အခန်း (၇)

တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်များမှာ ဇွန်ဘီကပ်ဘေးစတင်ချိန်တွင် မိသားစုလိုက် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် တံခါးပွင့်နေခဲ့သော်လည်း အခန်းအတွင်း၌ သွေးကွက်များမရှိဘဲ ဖုန်အနည်းငယ်သာ ရှိနေသဖြင့် အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အသစ်အတိုင်း ပြန်လည်တောက်ပသွားခဲ့သည်။

အခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် သူနှင့် ကလေးငယ်လေးအတွက် ရရှိလာသော အိမ်အသစ်လေးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။ ဤနေရာမှာ အလွန်မြင့်သောကြောင့် ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို အလွယ်တကူ အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနိုင်သည့်အပြင် အသံနှင့် အနံ့အသက်များကိုလည်း ထိရောက်စွာ ကာကွယ်ပေးနိုင်သဖြင့် အောက်ထပ်များတွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ယခု အခန်းကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အရေးတကြီး စဉ်းစားရမည့်အချက်မှာ အစားအစာ သိုလှောင်မှုပင်။

ယခင်ကမူ လုချွမ်းသည် ဆိုင်များတွင် ကျန်ရှိနေသော အသားအေးများကိုသာ ကိုက်ခဲစားသောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုသို့ပြုလုပ်၍ မရတော့ချေ။ ကလေးငယ်မှာ အလွန်နုနယ်သေးသဖြင့် စဉ်းစားစရာများစွာ ရှိနေသည့်အပြင် စောစောက သူယူဆောင်လာသော နို့မှုန့်အနည်းငယ်မှာလည်း ဤကလေးအတွက် လုံးဝလုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ခါသောက်လျှင် ပန်းကန်လုံးအကြီး သုံးလုံးအထိ သောက်နိုင်သော ဤကလေး၏ အစားစားနိုင်စွမ်မှာ အံ့မခန်းပင်။

ထို့ပြင် ကလေးနို့ကွာသွားသည့်အခါ အခြားကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော အစားအစာများလည်း လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် သူ၏ အသိုက်အဝန်းလေးထဲတွင် အစားအစာများများ သိုလှောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်နေသေးသဖြင့် လုချွမ်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ယခုအခါ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားကြသော်လည်း မှောင်ရိပ်ခိုနေသော အသက်

ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုမူ လုချွမ်း ပို၍ စိုးရိမ်မိသည်။

ဇွန်ဘီများမှာ အသိဉာဏ်မရှိဘဲ သက်ရှိလူသားများကိုသာ ဝါးမြိုရန် သိကြသဖြင့် မျိုးနွယ်တူဖြစ်သော သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သွေးဆာနေသော ဇွန်ဘီများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤကမ္ဘာကြီးသည် လုချွမ်းအတွက်မူ အမှန်တကယ်တွင် အလုံခြုံဆုံးသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ပစ္စည်းထွက်ရှာရင်း ပုန်းအောင်းနေသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးဦးနှင့် တိုးမိပါက သံသယပွားစရာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ လူသားတစ်ဦးနှင့်တူအောင် ဝတ်ဆင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဇွန်ဘီများက သူ့အပေါ်ထားရှိသည့် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော သဘောထားမှာ အကဲခတ်တတ်သူများအတွက်မူ သတိပြုမိစရာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ လူသားများမှာ ကြွက်များကဲ့သို့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေကြရပြီး သွေးဆာနေသော ဇွန်ဘီများလက်မှ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြရသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် လမ်းမပေါ်၌ ပစ္စည်းများကို သက်သောင့်သက်သာ သယ်ဆောင်လာသူတစ်ဦးမှာ သဲလွန်စတစ်ခုကို ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေမည်။ အာရုံစိုက်ခံရခြင်းထက် သူ ပို၍စိုးရိမ်သည်မှာ သူ၏အသိုက်အဝန်းလေးနှင့် ကလေးငယ်လေးပါ ပေါ်သွားမည်ကိုပင်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ လူသားများသည်လည်း ဇွန်ဘီများထက် ပို၍ ဘေးကင်းလုံခြုံသူများ မဟုတ်ကြချေ။

