အခန်း (၃၄)

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ခံစားရင်း လုချွမ်းသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို မသိစိတ်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်မိသည်။

သူ၏ဦးနှောက်အတွင်းရှိ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို လက်ဖြင့်ထိတွေ့၍ မရနိုင်သော်လည်း ဇွန်ဘီအမြုတေ အမြောက်အမြားကို ဆက်တိုက်ဝါးမြိုပြီးနောက် သူ၏ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း ခန့်မှန်းမိသည်။ အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက ဝါးမြိုခဲ့သော အမြုတေနှစ်ခုမှာ သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော စွမ်းအားတိုးတက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ဦးနှောက်အတွင်းရှိ အမြုတေမှာ လုံးဝဥဿုံ နီရဲတောက်ပြောင်နေလောက်ပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဖြူစင်သော အမြုတေရှိခြင်းမှာ ပထမအဆင့်ဇွန်ဘီဖြစ်ပါက ယခုကဲ့သို့ အမြုတေနီရဲသွားခြင်းမှာ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လုချွမ်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့ကို အင်အားဖြည့်တင်းရန် ဇွန်ဘီအသစ်များကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ခြင်းမပြုသေးဘဲ သူ၏စိတ်တွင်း၌ ရဲတင်းသော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ငါက သာမန်ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်လို့ရရမှာပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဇွန်ဘီတွေပဲလေ အသိဉာဏ်မှ မရှိကြတာ"

ဤအတွေးမှာ လုချွမ်း၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သန်မာလာပြီဖြစ်ရာ ဇွန်ဘီများကို ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ရန်မှာ ယုတ္တိတန်သော ကိစ္စတစ်ခုပင်။ ထိုအတွေးကြောင့် လုချွမ်းသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်တက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဆင့်ကဲဇွန်ဘီနှင့် သာမန်ဇွန်ဘီမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် သာမန်အဆင့်နိမ့် ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ လုချွမ်း၏ တိုက်ရိုက်ထိန်းချုပ်မှု မပါဘဲနှင့်မူ သူ၏ရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့သည် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကို မည်သို့မျှ အနိုင်မတိုက်နိုင်ချေ။

ဤကမ္ဘာသစ်မှာ သူ့အတွက် စိမ်းသက်နေသေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဇွန်ဘီအမျိုးမျိုးမှာ အဆက်မပြတ် အဆင့်တက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်ထားသည်။ သာမန်ဇွန်ဘီများကိုသာ ဆက်လက်ထိန်းချုပ်နေမည်ဆိုပါက နောင်တွင် ရန်သူကို အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် သူ၏ရုပ်သေးများကို အသုံးပြု၍ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများ၏ ခြေရာလက်ရာကို အပူတပြင်း စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

ယခုအခါ လုချွမ်း၏ စိတ်အာရုံလွှမ်းမိုးမှုမှာ မီတာ ၈၀၀၀ အထိ ကျယ်ပြန့်သွားပြီဖြစ်ရာ ရုပ်သေးများကို နေရာအနှံ့ စေလွှတ်၍ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်သွားခဲ့သည်။ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေတတ်သော လျှာရှည်ဇွန်ဘီကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကလည်း သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်ခြင်းပင်။ ထိုသတ္တဝါသည် အချိန်မရွေး အဆောက်အအုံပေါ်သို့ တွားတက်လာနိုင်ကာ သူ့ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် မိမိ၏ အောင်မြင်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုအတွက် ကျေနပ်နေချိန်တွင် ကျိရုရွှယ်မှာမူ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လူးလိမ့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သတင်းအစအန မရရှိတော့သဖြင့် သူမသည် လုချွမ်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝကင်းမဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြင်ပမှ ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်မှာ အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးလှရာ သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်သော သူမ၏ဖခင်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားပြီဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေမိတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးအတွင်း ရှင်သန်ရန်မှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းမှန်း ကျိရုရွှယ် ကြိုတင်သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု မရှိသေးသော ဇွန်ဘီများသည် အချိန်မရွေး ပျက်သုဉ်းသွားနိုင်သည်မှာ ဓမ္မတာဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်သည် ဤမျှစောစီးစွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။

