့် လော့ချန်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များမှာ မစင်ကြယ်တော့ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် မိစ္ဆာသားရဲများစွာ ရှိနေသလို မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များစွာလည်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညဘက်တွင် အနားယူပြီး နေ့ဘက်မှသာ ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လော့ချန်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဆွန်မိသားစုက ဒီလောက်နှစ်အကြာကြီး ဖွံ့ဖြိုးလာတာဆိုတော့ ဆွန်ယင်ယန်အပြင် တခြား သန်မာသူတွေလည်း အများကြီး ရှိဦးမှာပဲ... ဝူးယန်မြို့ကို ရောက်ဖို့ ရက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် လိုသေးတာဆိုတော့ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်ထားရမယ်... ဒါမှသာ အန္တရာယ်ကင်းမှာ...”

အတွေးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံရမည့် အရာများကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်အတွင်း တိုးတက်မှုများမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဓားဆန္ဒမှာ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း ထပ်မံ ချိုးဖြတ်နိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

“ဒါဆိုရင် သိုင်းပညာကိုပဲ ကျင့်ကြံရတော့မှာပေါ့... အကယ်၍ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးနဲ့ နတ်ဆိုးမုန်တိုင်း ဓားကွက်ရဲ့ အဆင့်တွေကို မြှင့်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ စုစုပေါင်း စွမ်းအားက ပိုပြီး တိုးတက်လာမှာပဲ...”

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် လော့ချန်သည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဟူး...”

ညလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသဖြင့် လွင်ပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်များမှာ ရမ်းခါနေပြီး လေထဲ၌ မသိမသာသော အသံအချို့ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သည်။ လော့ချန်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားပြီး ထက်မြက်လှသည့် ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

“အု... အု...”

အော်ဟစ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော အရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ လှည့်ထွက်ကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးများပင် ကြောက်လန့်တကြား ထောင်နေကြသည်။ လော့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်လိုက်ရုံဖြင့်လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိလှချေ။

ဟန်ပြင်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် စတင်ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ ယခင်က ခန္ဓာသန့်စင်ကန်မှ ထွက်လာစဉ်ကတည်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်အိုးလက်သီး သိုင်းကွက်မှာ အဆင့်ချိုးဖြတ်ရန် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခုအခါ အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံလိုက်သည့်အခါ ထိုခံစားချက်မှာ ပိုမို သိသာလာခဲ့သည်။

ဆယ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

လော့ချန်သည် ကောင်းကင်အိုးလက်သီး၏ တတိယမြောက် တိုက်ကွက်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

“ဝုန်း...”

လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ကျယ်ပြောလှသည့် ချီစွမ်းအင်များမှာ လော့ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခန့်ညားလှသည့် တောင်ကြီးငါးလုံး၏ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“တောင်ခွင်းလက်သီး...”

“ဘုန်း...”

လော့ချန် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ တောင်ငါးလုံး၏ ပုံရိပ်များမှာ အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားပြီး ထည်ဝါလှသည့် တောင်ကြီးမှာ ခြေသုံးချောင်းပါသည့် မိုးမြေနတ်ဘုရားအိုးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လျက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

“ဘုန်း...”

မီတာ ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးမှာ ထိုကြီးမားလှသော အင်အားကို တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ တောင်ကိုယ်ထည်မှာ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ထိပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်မှာ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားကာ လေထုမှာလည်း ရေလှိုင်းနှယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

“တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ဖျက်ဆီးအားပဲ... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားနဲ့သာ ပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် စွမ်းအားက ပိုပြီး သန်မာလာမှာပဲ... သာမန် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်တယ်...”

ခန္ဓာသန့်စင်ကန်၏ ဆေးအရှိန်ကြောင့် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားမှာ ပေါင်ချိန် သန်းပေါင်းများစွာအထိ ရှိနေခဲ့ရာ ကောင်းကင်အိုးလက်သီးနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ စွမ်းအားမှာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

“ဓားသိုင်းကို စမ်းကြည့်ရအောင်...”

လော့ချန်သည် လျှပ်စီးဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ကိုယ်ပေါ်မှ ဓားဆန္ဒများကို လှုံ့ဆော်ကာ ဓားတစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

“ချင်း...”

