အခန်း (၁၆၇၇-၁၆၇၉)

အခန်း (၁၆၇၇) - အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံး လာပေးတာပဲ

~"ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက နေမဝင် အင်ပါယာမှာ လူသိများပြီး သဘောထား ကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကောင်းမွန်မှုတွေကြောင့်... အင်ပါယာက လူတွေ အများကြီးက သူ့ကို လေးစားကြတယ်..."

"အရင်တုန်းက ဘုရင်မကြီးက ဒီ လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား လက်ဝါးကပ်တိုင် တံဆိပ်ကို ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးကို အထူး ချီးမြှင့်ခဲ့တယ်... ဒါက သူ့ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ရိုးသားမှု၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုနဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေအတွက် ဂုဏ်ပြုတာပါ... အရေးအကြီးဆုံးကတော့... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားစဉ်မှာ... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက သူ့အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ ဘုရင်မကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"ဒီ တံဆိပ်က တခြား ဘယ် ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ်ထက်မဆို အဆပေါင်း ဆယ်ချီ၊ ရာချီ ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်..."

အစ္စဘဲလ်လာက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောပြလိုက်၏။

"အရေးအကြီးဆုံးက... ဒီ လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ်မှာ အထူး လုပ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ တစ်ခု ရှိတယ်..."

"အဲ့ဒါက ဘာလဲ ဆိုတော့... နိုင်ငံတော် အကျိုးစီးပွားနဲ့ ဘုရင်မကြီးရဲ့ မူဝါဒတွေကို မထိခိုက်စေသရွေ့... ဘုရင်မကြီးကို ဘယ်အရာမဆို ခြွင်းချက်မရှိ လုပ်ဆောင်ခိုင်းလို့ ရတယ်..."

"ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ဒါကို ရတနာ တစ်ပါးလို တန်ဖိုးထားပြီး... အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကျမှ ထုတ်သုံးဖို့ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့... ဘုရင်မ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ ပိုက်လိုင်း ယိုစိမ့်ပြီး ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ... သူက ဒီတံဆိပ်ကို သုံးပြီး ဘုရင်မကြီးကို နောက်ဆက်တွဲ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ခဲ့တာ... အဲ့ဒီ အချိန်ကျမှ တံဆိပ် ပျောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတာ..."

ယဲ့ဖန် သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း... ဇာတ်ကြောင်း တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွား၏။

‘အတိုချုပ် ပြောရရင်... ဒီ လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ်က တရုတ်ပြည်က 'သေဒဏ် ကင်းလွတ်ခွင့် ရွှေပြား' (Death-exemption Gold Tablet) နဲ့ တူတာပဲ။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး ဆိုတဲ့ လူကောင်းကြီးက ဒီပစ္စည်းကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းခဲ့တယ်။

ဘုရင်မ လမ်းမကြီးပေါ်က ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာ မြင်တော့မှ... သူက ဒီတံဆိပ်ကို သုံးပြီး ဘုရင်မကြီးကို ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးဖို့၊ ပြည်သူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့နဲ့ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ အန္တရာယ် ကာကွယ်ရေး အသိပညာ ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ တံဆိပ် ပျောက်နေတာ သိလိုက်ရတာ။’

ယဲ့ဖန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အကြံတစ်ခု ရသွား၏။

"သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း အပြင်... နေမဝင် အင်ပါယာမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်ထိ ရှိလဲ..."

"ဒါပေါ့... သူက အရမ်း အရေးပါတယ်..."

အစ္စဘဲလ်လာ၏ အသံက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံ ရ၏။

"သူက တော်ဝင် မိသားစုဝင် မြို့စား တစ်ယောက်လေ..."

"နေမဝင် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် မိသားစုနဲ့ သွေးသား တော်စပ်သလို... အစောပိုင်း ကာလတွေတုန်းက နေမဝင် အင်ပါယာ တည်ဆောက်ရေးနဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတွေမှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ပြသခဲ့ဖူးတယ်..."

"ဒါ့အပြင်... သူက ရိုးသားပြီး သဘောထား ကောင်းတယ်... အန်းကျူ မြို့စား (Duke Anjou)၊ ယော့ခ် မြို့စား (Duke York)၊ ဝီလျံ မြို့စား (Duke William) တို့နဲ့လည်း ဆက်ဆံရေး အရမ်း ကောင်းမွန်တယ်... သူ့ရဲ့ ဩဇာအာဏာက အင်ပါယာ မြို့စား မိသားစုတွေကြားမှာ ထိပ်တန်း အဆင့်ပဲ..."

