အခန်း (၄၁)

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ပတ်တာ အချိန်ကာလသည် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်မှာ လုချွမ်းအတွက် အေးချမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော နေ့ရက်များဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီလူသတ်သမားဟု တင်စားရလောက်သော လျှာရှည်ဇွန်ဘီကို နှိမ်နင်းပြီးကတည်းက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြောက်လန့်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ ခွန်အားများလည်း အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာနေသလို ဝေယျာဝစ္စကိစ္စများကိုလည်း ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကသာ လုပ်ဆောင်ပေးကြသည်။ တံခါးဝ၌မူ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ တာဖန်းက တံခါးစောင့်နတ်မင်းကြီးအလား စောင့်ကြပ်နေသဖြင့် လုချွမ်းအနေဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်များအတွက် စိုးရိမ်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဖေဖေရဲ့ ဖေဖေကို ဘိုးဘိုးလို့ ခေါ်တယ်..."

"ဖေဖေရဲ့ မေမေကို ဘွားဘွားလို့ ခေါ်တယ်..."

ကလေးသံလေးများမှာ ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မသိသောသူများအဖို့မူ ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ အဝင်ဝတွင် ကြော်ငြာသံများ ကြားနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ကျိရုရွှယ်သည် အပြာနှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ကလေးသင်ကြားရေးစက်လေးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုစက်လေးမှ ကလေးကဗျာလေးများ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လုချွမ်းသည် သမီးလေးအတွက် ထိုပစ္စည်းကို ရှာဖွေပေးရန် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အထူးတလည် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သမီးလေးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေပြီး ပါရမီရှင် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှသည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် မည်သူမျှ သင်ကြားပေးခြင်းမရှိဘဲ စကားပြောရန် စတင်သင်ယူနေပြီဖြစ်ရာ လုချွမ်းပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ မိဘများသည် ကလေးများ၏ ပထမဦးဆုံး ဆရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သမီးလေးကို သင်ကြားပြသပေးရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့ချေ။

သမီးလေး၏ အနာဂတ်အတွက် တွေးတောရင်း လုချွမ်းသည် လျှပ်စစ်မီးမလိုဘဲ ဘက်ထရီဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သည့် ဤကဲ့သို့သော သင်ကြားရေးစက်များကို ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ဤသင်ကြားရေးစက်သည် အသံများထွက်ပေါ်စေပြီး လူနှင့် အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နိုင်သောကြောင့် လုချွမ်း စကားမပြောနိုင်သည့် အားနည်းချက်ကို အကောင်းဆုံး အစားထိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သမီးလေးသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဝူးဝူးဝါးဝါး သို့မဟုတ် ဇွန်ဘီများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ရုံသာ တတ်သည့် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်မလာတော့ပေ။

ထို့အပြင် ဤစက်လေးသည် အလွန်ခေတ်မီပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ သင်ယူမှုကို ထိရောက်စွာ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်သည်။ လုချွမ်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်မတိုင်မီက ဤကဲ့သို့သော သင်ကြားရေးစက် ကြော်ငြာများကို မြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း ထိုစဉ်ကမူ အသုံးမဝင်သော ပစ္စည်းများဟုသာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲ ရောက်ရှိလာသည့်အခါမှသာ သင်ကြားရေးစက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးတန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သမီးရဲ့ ပညာရေးအတွက် မေမေ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးဟူသော ထိုစဉ်က ကြော်ငြာစာသားမှာ အလကားပြောခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ယခုမှ လက်တွေ့သိလိုက်ရသည်။ ချီချီလေး သင်ကြားရေးစက်ကို ကိုင်ကာ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သမီးလေး၏ သင်ယူလိုစိတ်မှာ အလွန်ပြင်းပြလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤစက်လေးရှိနေသဖြင့် သူမသည် စာမတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်မလာတော့ပေ။ ဤစက်လေးကို ကြည့်ပြီး ပုံမှန်

လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ပါက အကောင်းဆုံးပင်။

သို့သော် လုချွမ်း မသိသည်မှာ ကျိရုရွှယ်သည် ဤကဲ့သို့သော ကလေးသူငယ် အခြေခံပညာရပ်များကို သင်ယူရန် မလိုအပ်ခြင်းပင်။ သူမသည် အတိတ်ဘဝက ဇွန်ဘီကပ်ဘေး မတိုင်မီကပင် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် ဘွဲ့လွန်တက်နေသော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဤကာလအတွင်း ကျိရုရွှယ်သည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အတော်လေး အသားကျလာပြီး ပုံမှန်စကားပြောနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ လုံးဝ အသိမပေးဝံ့သေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ လက်ရှိပုံစံမှာ မွေးဖွားပြီး သိပ်မကြာသေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပြီး စကားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနေပါက အလွန်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပါစေဦး လူသားတို့၏ စကားပြောသံများကို မကြားရဘဲ ဘာသာစကားတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်အောင် တတ်မြောက်ရန်မှာ အလွန်ပင် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်။ လုချွမ်းမှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေမှာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ သတိမပြုမိလောက်အောင် ထုံအသူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ကျိရုရွှယ် သိနေပေသည်။

ထို့ကြောင့် သင်ကြားရေးစက်ကို ကိုင်ထားစဉ် ကျိရုရွှယ်၏ သဘောထားမှာ အလွန်တည်ကြည်လှပြီး စကားလုံးတိုင်း၊ စာကြောင်းတိုင်းကို အလေးအနက် သင်ယူနေသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပုံမှန်အတိုင်း သဘာဝကျကျ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ရန်နှင့် သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါ်မသွားစေရန်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်စကားပြောရသည်မှာ တကယ်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဖေဖေ... မေမေ..."

"ဘိုးဘိုး... ဘွားဘွား..."

ဘဝနှစ်ခုစာ အတွေ့အကြုံများ ရှိနေသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသည့် စကားလုံးများကို ထွက်ဆိုရသည်မှာ အနေရခက်လှသော်လည်း ကျိရုရွှယ်သည် စကားစသင်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အသံထွက်မျိုးရအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတုပနေရှာသည်။ ဘေးနားတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသော ဇွန်ဘီဖေဖေကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ် သက်ပြင်းမောတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ကျွန်မရဲ့ ဇွန်ဘီဖေဖေရယ်... ရှင် စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက်ပဲ ဒီကလေးကစားစရာ သင်ခန်းစာတွေကို အစကနေ ပြန်သင်ပေးနေရတာပါ။ သင်ကြားရေးစက် ရှာပေးတာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆိုရင် ကလေးစီးတဲ့ လွှဲကားလေးဘာလေးပါ ရှာပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်...

ဘွဲ့လွန်ကျောင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆင်းရဲဒုက္ခပေါင်းစုံကြားက ဧကရီတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း... ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးကို အစမှ ပြန်စတင်ရုံသာမက ကလေးသူငယ် အခြေခံပညာရေးကိုပါ ပြန်သင်နေရလိမ့်မည်ဟု ကျိရုရွှယ် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

သူမ၏ ဘေးတွင်ရှိနေသော လုချွမ်းကမူ ဤအကြောင်းများကို ဘာမှမသိဘဲ ချီချီလေး၏ ထက်သန်သော သင်ယူလိုစိတ်နှင့် ထူးကဲသော သင်ယူမှုစွမ်းရည်တို့ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။ သူ၏ ချစ်သမီးလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သာမန်မဟုတ်သော ပါရမီရှင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်လာသည်။

သမီးလေးသည် သင်ကြားရေးစက်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် စာလုံးများကို မှတ်မိလာပြီး စကားပြောဆိုမှုမှာလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုချွမ်းမှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေရသည်။ ချီချီလေး စတင်စကားပြောနိုင်သည်ကို ကြားကတည်းက လုချွမ်းသည် ကလေးသူငယ် အခြေခံပညာပေးစာအုပ်များ၊ ပညာပေးကစားစရာများနှင့် စာလုံးကတ်များကို စုဆောင်းရန် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ပိုမိုစေလွှတ်နေတော့သည်။

