အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာခြင်း

တောင်ကုန်းထက်တွင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံသည် လေထဲ၌ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသည်။

ရှန်းယီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ လျှပ်စီးမြင်းဖြူခြေလှမ်းနည်းစနစ် စာအုပ်ကို ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်း အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိ ဤကိုယ်ဖော့သိုင်းပညာသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ပြင်ပရေးရာခန်းမမှ ထုတ်ပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာဖြစ်ပြီး ခရီးဝေးနှင်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

[ကျောက်စိမ်းအဆင့်- လျှပ်စီးမြင်းဖြူခြေလှမ်းသိုင်းကွက် (ပြီးပြည့်စုံခြင်း)]

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၃၆၂ နှစ်]

ဤပမာဏက အနည်းငယ်တော့ ကိုးလို့ကန့်လန့် နိုင်နေသည်။ နတ်ဆိုးပုံဆောင်ခဲကို သန့်စင်ရန် လုံလောက်သော်လည်း ကျန်ရှိမည့် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ဖြင့် နတ်ဆိုးနာကြည်းချက်များ ပြန်လည်နိုးထမလာခင် သက်တမ်းကုန်သွားပါက ဤကဲ့သို့သောရတနာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် နတ်ဆိုးအမြုတေအချို့ ရရှိခဲ့လျှင် ထိုသက်တမ်းများကို အသုံးပြု၍ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုး ပြောင်းလဲခြင်းတတိယဆင့်ကို ထိုးဖောက်

ရန် ကြိုးစားကြည့်လျှင် မဆိုးလှပေ။

ရှန်းယီ စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး တောင်ကုန်းအောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်မိချိန်တွင် အခြေအနေ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ သေခြင်းတရား လွှမ်းမိုးနေသော နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ လေတိုးသံမှလွဲ၍ ဘာအသံမှ မကြားရပေ။

"မေ့နေတာ။"

ရှန်းယီ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တောင်ကုန်းများကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တိရစ္ဆာန်များသည် ကြီးမားသော ဖိအားအောက်မှ သက်သာရာ ရသွားကြပြီး တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

လန့်ဖျပ်နေသော ငှက်အချို့သာ ထိုနေရာမှ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

တောဘုရင်ကိုခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ချုပ်နှောင်ထားခြင်းဖြင့် တောင်တန်းများကို တုန်လှုပ်စေကာ နတ်ဆိုးတစ္ဆေများကို ရှောင်ဖယ်သွားစေသည်။

၎င်းတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူသားသည် လူပုံစံပေါက်နေသော တောဘုရင် ကျားနတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် မြင်နေရပြီး မိမိပိုင်နက်ထဲတွင် အေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေသည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုလူသည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

ယုံအန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးသည် အေးစက်ငြိမ်သက်နေသည်။

သာမန်ပြည်သူများသည် တံခါးများကို ပိတ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ညက ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိကြသော်လည်း လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြောင်းနှင့် သေဆုံးသူများမှာ မြို့ထဲမှ နာမည်ကြီး သူဌေးများဖြစ်ကြောင်းသာ သိထားကြသည်။

မြို့တံခါးပေါက်မှာ ရှင်းလင်းနေပြီး မနက်ခင်းတစ်ခုလုံး ကုန်သည်ခရီးသွား တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိပေ။

ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များသည် သိုင်းပညာမကျင့်ထားသော သာမန်လူများကိုပင် ထိတ်လန့် ထွက်ပြေးစေခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းသူအချို့သည် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်ကုန်းဘက်မှ ထူးဆန်းသော သတင်းများကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် ခေါင်းမော့လာပြီး မြို့တံခါးပေါက်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များလည်း သံသယဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များအောက်တွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။

မင်ရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ခုလုံး သွေးများ စိုရွှဲနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်ကွပ်ထားသော အနက်ရောင် ဓားအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ မထုတ်ရသေးသော်လည်း ဘေးလူများကို အနားမကပ်ရဲအောင် ဖြစ်စေသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုလူငယ် လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းသည် သူတို့ စောစောက ဆွေးနွေးနေကြသော တောင်ကုန်းဘက်မှ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် ယုံအန်းမြို့ထဲသို့ ဝင်ရဲသူမှာ မည်သို့ပင်ကြည့်စေ သာမန်မဟုတ်ပေ။

ထိုလူ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားပြီး လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သွားမှသာ...

