အခန်း (၁၉)

ဇွန်ဘီကပ်ဘေးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ လူအများအပြားမှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သတိမပြုမိမီမှာပင် ဇွန်ဘီများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ကြရပါသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်တွင် လူတိုင်းက ဤသာမန်ဇွန်ဘီများသည် မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲမှု၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလဖြစ်စဉ်ပြီးနောက် တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုများနှင့် မျိုးရိုးဗီဇ ထပ်မံပြောင်းလဲမှုများ စတင်လာမည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။ ယခုမှ အသစ်တဖန် စတင်လိုက်သည့် ဤဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းစဉ်သည် လူအများအပြားကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့ပါသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဇွန်ဘီဖေဖေက ဆင့်ကဲမပြောင်းလဲသေးတဲ့ သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အနေနဲ့ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး တစ်ကမ္ဘာလုံး အပြိုင်အဆိုင် ပြောင်းလဲနေတဲ့ လောကကြီးမှာ အောက်ခြေအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ"

သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ရုံသာမက သူ၏ မျိုးတူဇွန်ဘီအချင်းချင်း သော်လည်းကောင်း ပိုမိုသန်မာ၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ၏ အမဲလိုက်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။ ရှေ့တန်းမှ အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အနေဖြင့် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေများကြားမှ မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်ရန် လိုအပ်ချက်များနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ဂရုစိုက်ရန်အပြင် သူမကိုပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေမည်မှာ ဧကန်ပင်။

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော အခြေအနေမျိုး၌ပင် သူမ၏ ဇွန်ဘီဖခင်သည် သူမအား စွန့်လွှတ်ရန် စိတ်ကူးမျှပင် ရှိပုံမရပေ။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ လူသားဆန်မှုဆိုသည်မှာ အလွန်အမင်း အဖိုးတန်ပြီး ရှားပါးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယခင်က ကြင်နာတတ်ခဲ့သူများသည်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်သော အမှန်တရားများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင် မည်သို့သော ယုတ်မာညစ်ပတ်သည့် အပြုအမူမျိုးကိုမဆို လုပ်ဆောင်လာနိုင်ကြသည်။ ကမ္ဘာမပျက်မီက လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးသည် ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်တွင် သွေးအေးသော လူသတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်ပါသည်။

မည်သူက မှားသည် မည်သူက မှန်သည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း လူတိုင်းသည် ရှင်သန်နိုင်ရေးကိုသာ အဓိက အာရုံစိုက်နေကြရသောကြောင့်ပင်။

လူအများစုအတွက်မူ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးသည်ပင် အကြီးမားဆုံးသော ဇိမ်ခံမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှင်သန်နေဆဲ လူသားများရှိရာ အရင်းအမြစ် အလျှံပယ်ရှိပြီး အခိုင်အမာ ကာကွယ်ထားသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ စခန်းများတွင်ပင်လျှင် လိုအပ်လာသည့်အခါ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် နို့စို့ကလေးငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည့် သာဓကများ ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဇွန်ဘီဖခင်မှာမူ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လူလည်းမဟုတ် သရဲလည်းမဟုတ်သည့် သတ္တဝါတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသော်လည်း လူသားဆန်မှု၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကိုမူ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

ကျိရုရွှယ်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ညအမှောင်ထုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းလေးများအတွင်း၌မူ သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုများ ပေါ်လွင်လျက် ရှိပါသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများနှင့် ရက်စက်သော သားရဲများ ပိုမိုပေါ်ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိရုရွှယ် နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဇွန်ဘီဖခင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်တစ်ခုတည်းအပေါ်၌သာ အားကိုးနေမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပါသည်။

ကျိရုရွှယ်၏ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကြောင့် စွမ်းအင်ဓာတ်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေပြီး သူမအား ပိုမိုသန်မာလာစေသည်။ သူမ၏ ဇွန်ဘီဖခင်ကို သူမ၏ အမြင်အရအားကိုးရန် ခက်ခဲနိုင်သည်မှာ သိသာနေသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးနိုင်ရန် ပိုမိုသန်မာလာလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းပြနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရက်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင် ကျိရုရွှယ်သည် အောင်မြင်မှုအချို့ကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့ပါသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်စွမ်းအင်ကြောင့် ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်မှ ငွေအပ်

တစ်ချောင်းသည် လေထဲသို့ ဝှစ်ခနဲ ပျံတက်သွားသည်။

ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်…

အလွန်သေးငယ်သော ဤငွေအပ်လေးသည် လေထဲ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်

နှုန်းဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးခတ်နေသည်။ သူမ၏ အချိန်ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက မည်သူမျှ မရိပ်မိစေဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင် အရှိန်မြှင့်တင်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် ဤမျှသေးငယ်သော အပ်တစ်ချောင်းသည်ပင် ဇွန်ဘီများ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်သွားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော်လည်း ကျိရုရွှယ်သည် ဤမျှနှင့် ရောင့်ရဲတင်းတိမ်ခြင်း မရှိပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရန်မှာ လှည့်ကွက်အချို့ထက် များစွာပိုသော အစွမ်းအစများ လိုအပ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုအစွမ်းထက်သော ဇွန်ဘီများနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိဖို့အတွက် သူမသည် ပိုမိုသန်မာလာရန် လိုအပ်သည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်း၌မူ လုချွမ်းသည် တိုက်ခိုက်ရေး သင်ရိုးညွှန်းတမ်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည်။ ဤစာအုပ်သည် သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးကို အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံများအတွင်း လွှတ်၍ ရှာဖွေခိုင်းစဉ်က တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအခန်း၏ မူလပိုင်ရှင်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးဝါသနာအိုး တစ်ဦးဖြစ်ပုံရပြီး အခန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစာအုပ်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

