အခန်း (၁၆)

ဇွန်ဘီများဖြစ်စေ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို သန်မာလာစေရန်အတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဝါးမြိုခြင်းအပေါ်၌သာ အဓိက အားကိုးနေကြရသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ နောက်ပိုင်းကာလများသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မှ လူသားများသည် ဤထက်ပိုမိုထိရောက်သော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် နောက်ပိုင်းကာလမှ အသိပညာများဖြင့် တစ်ကျော့ပြန်မွေးဖွားလာရခြင်းကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုကဲ့သို့သော နို့စို့ကလေးငယ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ တကယ့်ကို ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူမ အသက်ရှူလိုက်တိုင်းတွင် စွမ်းအင်ဓာတ်အမြောက်အမြားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ကျိရုရွှယ်၏ အရိုးများကို ပိုမိုခိုင်မာလာစေကာ အသားမျှင်များကိုလည်း ပိုမိုသိပ်သည်းလာစေသည်။ အထူးသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ လက်ရှိတွင် အလွန်အားနည်းနေသော်လည်း ဤစွမ်းအင်ဓာတ်များကြောင့် စဉ်ဆက်မပြတ် အားကောင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။

လုချွမ်း အောက်ထပ်မှ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းထဲ၌ အာရုံနစ်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုချွမ်းမှာမူ ကျိရုရွှယ် ကျင့်ကြံနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိရှာပေ။ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ချီချီလေးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုချွမ်းမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။

ညက အအေးမိသွားတာများလား။

နို့စို့ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖျားနာခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပြဿနာကြီးဖြစ်သည်။ လုချွမ်းသည် ဘေးနားရှိ စောင်ကို အမြန်ဆွဲယူကာ ချီချီလေးကို နူးညံ့စွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမပျက်မီကဆိုလျှင် ကလေးဖျားပါက ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွား၍ရသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှာမူ ကလေးဆေးရုံက ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ။ သွေးဆာနေသော ဇွန်ဘီများသာ ရှိတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခု လွှမ်းခြုံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် ကျင့်ကြံနေရင်းမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမအပေါ်သို့ စောင်ခြုံပေးထားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေသည့် ဇွန်ဘီဖေဖေကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျိရုရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားမိသည်။

သူမသည် ဖန်သားအသက်ရှူနည်းစနစ်ကို စတင်ကျင့်ကြံရုံသာ ရှိသေးပြီး အစောပိုင်းကာလတွင် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း စွမ်းအင်ဓာတ်များ စီးဝင်လာမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေတတ်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဇွန်ဘီဖေဖေ၏ အမြင်မှာမူ သိသာထင်ရှားလှသည်။ သူမ အအေးမိနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စောင်ခြုံပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျိရုရွှယ်၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့ရှိ အသားအရေ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့ပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလွှမ်းသော မျက်ဝန်းအိမ်များ ရှိသည့် ဇွန်ဘီကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်မှာ အကြောက်တရား အလျှင်းမရှိသည့်အပြင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ကျိရုရွှယ်သည် မိဘမဲ့ဂေဟာ၌ ကြီးပြင်းခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးတတ်ရန်နှင့် လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန်ရန် သင်ယူခဲ့ရသည်။ ပညာသင်ဆုများနှင့် ထောက်ပံ့ကြေးများကို အားကိုးကာ တက္ကသိုလ်ပညာရေးကို ခက်ခဲစွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ လူ့လောက၏ အေးစက်မှု၊ နွေးထွေးမှုနှင့် ဘဝ၏ အသားခါး အရသာမျိုးစုံကို ကျိရုရွှယ်တစ်ယောက်သာလျှင် ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။