"မဟုတ်ရင်... သူ့ပစ္စည်း ပျောက်သွားတာနဲ့... အဖွဲ့အစည်းက ကျွန်မကို ဒီလောက် အလောတကြီး လွှတ်လိုက်ပါ့မလား... ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး လွှဲပေးလိုက်မှာပေါ့..."

"ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားပေး..."

ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း... ရင်ထဲတွင်တော့ ပျော်ရွှင်နေမိ၏။

‘နေမဝင် အင်ပါယာမှာ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားတယ်... လူတိုင်း လေးစားရတယ်... မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်း ပေါများတယ်...

ဒါက... အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံး လာပေးတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…’

အစ္စဘဲလ်လာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရ၏။

"ရှင့်ကို ခေါ်သွားရမယ်..."

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က... ဟောင်ကောင် (Xiangjiang) ရဲ့ သူခိုးဘုရင်လေ..."

"သူ့ဆီကနေ ခိုးမှုတွေ၊ နှိုက်မှုတွေ အကြောင်း တော်တော်လေး သင်ယူထားဖူးတယ်..."

"အရေးအကြီးဆုံးက... လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ် ပျောက်ဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ သဲလွန်စ တချို့ ရှိနေတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားရင်... ဒီအမှုမှန် ပေါ်ပေါက်ရေး အတွက် ခင်ဗျားကို အများကြီး အထောက်အကူ ပြုနိုင်မှာပါ..."

"တကယ်လား..."

အစ္စဘဲလ်လာ သံသယ ဝင်နေဆဲပင်။

ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်၏။

"မယုံရင် လောင်းကြမလား..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် ရှုံးရင်... ခင်ဗျား ကြိုက်သလို အပြစ်ပေးလို့ ရတယ်..."

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် နိုင်ရင်တော့... ခင်ဗျား အခု ဝတ်ထားတဲ့ သားရေဂျာကင် အကျပ်လေး ဝတ်ပြီး... ကျွန်တော့် အမောပြေအောင် ကိုယ်လုံးပြ ဖျော်ဖြေပွဲလေး တစ်ခုလောက် ကပြရမယ်..."

အစ္စဘဲလ်လာ အလျင်လိုနေပုံ ရ၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"လိုက်ခဲ့..."

"လောင်းကြေးထပ်တာတွေ ထားလိုက်တော့..."

"ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး အိမ် ရောက်ရင်... အပြောအဆို အနေအထိုင် ဆင်ခြင်နော်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ဆိုင်ကယ် နောက်ခုံကို ပုတ်ပြပြီး ယဲ့ဖန်ကို တက်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ယဲ့ဖန် သူမ၏ ဆိုင်ကယ်ပေါ် မတက်ပေ။

ထို့အစား... သူက ကားသော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး မေဘက်ခ် (Maybach S680) ကားကြီးကို ဖွင့်လိုက်၏။

အစ္စဘဲလ်လာ ဆိုင်ကယ် စက်နှိုးပြီး ထွက်ခွာသွားသောအခါ... သူလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။

အစ္စဘဲလ်လာက ယဲ့ဖန် မေဘက်ခ် ကားကြီး မောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားသော်လည်း... ဘာမှ မပြောပေ။

သူမက ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး... မနီးမဝေးရှိ ပန်းခြံကြီး တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ စံအိမ်တော်သည် ပန်းခြံကြီး တစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိ၏။

အစ္စဘဲလ်လာက ဆိုင်ကယ် ရပ်လိုက်သည်။ ယဲ့ဖန်ကို ခေါ်ပြီး ပန်းခြံထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် သူမက အထူးတလည် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီ ပန်းခြံ နာမည်က ဘက်ကင်ဟမ် ပန်းခြံ (Buckingham Park) တဲ့..."

"ဘက်ကင်ဟမ် မိသားစုက အကုန်အကျခံပြီး တည်ဆောက်ထားတာ... ရှုခင်းတွေ လှပရုံတင် မကဘူး... ပရဟိတ နေရာတွေလည်း အများကြီး ပါဝင်တယ်... မြူခိုးမြို့တော်မှာ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်..."

"ဒါ့အပြင်... မြို့စားကြီးနဲ့ မိသားစု အဓိက အဖွဲ့ဝင်တွေ နေထိုင်တဲ့ နေရာက လွဲရင်... ကျန်တဲ့ ဘက်ကင်ဟမ် စံအိမ်တော် ဧရိယာ အများစုကို ပြည်သူလူထုအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားတယ်..."

