အခန်း (၁၃)

လုချွမ်းသည် တစ်ညလုံး အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းခဲ့မှု၏ ရလဒ်များကို ကြည့်ရှုကာ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ အခန်းအတွင်းရှိ သိမ်းဆည်းရန် နေရာလွတ်များနှင့် ကွက်လပ်များအားလုံးတွင် သူသယ်ဆောင်လာခဲ့သော ရိက္ခာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ ချီချီ၏ စားနိုင်စွမ်းမှာ အတော်အတန် ရှိသည်ဆိုစေဦးတော့ ဤရိက္ခာများမှာ သူတို့သားအဖအတွက် ကာလရှည်ကြာစွာ သုံးစွဲရန် လုံလောက်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးငယ်လေးမှာ မည်မျှပင် စားနိုင်ပါစေ နောက်ဆုံးတွင် နို့စို့ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် နေ့စဉ် နို့မှုန့်ကိုသာ သောက်သုံးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရိက္ခာများစွာ ပြင်ဆင်ပြီးစီးပြီဖြစ်သဖြင့် လုချွမ်းသည် အိမ်တွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာ အခြေချနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးမှာ အဓိကသော့ချက်ပင်။ ထို့ပြင် သူသည် ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်တစ်ခု နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူထင်ထားသလောက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ချင်းစီ၏ ကိုယ်ကာယစွမ်းရည်မှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သို့မဟုတ် အခြားအရာများကို အမြဲမပြတ် ဝါးမြိုခြင်းဖြင့် သန်မာလာနိုင်သည်ကို လုချွမ်း နားလည်နိုင်သည်။ သို့သော် ဇွန်ဘီများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာမူ ဇီဝကမ္မသဘာဝနိယာမများကို လုံးဝဆန့်ကျင်နေပေသည်။

မနေ့ညက ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလမင်းကြီးမှာ လုချွမ်းကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အခြားသော ဇွန်ဘီများလည်း ပြောင်းလဲသွားမည်မဟုတ်ဟု အာမခံရန် ခက်ခဲလှသည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးနောက် ဇွန်ဘီများတွင် မည်သို့သော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများ ရှိလာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သဖြင့် လုချွမ်းသည် လောလောဆယ်တွင် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကမ္ဘာသို့ တစ်ကျော့ပြန်ရောက်ရှိလာပြီး မကြာမီမှာပင် ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် လုချွမ်းအနေဖြင့် သူ၏ကံကြမ္မာမှာ အထူးကောင်းမွန်လှသည်ဟု မခံစားမိသောကြောင့်ပင်...

ချီချီကို နို့တိုက်ကျွေးပြီးနောက် လုချွမ်းသည် အပြင်လောကကြီးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုရှိကြောင်း အတည်မပြုနိုင်မီအထိ နေအိမ်အဆောက်အအုံအတွင်း၌သာ အခြေအနေကို ခေတ္တစောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းထားပြီးဖြစ်ရာ ရက်အနည်းငယ်ခန့် အောင်းနေရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို သူစိမ်းပြင်ပြင်ပါပဲ အချိန်နဲ့အမျှ ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပြောင်းလဲနေတာ..."

"ငါတစ်ယောက်တည်းသာဆိုရင် လူလိုလို သရဲလိုလို ဒီဘဝကို လက်ခံလိုက်မိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ချီချီရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ ပိုပြီးသန်မာလာမှဖြစ်မယ်"

လုချွမ်းသည် ဧည့်ခန်းသို့ထွက်လာပြီး အရှည်တစ်ပေခွဲခန့်ရှိသော သံမဏိဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ အဆောက်အအုံအတွင်း ပစ္စည်းရှာဖွေစဉ်က ဆဋ္ဌမထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုအတွင်းမှ သူတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လုချွမ်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ဤမြို့တော်သည် လက်နက်ဥပဒေ တင်းကျပ်သောကြောင့် ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ထိုအခန်း၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ မည်သို့သောအလုပ်မျိုး လုပ်ကိုင်သူဖြစ်၍ ဤမျှရှည်လျားပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားမကြီးကို ထားရှိခဲ့သည်မှာ စဉ်းစားစရာပင်။

ဓား၏ကျောမှာ ဖြောင့်စင်းနေပြီး ဓားသွားမှာ လေးလံလှသဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ခုတ်ထစ်ရန်အတွက် အလွန်သင့်လျော်လှသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်က ပြဋ္ဌာန်းထားသော စည်းမျဉ်းဥပဒေများသည် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ အကျုံးမဝင်တော့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအပြီးတွင် အခြားဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်အပြင် လုချွမ်း၏ ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုများမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးနှင့် မခြားနားတော့ပေ။ ယခင်ကမူ သူ၏ ခြေလက်အင်္ဂါများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုအချို့ကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဓားမကြီးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် ငွေရောင်ဓားအလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်အထိ သွက်လက်နေတော့သည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် အထူးတလည် ဓားသိုင်းပညာရပ်များ သင်ယူထားခြင်းမရှိသော်လည်း ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ပီပီ သူ၏ ကိုယ်ကာယခွန်အားမှာ သာမန်လူသားများထက် များစွာသာလွန်နေပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဓားမကြီးကို ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် လျင်မြန်သွက်လက်စွာ ဝှေ့ယမ်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ လုချွမ်းသည် သူဖတ်ဖူးခဲ့သော သိုင်းဝတ္ထုများနှင့် ကြည့်ဖူးခဲ့သော ရုပ်ရှင်များထဲမှ တိုက်ကွက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်ပြုလုပ်တော့သည်။