အလွန်အမင်း စုစည်းထားသည့် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည့် တောက်ပလှသော ကြယ်အလင်းတန်းနှယ် တောင်ကုန်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ရွှပ်...”

တောင်ကုန်းတောင်ကုန်းမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းမှာလည်း ဖြောင့်တန်းလှသဖြင့် ထက်မြက်လှသည့် အရှိန်အဝါများကို ပြသနေသည်။ ကျယ်ပြောလှသည့် ဓားအဟုန်ကြောင့် တောင်ကုန်းမှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် နိမ့်ကျသွားသည်။

“ကောင်းတယ်... ကောင်းကင်ယံဓားသိုင်းရဲ့ ပဉ္စမမြောက်တိုက်ကွက် အောင်မြင်သွားပြီ...”

လော့ချန်၏ အသံတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မူလက သူ၏ အစီအစဉ်မှာ ပဉ္စမမြောက်တိုက်ကွက်ဖြစ်သော ကြယ်တာရာကြွေကျခြင်းကို အခြေခံအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဓားသိုင်းကွက်မှာ တစ်ကွက်ထက်တစ်ကွက် ပိုမို သန်မာလှသလို ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲမှုမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာသည် မဟုတ်ပါလား။

ပဉ္စမမြောက်တိုက်ကွက် ကြယ်ကြွေခြင်းမှာ ကြယ်ငါးပွင့် အဆင့်မြင့် ဓားသိုင်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံရန် မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမို ချောမွေ့နေခဲ့ခြင်းပင်။ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ကြယ်ကြွေခြင်းသိုင်းကွက်ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။

“ဓားဆန္ဒက အလွန်တရာ မြင့်တက်လာပြီး အခြေခံတွေ ခိုင်မာနေလို့ ဖြစ်ရမယ်...”

လော့ချန် အဓိက အချက်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ ဓားဆန္ဒ မြင့်တက်လာခြင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား တိုးတက်လာရုံတင် မကဘဲ ဓားသမားတစ်ဦးအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုမှာ ဘက်ပေါင်းစုံမှ တိုးတက်ဖြစ်ပေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဓားဆန္ဒမှာ ဓားသမားတိုင်း အလိုရှိနေသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ကောင်းပြီ... ငါ့ရဲ့ အခုလက်ရှိ စွမ်းအားက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် အလယ်အလတ် သန်မာသူတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်ပြီ...”

လော့ချန် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ မှန်ကန်ခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာ စစ်မှန်သည့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် သန်မာသူတစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ကြည့်မှသာ သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... မင်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့်ကို ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်... ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ဦး...”

စိတ်ဓာတ်များ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း အရှေ့တောင်ဘက်သို့ အရှိန်အကုန်တင်၍ ပျံသန်းထွက်ခွာခဲ့သည်။

သုံးရက်အကြာတွင် လော့ချန်သည် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လော့ယန်မြို့...

၎င်းမှာ ဝူးယန်မြို့အနီးရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဝူးယန်မြို့နှင့် မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာခန့်သာ ဝေးကွာပေသည်။ လော့ချန်သည် ဝူးယန်မြို့၏ တိကျသည့် နေရာကို မသိရှိသဖြင့် မြို့ငယ်လေးတွင် လမ်းမေးရန်နှင့် ဆွန်မိသားစု၏ သတင်းများကို စုံစမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ လူအများ၏ အာရုံကို မဆွဲဆောင်လိုသဖြင့် လော့ချန်သည် မြို့ပြင်၌ ဆင်းသက်လိုက်ကာ မြို့ထဲသို့ ခြေလျင် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

မြို့မှာ မကြီးမားလှပေ။ လော့ချန်သည် လမ်းဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ ဆံပင်ဖြူနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အချိန်ကာလများက သူ၏ မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းလှသည့် အမှတ်အသားများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဆီဥနေသည့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို သေသေချာချာ သုတ်သင်နေခဲ့ပြီး လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပျူငှာစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ဘာသောက်မလဲ...”

“လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးနဲ့ မုန့်အချို့ ပေးပါ...”