ဇွန်ဘီဖေဖေနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သော အချိန်များကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် စကားမပြောနိုင်ကြစေကာမူ တစ်ဦး၏ခံစားချက်ကို တစ်ဦးက သိရှိနားလည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သာမန်မိဘနှင့် ရင်သွေးကဲ့သို့ မဟုတ်သော်လည်း လူသားနှင့်ဇွန်ဘီကြားမှ သံယောဇဉ်မှာ နွေးထွေးမှုနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ လူသားဆန်မှုများ ကွယ်ပျောက်နေပြီဖြစ်သော ဤလောကကြီးတွင် အထီးကျန်နေသည့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဖော်ပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ရှားပါးလှသည့် အတွေ့အကြုံမှာ ကျိရုရွှယ်အတွက် အလွန်တရာ တန်ဖိုးရှိလှသော အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းပြီးမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိခဲ့သော ဖခင်မေတ္တာမှာ ဤမျှလျင်မြန်စွာ ပြန်လည်လုယူခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူမအား အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သော ထိုသူကို နောက်ထပ် မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးတောမိသည်နှင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းများကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည့် အနှိုင်းမဲ့ဧကရီတစ်ပါး ဖြစ်လင့်ကစား ကျိရုရွှယ်၏ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတို့ လွှမ်းမိုးလာခဲ့ရသည်။

"အချိန်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ထပ်ပေးပါ... သမီး ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ ဖေဖေကို သမီးက ပြန်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ..."

"သနားစရာကောင်းတဲ့ ဇွန်ဘီဖေဖေ... ဘာလို့ သမီးကို ခဏလောက်တောင် စောင့်မပေးနိုင်ရတာလဲ။ သမီး လူလားမြောက်တဲ့အထိ ဘာလို့ မစောင့်ခဲ့တာလဲဟင်..."

ဂျောက်... ဂျောက်...

ကျိရုရွှယ် တစ်ဦးတည်း စိတ်အားငယ်နေစဉ်မှာပင် တံခါးသော့ခလောက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိရုရွှယ်သည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဇွန်ဘီဖေဖေ ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သာမန်ဇွန်ဘီများသည် တံခါးကို အတင်းဝင်တိုက်ရန်သာ သိကြပြီး သော့ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းကို မသိရှိကြသောကြောင့်ပင်။

သူမ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ တံခါးပွင့်သွားပြီး ရင်းနှီးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အပြင်ဘက်၌ ပေါ်လာသည်။

"ဇွန်ဘီဖေဖေ မသေဘူးလာ"

"တကယ်ပဲလား။ ငါ အမြင်မှားနေတာလား။ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

ကျိရုရွှယ်သည် အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာသွားရသည်။ စောစောက အပြင်ဘက်၌ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဆူညံသံများမှာ လူသားအဆင့်မြင့်

တက်သူများပင် အလွယ်တကူ ရင်မဆိုင်ရဲလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ သာမန်အဆင့်နိမ့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ဖြစ်သော သူမ၏ဖခင်အဖို့မူ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အသတ်ခံရမည့် အသေခံအဆင့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ချက်သားကောင်းနေသဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ကြုံပြီဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ တံခါးဝတွင် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျိရုရွှယ်သည် ဆုံးရှုံးသွားသောအရာတစ်ခုကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ရက်စက်မှုများကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူပီပီ မိမိကိုယ်ကိုယ် အေးစက်တည်ငြိမ်လှပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူ၏ သတင်းကို မသိရသောအခါ သူမ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်။

သူမသည် မသိစိတ်အတွင်း၌ပင် သူ့အား သူမအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် မိသားစုဝင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားမိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားသော ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်းကို မြင်သည်နှင့် ဆိုဖာပေါ်မှ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သူမသည် လုချွမ်းရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မတ်တတ်လမ်းလျှောက်တတ်ကာစဖြစ်၍ မတည်ငြိမ်သေးဘဲ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာမူ တားဆီး၍မရပေ။ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် မိမိထံ ပြေးလာနေသော ကျိရုရွှယ်ကို မြင်သောအခါ လုချွမ်းသည်လည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ကလေးငယ်လဲကျမည်စိုး၍ ချက်ချင်းပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ထိန်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဖေ... ဖေ..."

ပီကလာမပီကလာ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုစကားသံကြောင့် လုချွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး နေရာတွင်ပင် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ထံ ပြေးလာနေသော ကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ချီချီလေး... အခုပဲ ငါ့ကို ဖေဖေလို့ ခေါ်လိုက်တာလား။