အခန်း (၂)

အိပ်ခန်းတံခါးကို အတင်းအဓမ္မ ရိုက်ဖွင့်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် ဤအခန်းမှာ ပြင်ပရှိ ဧည့်ခန်းနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်ကို လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤအိပ်ခန်းမှာမူ အလွန်ပင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေ၏။ ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံထဲ၌ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ကြည်နူးစွာ ပြုံးရယ်နေကြသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်အခြေအနေနှင့် များစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

အိပ်ခန်းအလယ်တွင် နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီးတစ်လုံးရှိပြီး ဘေးတွင်မူ မှန်တင်ခုံနှင့် ဗီရိုငယ်တစ်ခုရှိသည်။ ထိုအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ တင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ကာလအတန်ကြာအောင် သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ထူးခြားချက်မှာ စားပွဲအနားစွန်းများ၊ ဗီရိုနှင့် ကုတင်ဘောင်များကို နူးညံ့သော သားရေစများနှင့် ဂွမ်းစများဖြင့် ပတ်ထားခြင်းပင်။ ထိုဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ ရင်သွေးငယ်အတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရစေရန် ထောင့်ချွန်သမျှကို ကြိုတင်ကာကွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး ကလေးအပေါ် ထားရှိသည့် မေတ္တာကို အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အခန်းအတွင်း၌လည်း ကလေးကစားစရာများနှင့် အဝတ်အစားများစွာကို တွေ့ရပြီး ကုတင်ဘေးရှိ ဗီရိုငယ်ပေါ်တွင်မူ ပုပ်သိုးသွားပြီဖြစ်သော နို့ဘူးတစ်ခု ရှိနေသည်။

နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်ကြီး၏ ဘေးတွင်မူ သစ်သားကလေးပုခက်တစ်ခု ရှိနေပြီး လုချွမ်း အပြင်မှ ကြားခဲ့ရသော အသံမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ပုခက်အနီးသို့ လုချွမ်း ဖြည်းညင်းစွာ တိုးကပ်သွားသောအခါ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသောအသားအရေရှိသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ချစ်စဖွယ် နီမြန်းနေပြီး အသက် ခြောက်လ သို့မဟုတ် ခုနစ်လခန့်သာ ရှိဦးမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ထိုရင်သွေးငယ်၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ထူးခြားစွာပင် တောက်ပနေပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ လုချွမ်း၏ စိတ်ထင်ကြောင့်လော မသိသော်လည်း ထိုကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို မြင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူရောက်ရှိလာသည့်အပြင် တံခါးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည့် ကျယ်လောင်သောအသံများကြောင့်ပင် ထိုကလေးငယ်မှာ ငိုယိုခြင်းမရှိဘဲ ပုခက်ထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းရင်း သူ့ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးငယ်လေးပဲ... ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးဖွားလာတာ ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာ လာမွေးဖွားခဲ့ရတာကိုး..."

လုချွမ်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ အတော်ပင် ကံဆိုးလှပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ပုခက်ထဲမှ ထိုကလေးငယ်မှာ သူ့ထက်ပင် ပို၍ ကံဆိုးနေပုံရပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည့်တိုင် မိမိကိုယ်ကိုယ် စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသည့်အပြင် လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများ၏ ရန်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။

သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ ကလေးငယ်မှာမူ ပုခက်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ရှာချေ။ အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်ရုံမျှနှင့်ပင် ရေတွက်မရနိုင်သော ဇွန်ဘီများကို ဖိတ်ခေါ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

အခန်း၏ အပြင်အဆင်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဤအိမ်သည် မူလက အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မိသားစုလေး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း လုချွမ်း သိနိုင်သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အတော်

ပင် ငယ်ရွယ်ကြဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ရင်သွေးငယ်ကိုလည်း အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးကြပုံရသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ သွေးကွက်များမှာ ထိုကလေးငယ်၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ဘေးဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အပြင်ဘက်မှ သွေးစွန်းမှုများကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤလူငယ်ဇနီးမောင်နှံသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကျန်ရှိသော သတိစိတ်ကလေးဖြင့် အိပ်ခန်းတံခါးကို အတင်းအဓမ္မ သော့ခတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လုချွမ်း တွေးဆမိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင် မစောင့်ရှောက်နိုင်ရှာသော ဤမျှအရွယ်မရောက်သေးသည့် ရင်သွေးငယ်တစ်ဦးအဖို့ ဇွန်ဘီများ လွှမ်းမိုးထားသော ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ ဘယ်လိုမျှ မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။

...

"ငါ တကယ်ပဲ သေရတော့မှာလား"

ကျိရုရွှယ်သည် ပုခက်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း ခေတ္တမျှ စိတ်လေလွင့်သွားကာ ငိုပင်မငိုနိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင် မိဘများ၏ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို မရရှိဘဲ သွေးဆာနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဇွန်ဘီများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

တံခါးကို ရိုက်ဖွင့်ဝင်ရောက်လာသူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါစေဟု သူမ အပြင်းအထန် ဆုတောင်းနေခဲ့မိသည်။ သို့သော် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သည့် မျက်နှာနှင့် သွေးဆာနေသော မျက်ဝန်းများက သူမ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ် အဆုံးစွန်ထိ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်

သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌မူ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုရုံမျှဖြင့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို အမှုန့်ခြေဖျက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ပုခက်ထဲတွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေရသည့် ဘဝသို့ ရောက်နေရသည်။ ပုပ်စပ်ညှီဟောင်သော အနံ့ဆိုးများက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသဖြင့် သူမကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အစာမစားခဲ့ရခြင်းနှင့် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် ကျိရုရွှယ်သည် ခေါင်းမူးဝေလာကာ အရာအားလုံး ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်လာတော့သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ...။

သေရမှာပေါ့။

ဒါက သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲမှာမှ နို့စို့သူငယ်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာရတဲ့ ဒီလိုဆိုးဝါးလွန်းတဲ့ အစပျိုးမှုမျိုးကတော့ စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်သွားတာကမှ စိတ်အေးရပါဦးမယ်။

"ဒီတစ်ခါတော့... တကယ်ပဲ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပေါ့..."

ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုအရ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့စိတ်နှင့် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဒဏ်တို့ကြောင့် ကျိရုရွှယ်တစ်ယောက် သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့သည်။

ပုခက်ထဲတွင် ငြိမ်သက်သွားသော ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်သွားရသည်။

"ငါ့ရုပ်က ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာလား။ မင်းလေးကိုတော့ လန့်ပြီး သေသွားစေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ"

လုချွမ်းသည် ပုခက်ဘေးသို့ အလျင်အမြန် တိုးကပ်သွားကာ အသက်ရှူခြင်း ရှိမရှိ အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရမှပင် သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ပုခက်ထဲရှိ အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်သော သက်ရှိလေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ သွေးနီရောင် မျက်ဝန်းအစုံတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်းသွား၏။

"ဒီကလေးလေးက ကံကြမ္မာအရ သေဆုံးဖို့ ပါလာတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲမှာတော့ မမွေးဖွားလာခဲ့သင့်ဘူး..."

"ဒီကလေးလေး အစာငတ်နေတာ အတော်ကြာနေပြီ ထင်တယ်"

ငိုပင်မငိုနိုင်တော့လောက်အောင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်လေး အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူနှင့် ဤကလေးငယ်မှာ ထူးမခြားနားပင်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ဤသူစိမ်းဆန်သော ကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစွာဖြင့် ဇွန်ဘီကပ်ဘေးကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချွမ်းသည် ကံကြမ္မာချင်း တူညီနေသူအချင်းချင်း ခံစားရသော သံယောဇဉ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

မျက်လုံးအစုံမှိတ်ထားသော ထိုသက်ရှိလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ တရစပ် ဖြတ်သန်းနေသည်။

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်

တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ထိုကလေးငယ်ကို သူ မွေးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သွေးဆာနေသော ဇွန်ဘီတို့အတွက် လူသားဆိုသည်မှာ အစားအစာသက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ဤဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က လူသားရင်သွေးငယ်ကို မွေးစားသည်ဟူသော အချက်မှာလည်း လုံးဝ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းလှသည်။

သို့သော် လုချွမ်းကမူ ထိုသို့ မတွေးမိပေ။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ၏အသိစိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ ကြိုးကိုင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လုချွမ်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသူတစ်ဦးအဖြစ် မယူဆခြင်းပင်။ သူစိမ်းဆန်လှသော ဤကမ္ဘာသစ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် နားမလည်နိုင်သေးမီမှာပင် သူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးနှင့် ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လတာအတွင်း သူ၏ဘဝသည် သေဆုံးပျက်စီးမှုများ၊ အဆုံးမရှိသော သတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မျက်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်တိုင်း မြင်တွေ့ရသည်မှာလည်း ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများနှင့် အမှိုက်ပုံကြီးများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်ပေါက်လာသော ဤသက်ရှိလေးမှာမူ မှောင်မိုက်နေသော ကမ္ဘာကြီးထဲသို့ တိုးဝင်လာသည့် နေရောင်ခြည်တစ်ခုနှယ်ပင်။ ယခုအခါ သူသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း လုံးဝဥဿုံ ပြိုလဲသွားသော မြို့ပြကြီးထဲ၌ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသည်။ အလွန်အမင်း သူစိမ်းဆန်သော ဤကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ လုချွမ်းအဖို့ အတိုင်းအဆမရှိသော အထီးကျန်မှုကို ခံစားရစေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဇွန်ဘီများ နေရာအနှံ့ ကျက်စားနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူနှင့် မျိုးနွယ်တူသဖွယ် ဖြစ်နေသော်ငြား သာမန်လူသားတို့၏ သိစိတ်မရှိသဖြင့် ဘယ်လိုမျှ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

ဗိုင်းရပ်စ် ကူးစက်ခံရသဖြင့် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ သွေးဆာနေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ဘယ်သောအခါမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘဲ လူသားတစ်ဦးအဖြစ်သာ ခံယူထားဆဲဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီများ လွှမ်းမိုးထားသော မြို့ကြီးတွင် တစ်ဦးတည်း ရှင်သန်နေရခြင်း၊ လူလိုလို သရဲလိုလို ဇွန်ဘီဘဝဖြင့် နေထိုင်ရခြင်းမှာ ခက်ခဲလှသည်။ ဤကာလအတွင်း စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အတွေးပေါင်းစုံက သူ့ကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန်ပင် စဉ်းစားမိခဲ့သည်အထိ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ရှင်သန်ရသည်မှာ နေ့စဉ်နိုးထလာတိုင်း အဆုံးမရှိသော သေခြင်းတရားကိုသာ ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာသော ဤသက်ရှိလေးမှာမူ အဆုံးမရှိသော ညနက်သန်းခေါင်ယံတွင် လင်းလက်လာသော အချက်ပြ မီးကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် လုချွမ်းသည် သူ၏ဘဝအတွက် လမ်းကြောင်းသစ်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပျောက်ဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နွေးထွေးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပျက်စီးနေသော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း သူ၏ဘေးတွင် အဖော်တစ်ဦး ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပဲ ဒီကလေးလေး ငတ်ပြီး သေသွားတော့မှာလားမသိဘူး"