ယခု ဘဝသစ်တစ်ခု ထပ်မံရရှိခဲ့ခြင်းမှာ လွယ်ကူသည်တော့မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်တွင် မိဘများမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းမှာပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ဤဇွန်ဘီမှာ သူမ၏ အဖေအရင်းမဟုတ်သော်လည်း ကျိရုရွှယ်သည် ဖခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချီချီလေးမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူ့ကိုကြည့်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်ရမှသာ လုချွမ်းတစ်ယောက် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ဤကလေးငယ်လေးအပေါ်တွင် အလွန်အမင်း သက်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းလေးများကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းမှာလည်း လိုက်လျောညီထွေစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေသော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ လူသားများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ခွန်အားပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချီချီလေး အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လုချွမ်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဇွန်ဘီကြီးကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ ဟု စတင်စဉ်းစားတော့သည်။ ထိုဧရာမ ဇွန်ဘီကြီးမှာ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို သုတ်သင်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု သူ ရှာဖွေရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အန္တရာယ်ကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ကောင် အနီးအနားတွင် ရှိနေခြင်းမှာ သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ထိုသန်မာလှသော ဇွန်ဘီကြီးသည် ကားတစ်စီးကိုပင် ရိုက်ခွဲနိုင်စွမ်းရှိရာ အောက်ထပ်မှ သံတံခါးအဟောင်းကြီးမှာ ၎င်းကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုချွမ်း မထင်ပေ။ ထို့ပြင် ဖြူဖွေးသော အမြုတေကို ဝါးမြိုပြီးနောက်တွင် ၎င်း၏ ခွန်အားမှာလည်း ဆက်လက်တိုးတက်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။ အနာဂတ်တွင် ဤသတ္တဝါကြီး မည်မျှအထိ ကြီးထွားလာမည်ကို ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် လက်ဦးမှုရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို ဝါးမြိုပြီး ပိုမိုသန်မာလာဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလိုအန္တရာယ်ကြီးမားသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖယ်ရှားဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြည့်ရပေမည်။

...

ညနေစောင်းလာပြီး လေထုက အေးစိမ့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ဆိုင်ခန်းအတွင်းမှ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ အခါအားလျော်စွာ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤဟိန်းဟောက်သံမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့် မတူဘဲ နက်ရှိုင်းပြီး ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း အပြည့်ရှိနေသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသော ဇွန်ဘီများသည်ပင် ထိုအသံကို ကြားရသောအခါ ကြောက်စရာတစ်ခုခုနှင့် တွေ့မည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ဗီဇအရပင် အဝေးသို့ ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

ဆိုင်ခန်းအတွင်း၌ လုချွမ်း စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထွားကြိုင်းသည့် ဇွန်ဘီကြီးမှာ နေ့ခင်းကထက်ပင် ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မူလက အရပ်အမြင့် နှစ်မီတာနီးပါး ရှိရာမှ ယခုအခါ နှစ်မီတာ သုံးဆယ်ခန့်အထိ မြင့်တက်လာပြီး ၎င်း၏ လက်မောင်းများမှာလည်း ပို၍ ထူထဲတောင့်တင်းလာသည်။

ဝုန်း…

ထိုဇွန်ဘီကြီးသည် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်အဝင်ဝမှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော ဧရာမ ဇွန်ဘီကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားကာ ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို တဗုန်းဗုန်းထုပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ သွေးဆာနေသော မျက်ဝန်းများတွင် အကြမ်းဖက်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော ခွန်အားနှင့် ဒေါသများကို ထုတ်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

ဂရား... ဂရား...

ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တင့်ကားဇွန်ဘီကို အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက် စိန်ခေါ်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုအောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီကို သေချာစိုက်ကြည့်မည်ဆိုပါက ၎င်း၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလွှမ်းသော မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ အသက်မဲ့ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ဝူး... ဂရား

တင့်ကားဇွန်ဘီကြီးသည် ရင်ဘတ်ကို ထုကာ အလွန်ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသံမှာ ထိုအောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီ၏ အသံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကျယ်လောင်လှသည်။ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လုချွမ်းပင်လျှင် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားမိတော့သည်။

"ဝိုး... ဒီကောင်ကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို မသေးဘူးပဲ။ တော်သေးတာပေါ့ ငါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဇွန်ဘီရုပ်သေးကို အသုံးချလိုက်လို့..."