အမှုထမ်းများသည် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန် မေ့လျော့နေမိကြောင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။

"သူ့ကိုယ်ပေါ်က သွေးတွေက ဘာသွေးတွေလဲ။"

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့! မနေ့ညက အခြေအနေမျိုးမှာ လူသတ်ချင်ရင် မြို့ပြင်ထွက်စရာ လိုလို့လား"

အရပ်ရှည်ရှည် အမှုထမ်းသည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။ သူတို့ ပြောဆိုနေကြသည့်အကြောင်းအရာမှာ နတ်ဆိုးများ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသနည်း၊ မြို့ပြင်တောင်ကုန်းပေါ်မှ မြို့ထဲထိ ခံစားရသော အရှိန်အဝါကြီးက ဘာလဲ ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

...

တိန့်မိသားစု အိမ်တော်

လင်းယောင် သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူများ တလွဲထင်နေကြသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမ မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး တိန့်မင်ရွှီ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့်နောက်သို့ တွန်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး သူ့လည်ပင်းကို ထောက်လိုက်သည်။

"အနည်းဆုံး ကျောက်စိမ်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့အဆင့် ရှိတဲ့ ကျားနတ်ဆိုးကြီး ရောက်လာတယ်၊ အဲဒီမှာ ရှန်းယီက ဒီလိုလုပ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဖျတ်ခနဲပဲ ရှင်းပြီလား။"

"..."

ကျန်းချန်ယွင် နှင့် ရှောင်ချမ်ဝေတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မရှင်းဘူးမလား အဲဒါဆို ဟုတ်ပြီ၊ကျွန်မလည်း နားမလည်လိုက်ဘူး။" လင်းယောင် လှည့်ထွက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။

တိန့်ကျန်းယွမ်လည်း နားမလည်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ဘေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် မိုးနတ်မင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်သော သူ့မျိုးဆက်များ၏မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး ပြောပြသော ပုံရိပ်သည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အံ့သြဖွယ် ကောင်းနေပုံရသည်။

အဘိုးအိုသည် တကယ်တမ်းတွင် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့ပေ။ အမြုတေအဆင့် ပညာရှင် မရှိတော့သည့်အချိန်တွင် ထိုလူငယ်က အခြားသူများထက် ပိုအားကိုးရမည်ဟု မသိစိတ်က ထင်မြင်မိရုံသာ။

ထို့အပြင် အရက်အတူသောက်ဖူးသည် ဖြစ်၍ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် နတ်ဆိုးလက်ချက်ဖြင့် အလကား မသေစေချင်သောကြောင့် ခေါ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်က သူ့မိသားစုကို တကယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းပြောတာက ရှန်းယီက ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ အပြင်ထွက်သွားတယ် ဟုတ်လား။"

ကျန်းချန်ယွင် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာသည်။ အားကုန်ထုတ်သုံးထားသဖြင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော ဖြစ်နေသော မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားကာ အသံမှာလည်း ချက်ချင်း မာထန်သွားသည်။

"ပေါက်ကရတွေ မင်း ဘာလို့ သူ့ကို မတားတာလဲ။"

ထိုစကားကြောင့် လင်းယောင် ကြောင်အသွားပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် ဖြတ်သလို လုပ်ပြသည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း၊အဲဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကျားနတ်ဆိုးကြီးတောင် ချက်ချင်း ပြတ်သွားတာနော်၊ ကျွန်မက ဘာနဲ့ သွားတားရမှာလဲ။"

"မင်း..."

ကျန်းချန်ယွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လင်းယောင်ကို အပြစ်တင်၍ မရမှန်း သူသိသည်။

ရှန်းယီ၏စွမ်းရည်ကို သူသိ၏။

သို့သော် မနေ့ညက အခြေအနေသည် ယခင်နှင့် မတူပေ။ အကယ်၍ စစ်မှန်သော အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျားနတ်ဆိုးနှင့် သွားတိုးပါက ဗာဂျာရာဂိုဏ်းကျောင်းထိုင်ကို သတ်နိုင်ရုံနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

လုပ်ငန်းစဉ်ကို နားလည်အောင် လုပ်ရုံပဲ ဆိုပြီး သဘောတူထားပြီးသားလေ။

မိမိ အပြင်ခဏ ထွက်သွားသည့်အချိန်လေးမှာ ထိုကောင်လေးက မည်သို့ဖြစ် ယခုလိုသတ္တိကောင်းနေရသနည်း။