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။

မိမိ၏ စံအိမ်တော်ကို ပြည်သူလူထုနှင့် ခရီးသွားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးထားသည် ဆိုတော့... ဒီလို စိတ်သဘောထားမျိုးက အထက်တန်းလွှာတွေ ကြားမှာ တကယ်ကို ရှားပါးလှသည်။

အစ္စဘဲလ်လာ နောက်မှ လိုက်ပါပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဗီလာကြီး တစ်လုံးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကာ... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး ကိုယ်တိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသော အခါတွင်မူ... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးသည် လူချစ်လူခင် ပေါများကြောင်း ယဲ့ဖန် ချက်ချင်း ယုံကြည်သွားလေတော့သည်။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက အသက် (၇၀) ခန့် ရှိပုံ ရ၏။

ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း... တစ်ကိုယ်လုံး သပ်ရပ် သန့်ရှင်းနေ၏။

ဒါ့အပြင်... ပထမ မြင်မြင်ချင်းမှာပင်... ကြင်နာတတ်သော အဘိုးအို တစ်ဦး ဟူသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်၏။

လူတွေကို သူ့အနား ကပ်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ရ၏။ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သောသော သောက အရိပ်အယောင်များ ရှိနေ၏။

သို့သော် အစ္စဘဲလ်လာနှင့် ယဲ့ဖန်တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ... သူက ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"အစ္စဘဲလ်လာ... သမီး ရောက်လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်ကွယ်..."

"ဦးကို ကူညီပေးပါဦး..."

"လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ်က ဦးအတွက် အရမ်း အရေးကြီးလို့ပါ..."

အစ္စဘဲလ်လာကလည်း သူ့ကို လေးစားသမှုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မြို့စားကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မတို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီး ကူညီပေးပါ့မယ်..."

"တံဆိပ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အဖြစ်အပျက် အသေးစိတ်ကို ရှင်းပြပေးပါလား..."

"ဦးက တံဆိပ်ကို စာကြည့်ခန်းထဲက စားပွဲ အံဆွဲထဲမှာ သိမ်းထားတာ..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ဖြစ်စဉ်ကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ (၃) ရက်လောက်က... ဦး အဲ့ဒါကို ထုတ်ပြီး ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့သေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက... ဘုရင်မကြီးကို အကူအညီ တောင်းဖို့ ထုတ်ယူမယ် လုပ်တော့မှ... ပျောက်နေမှန်း သိလိုက်ရတာ..."

"စာကြည့်ခန်း တစ်ခုလုံး၊ ဦးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဏ္ဍာတိုက်နဲ့ အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့်... မတွေ့တော့ဘူး..."

အစ္စဘဲလ်လာက သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း အဓိက အချက်အလက်များကို မှတ်သားလိုက်၏။ ထို့နောက် မေးခွန်း အနည်းငယ် မေးမြန်းပြီး အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးလိုက်၏။

ယဲ့ဖန်က ဘေးမှနေ၍ ဘက်ကင်ဟမ် စံအိမ်တော်၏ အပြင်အဆင်နှင့် မြို့စားကြီး၏ အပြောအဆို အမူအရာများကို လေ့လာနေ၏။

အစ္စဘဲလ်လာက မှုခင်းဆေးပညာ နည်းလမ်းများ အသုံးပြုပြီး စာကြည့်ခန်း အတွင်း လူဝင်လူထွက် ခြေရာများကို စစ်ဆေးနေစဉ်... ယဲ့ဖန် ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"မြို့စားကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ (၃) ရက် အတွင်း... ခင်ဗျားရဲ့ နေအိမ်ကို ဘယ်သူတွေ ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့လဲ ဆိုတာ မှတ်မိလား…”

အခန်း (၁၆၇၈) - လိုလီတာ (Lolita)

~ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ ထို့အစား အစ္စဘဲလ်လာကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဒီလူငယ်က ဘယ်သူများလဲကွယ်..."

"ကျွန်မ သူငယ်ချင်းပါ..."

အစ္စဘဲလ်လာက အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"သူက သူခိုးတွေ အကြောင်း တော်တော်လေး နားလည်တယ်..."

"ပြီးတော့ သူ့မှာ အံ့သြစရာ ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေလည်း ရှိတယ်..."

"သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှေ့တိုင်းက လာတာပါ..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ယဲ့ဖန်ကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပါပဲ... အရှေ့တိုင်းက မိတ်ဆွေ..."

"ကျုပ်နဲ့ အစေခံတချို့ အပြင်... ကျုပ် မြစ်လေး နှစ်ယောက် (ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်) နဲ့ တူမလေး တစ်ယောက်ပဲ ဒီအိမ်ထဲ ဝင်ထွက်သွားလာကြတာ..."

"အဲ့ဒီအထဲမှာ... အစေခံတွေက စံအိမ်တော်ထဲမှာ (၂၄) နာရီလုံးလုံး ရှိနေကြတယ်... ဘယ်မှ မသွားကြဘူး... ပြီးတော့ ကျုပ် မကြိုက်တာကို သိကြလို့... စာကြည့်ခန်းထဲကို ဘယ်တော့မှ ခြေမချရဲကြဘူး..."