ဓားမကြီးက လေထုကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်တိုင်း "ရှူး... ရှူး..." ဟူသော လေတိုးသံများမှာ အခန်းအတွင်း၌ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လုချွမ်းသည် သူ၏ဓားမကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေမိ၏။ ဤကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော ဓားအသွားမှာ အနီးကပ်တိုက်ပွဲများအတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်တစ်ခုပင်။

ဤဓားမကြီး၏ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်က သူအသုံးပြုခဲ့သော သံတူးရွင်းထက် များစွာသာလွန်လှသည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် ဤဓားဖြင့်သာ ခုတ်လိုက်ပါက ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

လူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ ကွာခြားချက်မှာ လူသားတို့သည် ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို အသုံးပြုတတ်ခြင်းပင်။ လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီများမှာ လက်နက်အသုံးပြုရမှန်းမသိဘဲ သွားများနှင့် လက်သည်းများကိုသာ အားကိုး၍ ကိုက်ဖြတ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် လုချွမ်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ လူသားအသိစိတ်ရှိသူပီပီ ပိုမိုသိပ္ပံနည်းကျပြီး အဆင့်မြင့်သော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများကို သူက တတ်မြောက်ထားရပေမည်။ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ရှိနေလျှင် အနည်းဆုံး ဇွန်ဘီအများအပြားကို တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု လုချွမ်းက ယုံကြည်ထားသည်။

လုချွမ်းက ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း ကျိရုရွှယ်မှာမူ ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသဖြင့် သူမ၏ ပါရမီစွမ်းရည်များအကြောင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေမိသည်။

ယခုဘဝတွင် ကျိရုရွှယ်၌ အလွန်အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားနှစ်မျိုး ရှိနေသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ အချိန်ထိန်းချုပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ယခင်ဘဝကတည်းက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့် စွမ်းရည်ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီးဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော စိတ်စွမ်းအင်ရှိနေသရွေ့ အထူးတလည် လေ့ကျင့်နေရန်မလိုဘဲ အလိုအလျောက် ထုတ်ဖော်အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ ယခုဘဝတွင် အသစ်နိုးထလာသော စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပစ္စည်းများ ထိန်းချုပ်

ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စေရန်အတွက်မူ အချိန်ယူ၍ လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်ကို အစွမ်းကုန်စုစည်းကာ ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်ရှိ ငွေရောင်အပ်လေးတစ်ချောင်းကို အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ငွေရောင်အပ်ကလေးမှာ လေထဲသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျက်တက်လာခဲ့သည်။ ကျိရုရွှယ်၏ လက်ဟန်ခြေဟန်များအတိုင်း ထိုအပ်ကလေးသည် လေထဲတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုသဖွယ် ပုံဖော်လှုပ်ရှားနေသည်။ ငွေရောင်အပ်ကလေးမှာ ကျိရုရွှယ်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဝဲပျံနေသည်မှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာပင်။

ဤသည်မှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်ရုပ်ရှင်ထဲမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သာမန်အားဖြင့် နားလည်ရန် သို့မဟုတ် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ လက်ရှိတွင် ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ နှေးကွေးနေသေးသော်လည်း လုံလောက်သော လေ့ကျင့်မှုရှိပါက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤစွမ်းရည်မှာ မမြင်နိုင်သော လူသတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်သော အရာဝတ္ထုများ၏ အလေးချိန်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ အပ်တစ်ချောင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့တွင် ပျံလွှားဓားများကိုပါ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်များကုန်ဆုံးသွားရာ နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်ရက်အတွင်း လုချွမ်းသည် ဧည့်ခန်းထဲ၌ ဓားသိုင်းများကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ကျိရုရွှယ်မှာမူ အိပ်ခန်းထဲ၌ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို လေ့ကျင့်နေခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသားစလုံးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်ရန်အတွက် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ကျိရုရွှယ်ကို နို့တိုက်ကျွေးပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်နေသည်ကို လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ဝရန်တာပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမပေါ်တွင် ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အသည်းအသန် ကိုက်ခဲတိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် အသံမှာ သတ္တမထပ်ရှိ လုချွမ်းထံသို့ပင် ကျယ်လောင်စွာ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

လုချွမ်းသည် ထိုဇွန်ဘီနှစ်ကောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့်လူသားမျှ ရှိမနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ဇွန်ဘီများကြားတွင် တစ်လခန့် ရှင်သန်ခဲ့သူပီပီ သူသည် ဤသတ္တဝါများအကြောင်းကို အတော်အတန် နားလည်ထားသည်။ ဇွန်ဘီများသည် ရက်စက်ကြပြီး ခံစားချက်မရှိသော လူသတ်စက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် လူသားများရှိသည့်အခါမှသာ လှုပ်ရှားတတ်ကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဇွန်ဘီများသည် အစာအတွက် လုယက်သည်မှလွဲ၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်လေ့မရှိကြပေ။ သို့သော် အောက်ထပ်တွင်မူ လုယက်စရာ အစာဟူ၍ လုံးဝရှိမနေချေ။ ထို့ကြောင့် ဇွန်ဘီများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းမှာ လုချွမ်းအတွက် အလွန်အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး သူ ယခင်က နားလည်ထားသမျှ အရာအားလုံးထက် ကျော်လွန်နေတော့သည်။