မကြာမီမှာပင် နေဝင်သွားခဲ့ပြီး တစ်မြို့လုံး မှောင်အတိကျသွားတော့သည်။ ရေနှင့် မီးများ တစ်မြို့လုံး ပြတ်တောက်နေသဖြင့် တစ်ချိန်က စည်ကားလှပခဲ့သော ခေတ်မီမြို့ကြီးမှာ ယခုအခါ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး မှောင်မိုက်သောညတွင် ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော ဇွန်ဘီတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက်မူ ညဖက်ရောက်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် အားငယ်စရာကောင်းလှသည်။ အကြောင်းမှာ ညဖက်တွင် လူသားတို့၏ အမြင်အာရုံမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလင်းရောင်မဲ့နေသော ဤမြို့ကြီးထဲတွင် လမ်းကြောင်းနှင့် ပစ္စည်းများရှာဖွေရန် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး သို့မဟုတ် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဇွန်ဘီများအတွက်မူ ဤသို့သော အကန့်အသတ်များ မရှိပေ။ လုချွမ်းသည် ညမှောင်နေသည့်တိုင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ သူသည် အဝတ်အစားလဲလှယ်၍ ကျောပိုးအိတ်လွယ်ကာ သော့ဖျက်ရန်အတွက် အထူးဆောင်ထားသော သံတူရွင်းကို ကိုင်စွဲလျက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤညအမှောင်ထုမှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးသော ကာကွယ်မှုပင်။

သို့သော် မထွက်ခွာမီ လုချွမ်းသည် အိပ်ခန်းတံခါးကို သေချာပိတ်လိုက်ပြီး သတ္တမထပ်၏ လှေကားပေါက်ဝတွင် ဗီရိုအကြီးကြီးတစ်ခုကို တွန်းရွှေ့ကာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အခြားဇွန်ဘီများ အခန်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးရန်ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်မဲ့သော ထိုဇွန်ဘီများမှာ ဤကဲ့သို့သော အတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်သည့် စွမ်းရည်မရှိကြပေ။

လှေကားလမ်းကို ဗီရိုကြီးနှင့် ပိတ်ဆို့ထားခြင်းဖြင့် ဇွန်ဘီများ စ္စက္ကူလမ်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာလျှင်ပင် အဆုံး၌ တားဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤတိုက်ခန်းအတွင်းရှိ ဇွန်ဘီများကိုလည်း သူ အကုန်ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ရာ ဇွန်ဘီအသစ်များမှာ အကြောင်းထူးထူးခြားခြားမရှိဘဲ လှေကားပေါ်သို့ တက်လာလေ့မရှိကြပေ။

ကလေးငယ်မှာ အလွန်နုနယ်သေးသဖြင့် အခန်းထဲတွင် အသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထွက်ပေါ်လာရန်လည်း အခွင့်အလမ်းနည်းပါးလှသည်။ သို့သော် လုချွမ်း ဤသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ ဇွန်ဘီများကို ကာကွယ်ရန်သာမက လူသားများကို တားဆီးရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောတစ်လလုံးလုံး ဆိုင်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ခဲ့သော လုချွမ်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများစွာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ ကပ်ဘေးစတင်စဥ်က လူအများစုမှာ စိတ်အေးအေးထားကာ အချင်းချင်းအပေါ် ကြင်နာမှုများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ကြသေးသည်။ သို့သော် သေဆုံးသူများပြားလာပြီး အစားအစာ ရှားပါးမှုဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံစားလာရချိန်တွင်မူ လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အမှောင်ဖက်ခြမ်းများမှာ စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ထို့ပြင် အလွန်ကြင်နာတတ်သူများနှင့် သူတစ်ပါးကို ကူညီလိုစိတ်အပြင်းပြဆုံးသူများသည် များသောအားဖြင့် ဇွန်ဘီများလက်ချက်ဖြင့် စောစီးစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။ ကပ်ဘေးစတင်ပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လမ်းမများထက်၌ အမျိုးသမီးများ၏ ငိုကြွေးသံများကို မကြာခဏ ကြားခဲ့ရသည်ကို လုချွမ်း မှတ်မိနေသည်။ ထိုအသံများကို ကြားရုံမျှနှင့်ပင် ဘယ်လိုအဖြစ်ဆိုးများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ သိနိုင်ခဲ့သည်။ အပတ်စဉ်များ ကုန်လွန်သွားပြီး တစ်မြို့လုံး ရေနှင့် မီးများ ပြတ်တောက်သွားချိန်တွင်မူ အခြေအနေများမှာ ပိုမိုဆိုးဝါးလာခဲ့သည်။

အချို့မှာ အစားတစ်လုပ်အတွက်နှင့်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရောင်းချသည့်အထိ ဖြစ်လာကြသည်။ မိမိလွတ်မြောက်ရန်အတွက် ဘေးနားရှိ အဖော်ကို ဇွန်ဘီများထံ တွန်းပို့ခြင်းမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း နေ့စဉ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆာလောင်လွန်း၍ ရူးသွပ်သွားကာ မိမိ၏လက်တွဲဖော်ကိုပင် ပြန်လည်ရန်မူကြသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကိုပင် လုချွမ်း မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

သူကိုယ်တိုင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသော်လည်း သွေးဆာမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ လူသားများကို လိုက်လံအမဲလိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော လူသားအချို့မှာမူ မိမိ၏ အဖော်များကိုပင် ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ကာ စားသောက်နေကြချေပြီ...။