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဆိုလိုတာက... မြို့စားကြီး ပြောချင်တာက... ခင်ဗျားရဲ့ လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား လက်ဝါးကပ်တိုင် တံဆိပ် ပျောက်ဆုံးမှုက အစေခံတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး ပေါ့နော်..."

"မသက်ဆိုင်ဖို့ များပါတယ်..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ကျုပ် စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ပျောက်သွားတာ သေချာတယ်..."

ယဲ့ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို အစေခံတွေကို ခဏ ထားလိုက်ကြရအောင်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ (၃) ရက် အတွင်း... မြို့စားကြီးရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲကို ဘယ်သူတွေ ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့ကြလဲ..."

"သိပ်မများပါဘူး..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။

"စာကြည့်ခန်း ဆိုတာ ကျုပ် တွေးခေါ်ဖို့နဲ့ လေ့လာဖို့ နေရာပါ... အဲ့ဒီမှာ ကျုပ်ရဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဝင်တာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း ကျုပ် မြစ်လေး နှစ်ယောက်ကို မြင်ရတော့ စိတ်ပျော်ရွှင်နေမိလို့... သူတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ အားလပ်ရက် လာလည်နေတဲ့ ကျုပ် တူမလေးကို စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်ခွင့် ပြုခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အစကနေ အဆုံးထိ... ကျုပ်ရယ်၊ ကျုပ် မြစ်လေး နှစ်ယောက်ရယ်၊ တူမလေးရယ်ပဲ ဝင်ခဲ့ကြတာ..."

ပြောရင်းဆိုရင်း ယဲ့ဖန် မေးမည်ကို စောင့်မနေဘဲ သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ကျုပ် ဒီကလေး (၃) ယောက်ကို မေးပြီးပြီ..."

"သူတို့က စာကြည့်ခန်းထဲက ဘာမှ မယူခဲ့ပါဘူးတဲ့..."

"ပြီးတော့ ဒီကလေး (၃) ယောက်က ပုံမှန် အချိန်မှာလည်း အရမ်း လိမ္မာပြီး စကားနားထောင်ကြပါတယ်... သူတို့ လိမ်မယ် မထင်ဘူး... ဒါကြောင့် ကျုပ်က ပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းပြီး ကြည့်ခိုင်းရင် ကောင်းမလားလို့..."

ယဲ့ဖန် ဘာမှ ပြန်မငြင်းပေ။

သူက ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးကို သူ့မြစ်လေး နှစ်ယောက်၊ တူမလေးနှင့် အစေခံများ အကြောင်း ပိုမို အသေးစိတ် မေးမြန်းလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... သူသည် စနစ်၏ ရတနာ ရှာဖွေခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး... ဘက်ကင်ဟမ် စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို စကင်န်ဖတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပြောလိုက်၏။

"မြို့စားကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ မြစ်လေး နှစ်ယောက်၊ တူမလေးနဲ့ အစေခံတွေကို တစ်နေရာတည်း စုပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော်တို့ မေးခွန်းတချို့ မေးချင်လို့ပါ..."

"ကျွန်တော် လာတုန်းက စံအိမ်တော် ပတ်ဝန်းကျင်က လုံခြုံရေး အခြေအနေကို လေ့လာခဲ့ပါတယ်..."

"နေအိမ် အတွင်းမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ (Surveillance Camera) တွေ မရှိပေမယ့်... နေအိမ် အပြင်ဘက်မှာတော့ ကင်မရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီ ကင်မရာတွေမှာ ဘာမှ ထူးခြားမှု မတွေ့ရဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ တံဆိပ် ပျောက်ဆုံးသွားတာလည်း သေချာတယ် ဆိုရင်... ဒါက အတွင်းလူ လုပ်တာလို့ အတည်ပြုလို့ ရပြီ..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

အစ္စဘဲလ်လာက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စစ်ဆေးပြီးပြီ ဖြစ်၍...

"ကျွန်မ မစ္စတာ ယဲ့ ကို ထောက်ခံပါတယ်..."

"ခုနက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... စာကြည့်ခန်း တစ်ခုလုံးမှာ သံသယ ဖြစ်စရာ ဘာမှ မတွေ့ရဘူး... ပြတင်းပေါက် (၃) ပေါက်နဲ့ အဲ့ဒီ ပြတင်းပေါက်တွေကို စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ ကင်မရာတွေမှာလည်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိဘူး..."