ရှန်းယီ ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းကို ယူစဉ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ကျန်းချန်ယွင် နောင်တရနေမိသည်။ သူ့စရိုက်ကို စောစောကတည်းက သတိထားမိပြီး သူနှင့်အတူ ခေါ်သွားခဲ့သင့်သည်။

ရှောင်ချမ်ဝေသည် သူတို့နှစ်ဦး ပြောစကားကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေရင်း သူမ တစ်ခုခု လွဲမှားစွာ တွေးမိခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်က ထွက်ပြေးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ ထွက်သွားသည်တဲ့လော။

ထို့အတူ ကျန်းချန်ယွင်က ထိုလူငယ်ကို အလွန် အလေးထားပုံရပြီး သူ့ပုံစံပျက်သည်အထိ စိုးရိမ်နေသည်။

ကျန်းချန်ယွင်ဆိုသည်မှာ မာနအလွန်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် အသက်ကြီးလျှင် မလေးစား၊ သူ့ထက်ငယ်လျှင်လည်း သူ့လောက် မတော်ကြသဖြင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးသူ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါဆို... အပြင်ထွက် ရှာကြည့်ရအောင်။"

ရှောင်ချမ်ဝေ မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်ပြီး ဗိုက်ကို ဖိလျက် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သွေးညှီနံ့ပါသော လေပြင်းတစ်ခု သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ စိတ်ထင်လို့လား မသိသော်လည်း မည်သည့် စွမ်းအားအငွေ့အသက်မှ မခံစားရဘဲ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိနေသည်။

ရောက်လာသူ၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သေချာမြင်ရသောအခါ ရှောင်ချမ်ဝေ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေကျံနေသော နတ်ဆိုးသွေးများကို မြင်လိုက်ရမှသာ ခြိမ်းခြောက်မှုက ဘယ်ကလာသလဲ ဆိုတာ နားလည်သွားသည်။

တောဘုရင် ပေးသော ဖိအားက တကယ်ကြီးမားလှသည်။၎င်း၏သားပေါက်လေးများ၏သွေးနံ့ကို ရရုံဖြင့် သူမကို အလိုအလျောက် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

"..."

အမျိုးသမီးက သူ့ကို အကဲခတ်နေစဉ်မှာပင် ရှန်းယီကလည်း ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းပိုင်ရှင် နတ်ဆိုးဖမ်းဆီးသူ နှစ်ဦးကို လေ့လာနေသည်။

သူတို့၏အားနည်းနေသော အရှိန်အဝါနှင့် မကောင်းလှသော မျက်နှာအရောင်များကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တကယ်ပဲ... နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန ဖြစ်စေ၊ နတ်ဆိုးဖမ်းဆီးသူများ ဖြစ်စေ၊ လူကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်ရာမှာတော့ ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်စေလေ့ မရှိကြပါလား။

မိမိက ကျားပေါက် သုံးကောင်ကို သတ်လိုက်သဖြင့် တောဘုရင်၏အငြိုးထားခြင်းကို ခံရတော့မည်မှာ သေချာသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မိမိ၏အင်အားက အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ရှန်းယီ သိပ်မကြောက်ပါ။ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုး ပြောင်းလဲခြင်းကိုးသွင် သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုအဆင့်ရောက်ပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးယာမာ ပြင်ပအမြုတေပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် တစ်ဖက်လူ လက်စားချေရန် လာခဲ့သည်ရှိသော် မည်သူသေပြီး မည်သူရှင်မလဲ ဆိုတာ မပြောနိုင်သေးပေ။

ထိုအမျိုးသမီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ဓားရှည်ကို စားပွဲပေါ် ဖြည်းညှင်းစွာ တင်လိုက်သည်။

ရှန်းယီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူရန် ပြင်လိုက်စဉ် အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"မင်း... ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူးလား။"

ကျန်းချန်ယွင် သက်ပြင်းမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုများကို မျက်လုံးထဲတွင် အတိုင်းသား ဖော်ပြလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးသွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော တဖက်လူ၏ ပုံစံသည် လင်းယောင် ပြောသလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိပုံမရပေ။

ဒီ ၄ နာရီ အတွင်းမှာ... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