အခန်း (၉)

လုချွမ်းသည် သတိပြန်လည်ရရှိလာပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ လမ်းမပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။

"မနေ့ညက သွေးရောင်လကြီးနဲ့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

လုချွမ်းသည် မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံ နည်းပါးစေကာမူ တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လရောင်အောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်၏ ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများကို လုချွမ်းအနေဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ရုပ်ရှင်တွေထဲကအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဒီသွေးရောင်လ ထွက်ပေါ်လာတာဟာ ခေတ်သစ်တစ်ခုရဲ့ အစပျိုးခြင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ ဘာမှထူးခြားမနေပါလား"

လုချွမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမြေ၏ ဆွဲငင်အားမှာလည်း အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးနေသော အဆောက်အဦးများမှာလည်း သူ သတိမလစ်ခင်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မသိရှိတော့သည့်အဆုံး လုချွမ်းသည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသည့် ရိက္ခာများကို ပြန်လည်

ကောက်ယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် မကြာမီမှာပင် လုချွမ်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြန်ပါသည်။

"နေပါဦး..."

သူ ထရပ်လိုက်သည့်အချိန်၌ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခါတွင်မူ သူ၏ ဖျတ်လတ်မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ဇွန်ဘီဖြစ်ပြီး တစ်လကြာသည်အထိ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ခြေလက်များမှာလည်း တောင့်တင်းနေခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ညီမှုမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာပြီး တစ်

ကိုယ်လုံးတွင် စွမ်းအင်များ ပြည့်လျှံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးလာပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်လာသည်။ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်တိုင်းတွင်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုဝေးကွာပြီး ပိုမိုလျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုချွမ်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မည်းနက်နေသော သွေးကြောများမှာ အတော်အတန် မှေးမှိန်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူ၏ လက်သည်းများပင်လျှင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ လက်သည်းနှင့် ပိုမိုတူညီလာခဲ့သည်။

လေပြေတစ်ချက်အဝေ့တွင် လုချွမ်းသည် သူ၏မသိစိတ်ကြောင့် ဦးခေါင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဇွန်ဘီစဖြစ်ကတည်းက ဆံပင်များကျွတ်ပြီး ပြောင်သလင်းခါလုနီးပါး ဖြစ်နေသောနေရာတွင် ယခုအခါ ဆံပင်များ ပြန်လည်ပေါက်ရောက်နေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ နေရာကွက်ကြား ပေါက်နေသေးသော်လည်း ယခင်ကထက်စာလျှင်မူ အဆမတန် ကောင်းမွန်လှပေပြီ။

မြေပြင်ပေါ်မှ ရိက္ခာများကို ပြန်လည်ကောက်ယူလိုက်သည့်အခါ သူ၏ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး အရင်ကထက် နှစ်ဆနီးပါး ရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ကိုယ်ကာယစွမ်းရည်များမှာလည်း အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုတစ်ခုကြောင့် လုချွမ်းသည် လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသော ဇွန်ဘီများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည်လည်း အပြောင်းအလဲအချို့ ကြုံတွေ့ထားရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မူလက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရွံရှာဖွေကောင်းလှသော ဇွန်ဘီများသည် ဤသွေးရောင်လညအပြီးတွင် လူသားနှင့် အနည်းငယ် ပိုမိုတူညီလာကြသည်။

တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ပြီး ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော နေ့ရက်များသည် သွေးရောင်လကြောင့် ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လုချွမ်းသည် ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲများအတွက် ထိတ်လန့်မည့်အစား စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဤထူးဆန်းသော ကမ္ဘာကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေ့စဉ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ရှင်သန်နေခဲ့ရရာမှ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုသော အပြောင်းအလဲကို သူ ကြုံတွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။ တစ်နေ့တည်းကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေရခြင်းမှာ တစ်ချိန်မဟုတ်တစ်ချိန်တွင် ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းလာမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ယခုအခါ လုချွမ်းသည် ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီများ တည်ရှိနေခြင်းကို ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့်ဟု ရှင်းပြနိုင်သော်လည်း သွေးရောင်လ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာမူ ထိုထက်မက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဇွန်ဘီကပ်ဘေးမှာ ဗိုင်းရပ်စ်ကြောင့်တင် မဟုတ်နိုင်ဘဲ အခြားအကြောင်းရင်းများလည်း ရှိနေနိုင်သည်မှာ သေချာသလောက်ရှိနေ၏။

လုချွမ်းသည် သူ၏ရိက္ခာများကို စုစည်းကာ အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဘေးမှ ဖြတ်အသွားတွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော အာရုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်လှသော မျက်နှာနှင့် တစ်ချက်တစ်ချက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည့် ဇွန်ဘီကို ကြည့်ရှုရင်း...