"တကယ်လို့ မြို့စားကြီးရဲ့ တံဆိပ်က စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ပျောက်သွားတာ သေချာတယ် ဆိုရင်... ပြဿနာက အတွင်းလူဆီမှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်၏။

"ဒါဆို ကျုပ် သူတို့ကို ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

အစ္စဘဲလ်လာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မြို့စားကြီးက ပညာရှင် မဟုတ်တဲ့အပြင်... သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးနေတော့... သူတို့ကို မေးရင် သူတို့က တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကောင်း ထားလိမ့်မယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က တော်ဝင် အထူး ဌာနနဲ့ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေး အရာရှိတွေကို ကိုယ်စားပြုတာ ဆိုတော့... အခြေအနေက မတူတော့ဘူး..."

"သူတို့ကို မြန်မြန် ခေါ်လိုက်ပါ... ကျွန်မ မေးပါရစေ..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး သဘောတူလိုက်ပြီး... ဖုန်းအချို့ ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

မကြာမီ... စံအိမ်တော်ရှိ အစေခံ အချို့နှင့် ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ မြစ်လေး နှစ်ယောက်၊ တူမလေးတို့သည် စံအိမ်တော် ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိ စုဝေးလာကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်... ယဲ့ဖန်သည် သူ့ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရှိသွား၏။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ တူမလေး။

သူမသည် အသက် (၁၆)၊ (၁၇) နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး... လိုလီတာ (Lolita) စတိုင်လ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ အပြစ်ကင်းစင်သော မင်းသမီးလေး တစ်ပါး ပုံစံမျိုး ပေါက်နေ၏။

သူမသည် အလွန် ဈေးကြီးသော ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝမ်းနည်းနေသော (၃) နှစ်၊ (၄) နှစ် အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့်... အရုပ်မလေးလို လှပသော (၆) နှစ်၊ (၇) နှစ် အရွယ် ကောင်မလေး တစ်ယောက်တို့၏ လက်ကို ဆွဲထား၏။

လျှောက်လာရင်းနှင့်. သူမက ကောင်လေးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးနေသလို... သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကလည်း အလွန် ဂရုတစိုက် ရှိလှ၏။

အရင်တုန်းက တွေ့ခဲ့ရသည့် မှိုင်းညို့ညို့ ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ယဲ့ဖန် သူမကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။

ဒီမျက်နှာက... ဂျွန်ဘူးဆီမှာ လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား တံဆိပ်ကို ရောင်းခဲ့သော ဘေ့စ်ဘော ဝတ်စုံနဲ့ ကောင်မလေး ၏ မျက်နှာပင်..။

သူမ လျှောက်လာသောအခါ... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးကို ကြောက်ရွံ့လေးစားသော ပုံစံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ဘိုးဘိုး... ဝီလျံလေးက ဘိုးဘိုး မေးခွန်းမေးမယ် ဆိုတာ ကြားလိုက်တာနဲ့ ဘာလို့ ကြောက်နေမှန်း မသိဘူး..."

"သူ ငိုပဲ ငိုနေတယ်..."

"သမီး ဘယ်လို ချော့ချော့ မရဘူး..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက သူ့ သွေးသားများကို အလွန် ချစ်ခင်ပုံ ရ၏။ သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ... နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး ဖယ်ရီ (Farry)... ဘိုးဘိုးဆီ လွှတ်လိုက်ပါ..."

"သမီး တော်တော်လေး လုပ်ပေးခဲ့ပါပြီ..."

"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ခဏနေ ဒီ လူကြီး နှစ်ယောက် မေးတာကို လိမ္မာသေချာ ဖြေပေးနော်..."

လိုလီတာမလေး ဖယ်ရီ က ကြောက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

သူမက ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးနေသော ဝီလျံလေးကို ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး လက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး... မူလ နေရာသို့ ပြန်သွားကာ... ယဲ့ဖန်နှင့် အစ္စဘဲလ်လာကို ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ... အစ္စဘဲလ်လာနှင့် ယဲ့ဖန်ကို ပြောလိုက်၏။

"ဒါ ကျွန်တော့် တူမလေး ဖယ်ရီ ပါ..."

"ဒီတစ်ခါ ကျောင်းပိတ်ရက်မို့လို့ ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်ပြီး... ဒီ အဖိုးကြီးကို လာအဖော်ပြုပေးတာပါ..."

"သူက အမြဲတမ်း ကြောက်တတ်ပြီး... လူစိမ်းဆိုရင် ကြောက်နေတတ်တယ်... စိတ်မရှိပါနဲ့နော်..."

"ခဏနေ မေးခွန်းမေးရင်... တတ်နိုင်သမျှ ညင်ညင်သာသာလေး မေးပေးကြပါ... သူ့ကို ခြောက်မလန့်ပါနဲ့..."