လုချွမ်းသည် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော စွမ်းအားကို ရရှိရန် ပြင်းပြနေသဖြင့် ဤဇွန်ဘီကြီးကို အရင်ဆုံး အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက်မထွက်ဘဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်ကို စေလွှတ်ကာ သွားရောက် ရန်စခိုင်းလိုက်သည်။

လုချွမ်းသည် သူ၏စိတ်ဖြင့် အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီကို ထိန်းချုပ်ကာ လမ်းဘေးရှိ ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ထိုဧရာမ ဇွန်ဘီကြီး၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ တင့်ကားဇွန်ဘီကြီး အံ့အားသင့်သွားသည့် ခဏတာအတွင်းမှာပင် လုချွမ်းသည် သူ၏ရုပ်သေးကို လှည့်ထွက်ပြေးရန် ထိန်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

ဂရား...

တင့်ကားဇွန်ဘီကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရှိန်များ တောက်လောင်နေသည်။ အောင်မြင်စွာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အနေဖြင့် ဤသာမန် အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီများကို သူက အဖတ်ပင် မလုပ်တော့ချေ။ သို့သော် ယခုမူ အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ရန်စခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် လုချွမ်း၏ ရုပ်သေးနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လံဖမ်းဆီးတော့သည်။

လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် နံပါတ် ၁ ဇွန်ဘီရုပ်သေးသည် ဤဧရာမ ကောင်ကြီးကို အနည်းငယ်ဝေးသော ဆိုင်ခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ အမြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုဆိုင်ခန်းထဲတွင် လုချွမ်းသည် ဖွင့်ထားသော ဂတ်စ်အိုးနှစ်လုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ယိုစိမ့်နေသော ဂတ်စ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝုန်း…

နံပါတ် ၁ ရုပ်သေးသည် ဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်နှင့် တင့်ကားဇွန်ဘီကြီးသည်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမလက်သီးကြီးဖြင့် လုချွမ်း၏ ရုပ်သေးကို ရစရာမရှိအောင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း…

တင့်ကားဇွန်ဘီကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ပုံရပြီး သေဆုံးသွားသော ရုပ်သေး၏ ရုပ်အလောင်းကိုပင် မရပ်မနား ဆက်လက်ထုရိုက်နေသည်။ လုချွမ်းသည် နံပါတ် (၂) ရုပ်သေးကို ဆိုင်ထဲသို့ ထပ်မံစေလွှတ်လိုက်ချိန်တွင် ဇွန်ဘီကြီးမှာ ရုပ်အလောင်းကို ထုရိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး နံပါတ် ၁ ရုပ်သေးမှာမူ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် နံပါတ် ၂ ရုပ်သေးကို အသုံးပြု၍ ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မီးခြစ်တစ်ခုကို ခြစ်လိုက်တော့သည်။

ဂျိမ်း... ဝုန်း…

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆိုင်ခန်းအတွင်းရှိ ဂတ်စ်အိုးနှစ်လုံးမှာ ချက်ချင်း မီးတောက်လောင်ကာ ညအမှောင်ထုကို နီရဲစွာ လင်းထိန်သွားစေသည်။ တင့်ကားဇွန်ဘီကြီးမှာ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ကို တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရပြီး မီးပင်လယ်ထဲတွင် စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အစွမ်းကုန်ရုန်းကန်ကာ ဆိုင်ပြင်ပသို့ ထွက်လာသော်လည်း ဆိုင်အဝင်ဝမှာပင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဇွန်ဘီကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကြောင့် ကျောက်မီးသွေးတုံးကြီးကဲ့သို့ မည်းတူးသွားတော့သည်။