“ကောင်းပါပြီ... အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်...”

ခဏအကြာတွင် အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ပန်းပွင့်ပုံစံ ဂါဝန်လေး ဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် မုန့်ပန်းကန်ကို လာချပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများက လော့ချန်၏ ခါးရှိ လျှပ်စီးဓားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

“ရှောင်ယွင်... မြန်မြန် လာခဲ့စမ်း... ဧည့်သည် လက်ဖက်ရည်သောက်တာကို အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့လေ...”

အဘိုးအိုက မိန်းကလေးငယ်ကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ရင်း လော့ချန်ကို အားနာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“သူက ပုံပြင်တွေ အများကြီး နားထောင်ထားတော့ ကြီးလာရင် လောကအနှံ့ လှည့်လည်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတာ... သခင်လေးကို ရယ်စရာ ဖြစ်စေမိပြီ...”

လော့ချန်က ပြုံးလျက် ဆိုခဲ့သည်။

“ဒါက ကောင်းတဲ့အရာပဲလေ...”

အဘိုးအိုက ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့လို မိသားစုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားရဲမှာလဲ... ဝမ်းဝဖို့တောင် မနည်း ကြိုးစားနေရတာပဲလေ...”

လော့ချန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အရိုးအဆစ်များကို သန်မာစေပြီး သွေးအရှိန်အဝါများကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ဆေးဝါးများမှာ သာမန်အားဖြင့်ပင် ငွေပြား ရာဂဏန်းခန့် ရှိသဖြင့် သူပင် အစောပိုင်းက မတောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သာမန်လူများဆိုလျှင်မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိချေ။ သွေးအရှိန်အဝါ အားနည်းလွန်းပါက သိုင်းဝိညာဉ်ကိုပင် နိုးကြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်မှာ ချမ်းသာသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟူသော စကားမှာ အလကား ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း လော့ချန် မေးမြန်းခဲ့သည်။

“အဘိုး... ဝူးယန်မြို့ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲ...”

“တောင်ဘက်ကို နောက်ထပ် မိုင်ပေါင်း နှစ်ရာလောက် ဆက်သွားရင် ရောက်ပါပြီ...”

လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ငွေစတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ငွေရှင်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် လမ်းမပေါ်၌ ပြင်းထန်လှသည့် တုန်ခါမှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူအုပ်စုတစ်စုမှာ မြင်းများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းလာကြခြင်းပင်။ မြို့ငယ်လေး၏ လမ်းမများမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှရာ ထိုလူများက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးနင်းလာသဖြင့် တစ်လမ်းလုံး မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ လမ်းဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိခိုက်မှုများ ရှိလာခဲ့သည်။ ပြာယာခတ်နေသည့် လူအုပ်ကြောင့် စားပွဲအချို့ မှောက်သွားခဲ့သလို လော့ချန်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့သည်။ ရှောင်ယွင် ဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ တွန်းတိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် လမ်းမပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုနေခဲ့သည်။

“ရှောင်ယွင်...”

အဘိုးအို အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး အမြန်ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဖယ်စမ်း...”

ပြေးဝင်လာသည့် လူအုပ်မှာ အရှိန်လျှော့မည့် အမူအရာ လုံးဝ မရှိပေ။ ဦးဆောင်လာသည့် မျက်လုံးများမှာ ယုတ်မာပုံရသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း မြင်းကြိမ်လုံးကို မြှောက်ကာ ထိုမြေးအဘိုး နှစ်ဦးကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနှစ်ဦးကို ဘေးသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဖျောင်း...”

မြင်းကြိမ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အစင်းရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်က တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူ လွဲသွားသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဘိုး... အဲ့ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မောက်မာနေကြတာလဲ...”

အဘိုးအိုမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ကာ လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဆိုခဲ့သည်။

“တိုးတိုးနေပါ... သူတို့က ဆွန်မိသားစုက လူတွေပဲ... မိသားစုထဲမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိတယ်လေ... ငါတို့လို သာမန်လူတွေက မထိရဲစရာတွေပဲ...”

အခန်း (၄၈၃) ပြီးပါပြီ။