အစ္စဘဲလ်လာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ယဲ့ဖန်ကတော့ စိတ်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်မိ၏။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ဝီလျံလေးကို ခဏလောက် ချော့မော့လိုက်ပြီးနောက်... ဝီလျံလေး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၏။

အစ္စဘဲလ်လာ စတင် မေးမြန်းချိန်တွင်... ယဲ့ဖန်သည် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် နက်ရှိုင်းသော ရတနာ လမ်းကြောင်းပြ စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး... ဘက်ကင်ဟမ် စံအိမ်တော် အတွင်းရှိ အခြေအနေများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။

အစ္စဘဲလ်လာသည် ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ စကားကြောင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပုံ ရ၏။ ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ အစေခံများ၊ ဝီလျံလေး၊ ဖယ်ရီနှင့် အခြားသူများကို မေးမြန်းရာတွင်... သူမ၏ အသံက အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေ၏။

ခက်ထန်သော စကား တစ်ခွန်းတောင် မပြောရဲပေ။

"သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ရွှေရောင် လက်ဝါးကပ်တိုင် တံဆိပ် တစ်ခုလောက် မြင်မိကြလား... ကြက်တောင်ပံ အရွယ်အစားလောက် ရှိတယ်..."

"ရွှေစစ်... လက်ဝါးကပ်တိုင် ပုံစံ..."

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ အစေခံများ၊ ဝီလျံလေး၊ ဖယ်ရီနှင့် အခြားသူများ အားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြလေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၇၉) - သူက မင်းနဲ့ လူတိုင်းကို လိမ်နေတာ

~"ကျွန်တော်တို့က မြို့စားကြီးရဲ့ စာကြည့်ခန်းကို ခြေတောင် မချရဲပါဘူး... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ အဲ့ဒီနေရာကို တားမြစ်နယ်မြေလို သဘောထားပြီး... ဘယ်တော့မှ စည်းမကျော်ခဲ့ပါဘူး..."

"သမီးက ဘိုးဘိုးရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့ပေမယ့်... ဆော့ဖို့သက်သက် ဝင်သွားတာပါ... ဘာပစ္စည်းမှ မကိုင်ခဲ့ပါဘူး... ယူဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး..."

"သားလည်း ဝီလျံလေးလိုပါပဲ... ဆော့ဖို့ ဝင်သွားတာ... စာအုပ်တွေ လှန်လှော ကြည့်ရုံပါပဲ... ဘိုးဘိုးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ မကိုင်ရဲပါဘူး..."

"သမီးရောပဲ... ဦးလေးရဲ့ စာကြည့်ခန်းက အရမ်း လှလို့ ဝင်ကြည့်မိတာ... အဲ့ဒီမှာ လှပတဲ့ အလှဆင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ..."

"..."

လူတိုင်းက သူတို့၏ ဆင်ခြေတွေနှင့် သူတို့ ရှိနေကြပြီး... အတည်ပြုဖို့ နည်းလမ်း မရှိပေ။

အစ္စဘဲလ်လာ အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းသော်လည်း... ဘာ သဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့ပေ။

မကြာမီ... မေးမြန်းခြင်းက ရှေ့မတိုး နောက်မဆုတ်သာ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... ယဲ့ဖန် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်၏။

"ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါရစေ..."

အစ္စဘဲလ်လာ ခေါင်းကိုက်နေပုံ ရ၏။ သူမက နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ဖယ်ပေးလိုက်၏။

ယဲ့ဖန်က သူမ နေရာသို့ ချက်ချင်း ဝင်ယူလိုက်ပြီး... ဝီလျံလေး၊ ဖယ်ရီနှင့် ကျန်လူများကို ကြည့်လိုက်၏။

"နောက်ထပ်... ကျွန်တော်က လူတိုင်းကို မေးခွန်း မေးပါ့မယ်..."

"မမေးခင်... အားလုံးကို သတိပေးချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်... ကျွန်တော်က နေမဝင် အင်ပါယာရဲ့ တော်ဝင် အေးဂျင့်နဲ့ မတူပါဘူး..."

"ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှေ့တိုင်းက လာတာပါ... ကျွန်တော့် နိုင်ငံမှာ 'ရှေ့ဖြစ်ဟော ပညာရပ်' (Physiognomy) လို့ ခေါ်တဲ့... ဗေဒင်ဟောတာတို့၊ စုန်းအတတ်တို့နဲ့ ဆင်တူတဲ့ ပညာရပ် တစ်ခု ရှိတယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်လာခဲ့တာပေါ့..."