အဆိုပါစာအုပ်များတွင် ဆန်ဒါ၊ ဂျူဒို၊ လက်ဝှေ့၊ အလွတ်ရုန်းတိုက်ခိုက်နည်းနှင့် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နည်းအပါအဝင် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်မျိုးစုံကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ လုချွမ်းသည် အခန်းတွင်း၌ ထိုစာအုပ်များမှ ဖတ်ရှုရသည်များကို အခြေခံ၍ စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာလေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ဆင့်ကဲတိုးတက်လာပြီးနောက် လုချွမ်း၏ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူသားများထက် သိသိသာသာ သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် ယခုအခါတွင် လုချွမ်း၏ ကိုယ်ကာယကို ကျော်လွန်နိုင်သော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်ခြေအဆင့် ဇွန်ဘီများကဲ့သို့ တောင့်တင်းမနေတော့ဘဲ ရှုပ်ထွေးသော တိုက်ခိုက်ရေး ကွက်စိပ်များကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်လာသည်။

လူသားတို့သည် ဦးနှောက်ကို ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့် အသုံးချခြင်းတို့တွင် အခြားသတ္တဝါများနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤခေတ်မီတိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်အမျိုးမျိုး၌ မရေမတွက်နိုင်သော လေ့ကျင့်မှုများမှတစ်ဆင့် သိပ္ပံနည်းကျ ထုတ်ယူထားခြင်းဖြစ်ရာ ရန်သူများကို ပိုမိုထိရောက်စွာ လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်နိုင်စေသည်။

လုချွမ်းသည် ဤအတောအတွင်း သူ၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်များအရ ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ ရိုးစင်းပြီး အကြမ်းဖက်ဆန်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ လူသားတို့၏ ဉာဏ်ပညာမရှိသဖြင့် ဇွန်ဘီများသည် ဗီဇအတိုင်းသာ လှုပ်ရှားကြပြီး အဓိကအားဖြင့် လက်သည်းများ သို့မဟုတ် ထက်မြက်သော သွားများကို အသုံးပြု၍ ဗီဇအရသာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်တတ်ကြသည်။

ဤသို့သော စနစ်တကျမရှိသည့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော သာမန်လူများကို ဒုက္ခပေးနိုင်သော်လည်း ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရှင်များအတွက်မူ ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေတွင် မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးချန်ပီယံဖြစ်ပါစေ ဇွန်ဘီများကို အနီးကပ်ရင်ဆိုင်ရန် အလွယ်တကူ ဝံ့ရဲကြမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များ ညံ့ဖျင်း၍မဟုတ်ဘဲ ဇွန်ဘီများမှာ အသိဉာဏ်မရှိသည့်အပြင် သေခြင်းတရားကိုလည်း မကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူသားများမှာမူ မတူညီချေ။ သူတို့တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာရှိပြီး တစ်ကြိမ်မျှ အကိုက်ခံရရုံဖြင့် ဇွန်ဘီအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားမည့်အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ ထိုကဲ့သို့သော စွန့်စားမှုကို လုပ်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လုချွမ်းမှာမူ ထိုသူများနှင့် မတူပေ။ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နှင့်နေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် အကိုက်ခံရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်သလို ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်ဟု ခေါ်သော အရာကိုလည်း သူ ကြောက်ရွံ့စရာမလိုပေ။ လူသားအသိစိတ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်ဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း နားလည်ထားပြီး ၎င်းကို အပြည့်အဝ အသုံးချရပေမည်။

သူသည် အခြားဇွန်ဘီများနှင့်မတူဘဲ တိုက်ပွဲအတွင်း လက်နက်များကို အထိရောက်ဆုံး အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမှာ အခြားဇွန်ဘီများနှင့် မတူဘဲ အနီးကပ်

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်ပေးခြင်း မရှိသော်လည်း ဤအဆင့်မြင့် သိပ္ပံနည်းကျ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများက ကိုယ်ကာယခွန်အား ကွာဟချက်ကို ပေါင်းကူးပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခွန်အားက အတတ်ပညာကို ဖိနှိပ်နိုင်သော်လည်း အတတ်ပညာကလည်း ခွန်အားကို ထိန်းချုပ်ကစားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်ခံပညာရှိ အဆစ်အမြစ်များအား ချိုးဖျက်ချုပ်ကိုင်သည့် နည်းစနစ်များမှာ ပြတ်သားပြီး ထိရောက်လှသဖြင့် ဇွန်ဘီများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် အလွန်အသုံးဝင်လှသည်။ ၎င်းအပြင် ဇွန်ဘီများမှာ လူသားများကဲ့သို့ သင်ယူလိုစိတ် သို့မဟုတ် ကာကွယ်လိုစိတ်မရှိဘဲ ဗီဇအတိုင်းသာ လှုပ်ရှားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်သည် အသိမဲ့ခြင်းကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူစမြဲပင်။

သို့သော်လည်း စာအုပ်ထဲမှ သင်ယူရုံမျှမှာ အပေါ်ယံသာဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း သိထားသည်။ အတတ်ပညာရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်အချို့ပင်လျှင် လက်တွေ့တွင် ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ထိုးသတ်ခံလိုက်ရသည့် သတင်းများကို သူ များစွာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ အခြေခံ တိုက်ခိုက်

ရေးကွက်အချို့ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အချိန်အတန်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် ဆဋ္ဌမထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်ကို ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤဇွန်ဘီရုပ်သေးမှာ သူ၏ လေ့ကျင့်ဖော်ဖြစ်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဤအတောအတွင်း သင်ယူခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များကို သူ စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်တော့သည်။

အကယ်၍ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကသာ ကိုယ်ခံပညာကို ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့လျှင် မည်သူကမျှ ၎င်းကို တားဆီးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။