လုချွမ်းသည် သူနှင့် ဤဇွန်ဘီကြားတွင် မရေမရာသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်နေတာ ကြာသွားလို့များလား..."

"မဖြစ်နိုင်တာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ဤထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုမှာ ဇွန်ဘီအပေါ် သံယောဇဉ်ဖြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲမှနေ၍ ဇွန်ဘီထံသို့ မမြင်ရသော ချည်မျှင်ပေါင်းများစွာဖြင့် ဆက်

သွယ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်းပင်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဇွန်ဘီများသည် အသိစိတ်ကင်းမဲ့သော အရုပ်များကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ဤမမြင်ရသော ချည်မျှင်များမှတစ်ဆင့် သူ၏ အတွေးများကို ပို့လွှတ်ကာ ၎င်းတို့ကို ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခု ရရှိလာခြင်းပင်။

ဤထူးဆန်းသော စွမ်းရည်ကြောင့် လုချွမ်းသည် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အစွမ်းကို စတင်စမ်းသပ်ကြည့်တော့သည်။ လုချွမ်း အာရုံစိုက်လိုက်သည့်အခါ ဇွန်ဘီနှင့် သူ၏ကြားမှ ဆက်နွှယ်မှုမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် တုန်ချိတုန်ချိဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသော ဇွန်ဘီက ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားကာ

"ရှေ့တိုး... နောက်ဆုတ်... လက်မြှောက်..."

အကယ်၍ ထိုနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ဦးရှိနေပါက အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့်ပင်။

လုချွမ်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဇွန်ဘီများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

မနေ့ညက သွေးရောင်လသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း လုချွမ်း အသေအချာ သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အနီရောင်လရောင်သည် သူ့ကိုသာမက ဇွန်ဘီအားလုံးကိုပါ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

ထူးခြားသည်မှာ သူ၏အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ထူးခြားနေခြင်းပင်။ သူ၏ ကိုယ်ကာယခွန်အားများ တိုးတက်လာရုံသာမက အခြားသော ဇွန်ဘီများကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်လာခဲ့သည်။ လုချွမ်းသည် ဤထူးဆန်းသော စွမ်းရည်ကို အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

စွမ်းအားသစ်ကို ရရှိထားသဖြင့် လုချွမ်းသည် ကစားစရာအသစ်ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စမ်းသပ်တော့သည်။ ယခင်ဘဝက သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ရုပ်ရှင်များနှင့် ဝတ္ထုများကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း စွမ်းအားနိုးထလာသူများသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်လာလေ့ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။

ကြည့်ရတာ ငါကတော့ အစွမ်းထက်တဲ့သူ ဖြစ်လာဖို့ အလားအလာရှိနေပြီပဲ...

လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီကို ထိန်းချုပ်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာမျိုးစုံကို လုပ်ခိုင်းနေမိသည်။ ကခြင်း၊ ဘတ်စကက်ဘော ကစားခြင်း၊ ရက်ပ်ရွတ်ခြင်း…..

ဇွန်ဘီက စကားမပြောနိုင်သည်မှာသာ ကံဆိုးလှသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် ဇွန်ဘီများစွာ ရှိနေသဖြင့် လုချွမ်းသည် စမ်းသပ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို မတူညီသော လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရန် ထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်ဝေးကွာသွားပါက တိကျသော အမိန့်များကို ပေး၍မရတော့ချေ။ လုချွမ်းသည် ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဟု တွေးမိသည်။ သိပ္ပံရုပ်ရှင်များနှင့် ဝတ္ထုများထဲတွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖော်ပြထားလေ့ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ဇွန်ဘီများကိုမူ အလောင်းရုပ်သေးဟု လုချွမ်းက ခေါ်လိုက်သည်။ အသိစိတ်မဲ့ပြီး သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော အရုပ်များဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စမ်းသပ်ပြီးနောက် လုချွမ်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းလာသည်။

"သေစမ်း ကလေးလေး အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာပဲ"

ထိုအခါမှသာ လုချွမ်းသည် တစ်ညလုံး ရိက္ခာများသယ်ယူခဲ့ပြီး သွေးရောင်လရောင်နှင့် ထိတွေ့ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်ကို သတိရတော့သည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မသိသဖြင့် အိမ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်းကျန်ခဲ့သော ကလေးငယ်လေးအတွက် သူ စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။ ကလေးငယ်မှာ နို့စို့ကလေးလေးသာ ဖြစ်ရာ ဇွန်ဘီများ မရှိလျှင်ပင် အခြားသော အန္တရာယ်များ ရှိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

လုချွမ်းသည် ရုပ်သေး ၁ နှင့် ရုပ်သေး ၂ တို့ကို သူစုဆောင်းထားသော ရိက္ခာများ သယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်သို့ အပြေးအလွှား ဦးတည်သွားတော့သည်။