"အဲ့ဒီ ပညာရပ်ကတဆင့်... ကျွန်တော်တို့က လူတစ်ယောက်ရဲ့ အတိတ်ကို ထွင်းဖောက် မြင်နိုင်သလို... သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်တယ်..."

ဝီလျံလေး၊ ဖယ်ရီနှင့် အခြားသူများ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ... နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြပြီး... ယဲ့ဖန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အစ္စဘဲလ်လာနှင့် ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးလည်း အံ့သြသွားကြပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... ကျွန်တော် အဲ့ဒီ ပညာရပ်ကို နည်းနည်းလောက် တတ်ထားတယ်... အဲ့ဒါကို သုံးပြီး လီမိတက် အဒီရှင်း ဗစ်တိုးရီးယား လက်ဝါးကပ်တိုင် တံဆိပ်ကို ဘယ်သူ ခိုးသွားလဲ ဆိုတာ ရှာဖွေနိုင်တယ်..."

ထို့နောက်... သူက ဖယ်ရီနှင့် အခြားသူများကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ဒါကြောင့်... ကျွန်တော် မမေးခင်... တံဆိပ်ကို ခိုးသွားတဲ့ သူကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးချင်တယ်..."

"ကျွန်တော် နာမည် တပ်ပြီး မပြောခင်... အဲ့ဒီလူ ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ် ဝန်ခံလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ဒါမှ လူတွေ အများကြီး ရှေ့မှာ အရှက်မကွဲမှာ..."

ဝီလျံလေးက သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေဆဲပင်။ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

"တကယ်ကြီး အဲ့လောက်တောင် စွမ်းလို့လား..."

"ကာတွန်းကားတွေထဲက မှော်ဆရာတွေလိုမျိုးလား..."

"ဦးဦးက မျက်လှည့်ပြတတ်တာလား..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ မြစ်မလေးကတော့ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်နေပုံ ရ၏။

"ဒါက ခြောက်လုံး လှိမ့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"သမီးက သုံးနှစ်သမီးလေး မဟုတ်တော့ဘူးလေ... ဒါတွေကို မယုံပါဘူး..."

"တကယ်လို့ အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... နိုင်ငံတိုင်းမှာ ရဲတွေ ဘာလို့ လိုဦးမှာလဲ... အရှေ့တိုင်းကို သွားပြီး အဲ့ဒီ ပညာရပ်ကို သွားသင်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ... ဒါဆို ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဘယ်ပြေးလို့ လွတ်တော့မှာလဲ..."

ဖယ်ရီကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ရ၏။ သူမက ဝီလျံလေးကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်... သူမ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

"ဝီလျံလေးက တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ယဲ့ဖန် ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း မျက်နှာထား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာထားကမူ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး... အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိ၏။

"သမီး ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."

"တံဆိပ် ပျောက်သွားတာက ဝီလျံလေးကြောင့်လို့ ပြောချင်တာလား..."

ဖယ်ရီက အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံ ရပြီး... ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။

သုံးနှစ်သား အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဝီလျံလေးကမူ ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

"ဝီလျံလေး မဟုတ်ပါဘူး..."

"မမ ဖယ်ရီက ဝီလျံလေးကို တံဆိပ် ပေးတုန်းက... ဝီလျံလေးက လှလည်းလှတယ်၊ ပျော်ဖို့လည်း ကောင်းတယ် ဆိုပြီး ခဏလောက် ယူဆော့လိုက်တာပါ..."

"ဝီလျံလေး ဆော့ပြီးတဲ့ အခါ... မူလ နေရာမှာ ပြန်ထားခဲ့တယ် ဆိုတာ သေချာ မှတ်မိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ ဘိုးဘိုးက ပစ္စည်း ပျောက်သွားတယ် ဆိုပြီး ပြောလာတာ..."

"ဝီလျံလေးကြောင့် ပျောက်သွားတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သွား၏။

"ဝီလျံလေး... မြစ်လေးက တံဆိပ်ကို ယူပြီး ဘယ်တွေ သွားခဲ့သေးလဲ..."

"နေရာ အများကြီး သွားခဲ့တယ်... စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးရယ်... အပြင်က ပန်းခြံရယ်..."

ဝီလျံလေး ဝမ်းနည်းနေရှာသည်။

"ဒါပေမဲ့ မူလ နေရာမှာ ပြန်ထားခဲ့တာတော့ သေချာ မှတ်မိပါတယ်..."

"ဘိုးဘိုး... သား မဟုတ်ပါဘူး..."

ဖယ်ရီ ခေါင်းခါလိုက်၏။

"သူက တခြား အရုပ်တွေနဲ့ ဆော့တုန်းကလည်း အဲ့လိုပဲ... မူလ နေရာမှာ ပြန်ထားခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့... ကလေး တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အများကြီး မှတ်မိနိုင်မှာလဲ..."

