အခန်း (၃၅)

လုချွမ်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်တင်းနေမိသည်။

သူသည် ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ရည်းစားပင် မရှိခဲ့ဖူးသေးချေ။ သို့သော် ယခုမူ မမျှော်လင့်ဘဲ အချိန်မတိုင်မီ ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ဤထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို လုချွမ်းတစ်ယောက် မည်သို့ ဖော်ပြရမည်မှန်းပင် မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ လူအများစုသည် မိမိ၏ ရင်သွေးလေးကို စတင်မြင်တွေ့ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဘယ်ကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်ကို ယခုမှပင် သူ ကောင်းစွာ နားလည်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ စဉ်းစားတွေးခေါ်ရန် မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ပင်။

မည်သူမျှ သင်ကြားပေးခြင်း မရှိပါဘဲ ချီချီလေးက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စကားပြောနိုင်သွားရတာလဲဟူသည်ကိုပင် သူ မစဉ်းစားမိတော့ချေ။ လုချွမ်းသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးမှာ သရုပ်ဆောင်ပြမှုများသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤအံ့ဖွယ်ခံစားချက်မှာ တကယ်ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားရသည်။ မိမိရှေ့မှ ချစ်စရာကောင်းလှသော သမီးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်ကျမတတ် ခံစားနေရသည်။

အေးစက်ခြောက်သွေ့ကာ သွေးစွန်းနေသော ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ ယခုကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော အသံလေးတစ်ခုမှာ သေခြင်းတရားနှင့် အမှောင်ထုအားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လုချွမ်းတစ်ဦးတည်းသာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသည်မဟုတ်ဘဲ ကျိရုရွှယ်ကိုယ်တိုင်လည်း များစွာ အံ့ဩနေမိသည်။ သူမ စကားပြောလိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိရုရွှယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မှင်တက်သွားရကာ မျက်ဝန်းအစုံ၌ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ငါ... ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး စကားပြောနိုင်သွားတာလဲ"

သို့သော်လည်း ကျိရုရွှယ်မှာ သာမန်ကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ဤအချက်ကို သူမ များစွာ စိတ်ထဲမထားတော့ချေ။ အတိတ်ဘဝမှ ဝိညာဉ်ပါလာသူပီပီ စကားပြောခြင်းမှာ သူမအတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာချိန်မှစ၍ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများနှင့် မရင်းနှီးသေးခြင်း၊ စကားပြောရန် လေ့ကျင့်မှုမရှိခြင်းတို့ကြောင့်သာ ယခုထက်တိုင် စကားမပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူမ လေ့ကျင့်ခဲ့လျှင် ယခုထက် များစွာ စောစီးစွာ ပြောနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ် မျက်လုံးစဖွင့်ချိန်မှစ၍ ဤကမ္ဘာကြီးတွင် ကပ်ဘေးကြီးက စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လူသားအသိစိတ်ရှိသော ဇွန်ဘီဖေဖေမှလွဲ၍ အခြားစကားပြောဖော်မရှိသဖြင့် သူမသည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် ကျိရုရွှယ်သည် စောစောက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဘဲ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ရက်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့သော ဇွန်ဘီဖေဖေ ဘေးကင်းရန်ကင်းနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ ရင်ထဲ၌ အမှန်တကယ်ပင် ကြည်နူးဝမ်းသာမှုများ ပြည့်လျှံသွားခဲ့ရသည်။ ဆုံးရှုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားရာမှ ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည့် ခံစားချက်မှာ မည်သည့်အရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်း၊ ခွဲခွာခြင်းတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကျိရုရွှယ်ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ယခုအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ကျိရုရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် လုချွမ်းအား မိသားစုဝင်တစ်ဦးအဖြစ်

လည်းကောင်း သူမ၏ ဘဝတွင် အစားထိုး၍မရနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ်လည်းကောင်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ လူသားကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ထိုသူနှစ်ဦးကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ မျိုးနွယ်စုခြားနားခြင်းဟူသော အတားအဆီးများကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

မိမိရှေ့ရှိ ချီချီလေးကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ လက်ဟန်ခြေဟန်များပင် ပျာပျာသလဲ လုပ်နေမိတော့သည်။ သူသည် ယခင်က ဖေဖေဟု တစ်ခါမျှ အခေါ်မခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်ရသည့် ခံစားချက်မှာ ဤမျှအထိ ထူးကဲလှမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဂါး... ဝူး...

လုချွမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ သမီးငယ်လေးအပေါ် ကြင်နာမြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး ပြောပြလိုသော စကားလုံးပေါင်း မြောက်မြားစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့် စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် ထိုစွမ်းရည် ပြန်လည်ရရှိနိုင်မလားဟူသည်မှာ မသေချာသော်လည်း လောလောဆယ်တွင်မူ မျှော်လင့်ချက် မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် သူ၏ ရင်ထဲရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာမှုကို ဖော်ပြရန်အတွက် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့်သာ ဟိန်းဟောက်ပြနိုင်တော့သည်။ ချီချီလေးအနေဖြင့် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ လုချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာလည်း မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာခဲ့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ အဆက်မပြတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေမှုကြောင့် သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ လူသားနှင့် များစွာ မခြားနားတော့ခြင်းပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ပြုံးပြသည့် လုပ်ရပ်မှာ အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

"ဟားဟား ငါ ဖေဖေတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ"

"အတိတ်ဘဝတုန်းက ရည်းစားတစ်ယောက်တောင် မရှိခဲ့ဖူးဘဲနဲ့ ဒီဘဝမှာ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှ ဖခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး"

"ချီချီလေးကတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ငါ့သမီးလေးက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်မှန်း ငါ သိနေသားပဲ"

လုချွမ်းသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ အတိုင်းအထက်အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာနေမိသည်။ ကလေးငယ် စကားပြောဆိုနိုင်သည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လုချွမ်းသည် ယခင်ကတည်းက ကြိုတင်တွေးတောပူပန်ခဲ့ဖူးသည်။ အကြောင်းမှာ စကားပြောဆိုခြင်းဟူသည် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ သင်ကြားပေးခြင်း မရှိပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ချီချီလေးမှာ စကားမပြောနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

မိမိကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ဟိန်းဟောက်နေရန်မှာလည်း အလွန်တရာ ထူးဆန်းလှပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် ကလေးငယ်အနေဖြင့် မသင်ယူသင့်သည်များကို သင်ယူမိသွားမည်စိုး၍ သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အသံပြုခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကလေးငယ်မှာ အခန်းတွင်း၌ တစ်ဦးတည်း ရှိနေပါလျက် မိမိဘာသာ စကားပြောတတ်အောင် သင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းတို့အပြင် စကားကိုပါ မိမိအစီအစဉ်ဖြင့် ပြောတတ်လာခြင်းမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးမဟုတ်လျှင်…….

လုချွမ်းသည် မွေးကတည်းကပင် သိမြင်နားလည်သူဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယခုမှပင် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ချီချီလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့သော ပါရမီထူးရှင်ကလေးငယ် ဖြစ်၏။

မဟုတ်သေးဘူး...

နတ်ဘုရားနှင့်တူသော ကလေးငယ်ဟုပင် ဆိုရပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ပါရမီရှင်ကလေးငယ်တစ်ဦးအတွက် ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း ရှင်သန်နေရခြင်းမှာ သူမ၏ မွေးရာပါ အရည်အချင်းများကို ဖြုန်းတီးပစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ အကယ်၍သာ သူမသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ကမ္ဘာကြီးတွင် နေထိုင်ခွင့်ရပါက သူမ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့် အရည်အချင်းများအရ ဧကန်မလွဲ ပါရမီရှင်ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဖေဖေ..."

"နို့... မသောက်တော့ဘူး..."

သူမအတွက် နို့မှုန့်ဖျော်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေသော ဇွန်ဘီဖေဖေကို မြင်သောအခါ ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်း၏နံဘေးသို့ အပြေးကလေးသွားကာ သူ၏အင်္ကျီကိုဆွဲပြီး ပီကလာမပီကလာ ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောရင်း သူမ၏ပါးစပ်လေးကို ဟပြလိုက်ရာ သွားဖုံးလေးထဲမှ ထွက်ပြူစပြုနေသော နို့စို့သွားလေး နှစ်တန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

နေ့တိုင်း နို့မှုန့်ချည်းပဲ သောက်နေရသဖြင့် ကျိရုရွှယ်မှာ တကယ်ပင် ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခံတွင်းထဲ၌ အမြဲတမ်း နို့နံ့ကြီးသာ ရနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

လုချွမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သွားလေးများပင် ပေါက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ကလေးထိန်းသည့် အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသူပီပီ ဤကိစ္စများတွင် သူသည် ချီချီလေးလောက်ပင် အသိအမြင် မရှိဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

လုချွမ်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကိုကုပ်လိုက်မိပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမျှ မွေးမြူဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် နို့မှုန့်ဖျော်ပေးခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများကို မည်သို့စတင်ရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။ သို့သော် လုချွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ဆောင်ရွက်လိုက်သည်။ သူသည် ဆဋ္ဌမထပ်သို့ ဆင်းသွားပြီး အခန်းလွတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထင်းရှာခိုင်းပြီး အိုးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ သောက်ရေသန့်နှင့် ဆန်အနည်းငယ်ထည့်၍ ထမင်းစချက်တော့သည်။ ဤမျှစောစီးစွာ အိမ်ထဲ၌ မီးမွှေးရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရှိတော့သဖြင့် လုချွမ်းမှာ ကလေးငယ်အတွက် ဆန်ပြုတ်ကိုသာ ပြုလုပ်ပေးနိုင်တော့သည်။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ နို့မှုန့်အနည်းငယ် ထပ်ထည့်ကာ ဇွန်းဖြင့် ချေမွပြီး စေးကပ်သော ဆန်ပြုတ်နှစ်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ မိမိရှေ့ရှိ ပျစ်ချွဲနေသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ဤအရာမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းရှိ ကလေးငယ်များအတွက် အကောင်းဆုံးသော အစားအစာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ဆန်ပြုတ်ကို အအေးခံပြီးနောက် ကလေးငယ်ထံသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ... သမီးဘာသာ စားမယ်"

လုချွမ်းက သူမကို ကယောင်ကတမ်းဖြင့် ခွံ့ကျွေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်မှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် လုချွမ်း၏လက်ထဲမှ ဇွန်းကို လုယူလိုက်ပြီး မိမိဘာသာ တစ်လုပ်ချင်း စတင်စားသောက်တော့သည်။

လုချွမ်း ပြုလုပ်ပေးသော အစားအစာမှာ ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း ကျိရုရွှယ်က ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း ဗိုက်ဝအောင် စားရခြင်းမှာပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီဖြစ်ရာ နေ့တိုင်း နို့မှုန့်သောက်နေရသည်ထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ကလေးငယ် မြိန်ယှက်စွာ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းမှာ ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မသိမသာ ချလိုက်မိသည်။

"ချီချီလေးလည်း နောက်ဆုံးတော့ လူလားမြောက်လာပြီပဲ..."