ကလေးတစ်ဦးအတွက် မည်သည့်အရာမျှ မခက်ခဲစေရဟူသော ခံယူချက်နှင့် ပညာရေးအတွက် အဟန့်အတား မရှိစေရဟူသော အတွေးမှာ လုချွမ်း၏ မိဘတစ်ဦးပီသသည့် စစ်မှန်သော စေတနာပင်။

ဤကာလအတွင်း လုချွမ်းသည် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီများနှင့် ထပ်မံမဆုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားအချို့ကိုမူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သို့သော် အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေကြသော ထိုသူများကို ကူညီရန် လုချွမ်း၌ အစီအစဉ်မရှိပေ။ နှလုံးကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခံသံများမှာ လုချွမ်း၏ စိတ်ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းမှာ ချီချီလေးကဲ့သို့ အရေးမပါသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းမှာ ကံကြမ္မာအတိုင်းပင်။ ဘေးအန္တရာယ်များ ဆိုက်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လူသားတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားအတွင်းမှ အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။ ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပါက မည်သို့ပြုမူကြမည်ကို လုချွမ်း အာမမခံနိုင်ပေ။ အဖော်အချင်းချင်း သစ္စာဖောက်ခြင်းမှာလည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်တွင် အလွန်ပင် ရိုးအိနေသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် မိမိနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်သော လူစိမ်းများကို အကြောင်းမဲ့ ကူညီပေးမည့် မေတ္တာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ အဖော်အချင်းချင်းပင် သစ္စာဖောက်နိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ လူသားမဟုတ်တော့သော မိမိအတွက်မူ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ရသည်။ အကယ်၍ မိမိ၏ အဖြစ်မှန်ကို သိရှိသွားပါက ထိုလူသားများကပင် မိမိအား အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ပစ်နိုင်ကြောင်း လုချွမ်း သံသယဝင်မိသည်။

ယခုတစ်ပတ်အတွင်း လုချွမ်းသည် သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အသုံးပြု၍ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင် ရှစ်ကီလိုမီတာအတွင်းကို မြေပုံဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနယ်မြေအတွင်း၌ အတော်အတန် အင်အားတောင့်တင်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ပထမတစ်ဖွဲ့မှာ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက် စတိုးဆိုင်၌ ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အစွမ်းထက်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင် ၂၀ ခန့်ပါဝင်သော ထိုအဖွဲ့သည် နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်၏ အနောက်မြောက်ဘက်ထောင့်ရှိ ပန်းခြံငယ်တစ်ခုအတွင်းမှ သုံးထပ်တိုက်တစ်လုံးကို အခြေစိုက်စခန်းအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ပန်းခြံ၏ အတွင်းအပြင်၌ ရိုးရှင်းသော ထောင်ချောက်များစွာ ဆင်ထားသည့်အပြင် အဝင်ဝကိုလည်း ဆူးကြိုးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ဒုတိယအဖွဲ့မှာ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်နှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ရဲစခန်း၌ အခြေစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးအုပ်စုများကို အကြိမ်ကြိမ်စေလွှတ်၍ စူးစမ်းစေခဲ့ရာ ရဲစခန်းရှေ့တွင် သဲအိတ်များဖြင့် ခံတပ်သဖွယ် ပြုလုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆူးကြိုးများဖြင့် အခိုင်အမာ ကာရံထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် အသတ်ခံထားရသော ဇွန်ဘီအလောင်းများ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျည်ခွံများနှင့် နံရံပေါ်မှ ကျည်ဆန်ရာများက တိုက်ပွဲပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အနီးရှိ ရဲစခန်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း လက်နက်ခဲယမ်း သိုလှောင်ရုံ ရှိသည်။ ကျန်ရှိနေသော ရဲအရာရှိများနှင့် ကယ်တင်ထားသော လူသားများ စုစုပေါင်း ၃၀ ခန့်ရှိပြီး ရဲစခန်းအတွင်း ခိုလှုံနေကြသည့် အင်အားအကောင်းဆုံး အဖွဲ့များထဲမှ တစ်ခုပင်။