"ဆော့ပြီးရင်... ဘေးနားမှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ပြီး မေ့သွားတာ နေမှာပေါ့..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီး၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

‘ဟုတ်တယ်... ဝီလျံလေးက သုံးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။

ဒီအရွယ် ကလေး တစ်ယောက်မှာ... အရာရာကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိသေးဘူး။

အရင်တုန်းကလည်း... ကစားစရာတွေနဲ့ ဆော့ရင်း ပျောက်ပျောက် သွားတတ်တယ်။

တကယ်လို့ တံဆိပ်ကို ဝီလျံလေးက ယူဆော့ခဲ့တာ ဆိုရင်... ဆော့ရင်းနဲ့ ပျောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိတယ်။’

သို့သော်... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် အနေဖြင့် ဖယ်ရီကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဖယ်ရီ... ဝီလျံလေးက သမီး သူ့ကို တံဆိပ် ပေးလိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"နောက်ပိုင်းကျတော့... ဝီလျံလေးက တံဆိပ်ကို မူလ နေရာမှာ ပြန်ထားခဲ့တာ သမီး မြင်လိုက်လား..."

ဖယ်ရီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကြောက်ရွံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သမီးက ဦးလေးရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲကို စာသွားဖတ်ရင်း... မတော်တဆ အဲ့ဒီ တံဆိပ်ကို တွေ့လိုက်တာပါ... အရမ်း လှတယ် ဆိုပြီး ကောက်ယူ ကြည့်မိလိုက်တယ်..."

"အဲ့ဒီ အချိန်မှာ ဝီလျံလေးက မြင်သွားပြီး... လိုချင်တယ် ဆိုပြီး ပူဆာလို့ သူ့ကို ပေးလိုက်တာ... ပြီးတော့ သမီး စာဆက်ဖတ်နေလိုက်တယ်..."

"ညနေစောင်းတဲ့ အထိ စာဖတ်နေလိုက်တာ... ဝီလျံလေး ပြန်လာတဲ့ အချိန်ကျတော့... သမီး အဲ့ဒီ ကိစ္စကို မေ့သွားတယ်..."

"သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... သူ တံဆိပ်ကို ပြန်ယူလာခဲ့လား..."

ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးက ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို လှမ်းဆွဲနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူက ဖယ်ရီကို စိုက်ကြည့်ပြီး ထပ်မေးလိုက်၏။

ဖယ်ရီက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ရ၏။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝီလျံလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဝီလျံလေး... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး..."

"အဲ့ဒီနေ့က တံဆိပ်ကို ပြန်ယူလာခဲ့တာ သေချာရဲ့လား..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ... ဝီလျံလေး သိသိသာသာပင် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားပုံ ရ၏။ ငိုနေတာတောင် ခဏ ရပ်သွား၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... ဘက်ကင်ဟမ် မြို့စားကြီးသည် သူ့မြစ်လေး မတော်တဆ ပျောက်ရှသွားစေခဲ့သည်ဟု အတည်ပြုလိုက်တော့သည်။

သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရ၏။

"ဝီလျံလေး... ဝီလျံလေး... ဘိုးဘိုး မြစ်လေးကို ဘာပြောရမလဲကွယ်..."

"တခြား ပစ္စည်းတွေ ဆိုရင် ထားလိုက်ပါတော့... အဲ့ဒါက ဘိုးဘိုးရဲ့ အသက်ကယ်ဆေးလို အရာပါကွ..."

"..."

ဘိုးဘိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ... ဝီလျံလေးက သူ အမှားလုပ်မိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

"တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ် ဘိုးဘိုး..."

"ဝီလျံလေး တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဝီလျံလေး အခုပဲ သွားရှာပေးပါ့မယ်..."

ပြောပြောဆိုဆိုပင်... သူက စံအိမ်တော် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ယဲ့ဖန်က သူ့ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်၏။

"သွားစရာ မလိုပါဘူး..."

"မင်း ပျောက်သွားအောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝီလျံလေး မှင်သက်သွားရ၏။ မျက်ရည်စများနှင့် ယဲ့ဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"သား မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား..."

"သားက ယူဆော့ပြီး ပျောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်မိတာလေ..."

"မမ ဖယ်ရီ က ပြောတယ်... သား ဆော့ပြီး ပြန်လာတုန်းက တံဆိပ် ပါလာလား မပါလာလား သူ မမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့..."

ယဲ့ဖန် ပြုံးလိုက်ပြီး... ဝီလျံလေး၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက... သူ မင်းကိုရော တခြား လူတိုင်းကိုပါ လိမ်နေလို့လေ…”