အခန်း (၄၅)

အဖိုးတန်လက်ထောက်သစ်တစ်ဦး ရရှိခဲ့သဖြင့် လုချွမ်းမှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွလျက် ရှိသည်။ မကြာမီကာလအတွင်း အစွမ်းထက်သော ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ဤကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း စိတ်ကြိုက်ခြယ်လှယ်သွားနိုင်မည်ဟု သူ ကြိုတင်မြင်ယောင်နေမိသည်။

ဆင့်ကဲဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို ပထမထပ်တွင် ကင်းစောင့်ရန် ထားရှိခဲ့ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ခုနစ်ထပ်ရှိ အခန်းသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုချွမ်းမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချီချီလေးသည် သူဝယ်ပေးထားသော လက်ရေးလှလေ့ကျင့်သည့် စာအုပ်ကို အသုံးပြု၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်လျက် စာရေးလေ့ကျင့်နေခြင်းပင်။

ချီချီလေး ရေးသားထားသော စာလုံးများမှာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးနေပြီး အတော်ပင် ကြည့်ရဆိုးသော်လည်း မည်သည့်စာလုံးဖြစ်သည်ကိုမူ မှန်းဆ၍ ရနိုင်သေးသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ စာလုံးများ တွန့်လိမ်နေခြင်းမှာ ကျိရုရွှယ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူဖြစ်ကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို စောစီးစွာ မဖော်ပြလိုသေးပေ။ ဤမျှအရွယ်ငယ်စဉ်မှာပင် စာဖတ်နိုင်၊ စာရေးနိုင်နေခြင်းမှာ သာမန်ထက် အဆမတန် ထူးကဲလွန်းနေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် စာကို အနိုင်နိုင် သင်ယူနေသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်စေရန် စာလုံးများကို တမင်တကာ ကောက်ကွေးအောင် ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အစကတည်းက စာလုံးများကို သေသေသပ်သပ် ရေးသားခဲ့ပါက လူအူကြောင်ကြောင်တစ်ဦးပင်လျှင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် စာလုံးများ မည်မျှပင် ကြည့်ရဆိုးစေကာမူ လုချွမ်းအတွက်မူ အံ့ဩဝမ်းသာစရာ ဖြစ်နေသည်။ လုချွမ်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ကိုယ်တည်းနေလာသူဖြစ်ပြီး ချစ်သူထားဖူးခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးယူဖူးခြင်း မရှိသော်လည်း ချီချီလေး၏ အရွယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်ရက်တွားသွားနေရမည့် အရွယ်သာဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။

သူ ချီချီလေးနှင့် စတင်ဆုံတွေ့စဉ်က ထိုကလေးငယ်မှာ နို့စို့ကုတင်လေးထဲတွင် လဲလျောင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ငိုကြွေးရန်ပင် အားအင်မရှိခဲ့ချေ။ ဤမျှတိုတောင်းလှသော ကာလအတွင်း မတ်တပ်ရပ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့ကို တတ်မြောက်ရုံသာမက ယခုအခါတွင်မူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စာရေးရန်ပင် ကြိုးစားနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ အဖိုးတန်သမီးလေးမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်သော ထူးခြားသည့် ပါရမီထူးရှင်လေးဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း ပိုမိုခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် လုချွမ်း၏ အတိတ်ဘဝတွင်ပင် ချီချီလေး၏ အရွယ်ဖြင့် ဤမျှ ထူးကဲသော ကလေးငယ်မျိုး ရှိသည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ဤအောင်မြင်မှုမှာ သူကိုယ်တိုင် မည်သည့်လမ်းညွှန်မှုမျှ မပေးဘဲ ချီချီလေး၏ ကိုယ်ပိုင်သင်ယူမှု သက်သက်ဖြင့်သာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုချွမ်းက ထိုအကြောင်းကို အလေးအနက် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ချီချီလေး၏ ထက်မြက်မှုနှင့် သင်ကြားရေးစက်၏ အစွမ်းကြောင့်ဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင် သင်ကြားရေးစက်ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ မိဘတွေအတွက် တကယ်ကို စိတ်အေးရတဲ့ ကိရိယာလေးပဲ"

သမီးငယ်လေး စာလုံးများကို တစ်ချက်ချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရေးသားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယခုလက်ရှိတွင် လက်ရေးများမှာ မသေသပ်သေးသော်လည်း ဤအရွယ်နှင့်ဆိုလျှင် အံ့ဩဖွယ်ရာ အောင်မြင်မှုပင်။ လုချွမ်း၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤသည်မှာ မိဘတိုင်း မိမိသားသမီးကို အောင်မြင်စေလိုသည့် စိတ်ဆန္ဒမှ ပေါ်ထွက်လာသော ပီတိမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ငါ့သမီး... လုချွမ်းရဲ့သမီးကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။

ထို့နောက် လုချွမ်းသည် ညင်သာစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျိရုရွှယ်၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။ ကလေးငယ်၏ အသားအရေမှာ အလွန်နူးညံ့ချောမွေ့လှပြီး ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှာပင် လုချွမ်း၏ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် စင်ကြယ်ဝင်းပနေကာ ကြွေအရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ဖေဖေ ဒီနေ့ တော်တော်ပျော်နေပုံရတယ်။ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ရလာပုံပဲဟု ကျိရုရွှယ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခန့်မှန်းနေမိသည်။

သူတို့အတူရှိနေစဉ်အတွင်း ဇွန်ဘီဖေဖေသည် အားလပ်သည့်အချိန်တိုင်း သူမ၏ ပါးလေးကို ဆွဲလေ့ရှိသည်။ ဇွန်ဘီဖေဖေ ဘာပြောချင်သည်ကို ကျိရုရွှယ် အတိအကျ နားမလည်နိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြသည့် အမူအရာဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။

ရဲစခန်း

ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ၏ လက်တွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ရဲစခန်းသို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရဲစခန်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အခြေအတင် စကားများသံများကို ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရဲအရာရှိများ ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရဲစခန်းက ကယ်တင်ကာ ခိုလှုံခွင့်ပေးထားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူသားများ ရှိနေကြသည်။

ထိုစဉ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ရဲအရာရှိများကို လက်ညှိုးငေါ့ငေါ့ထိုးကာ ပြင်းထန်စွာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို ဘာလို့ အပြင်ထွက်ပြီး ရိက္ခာရှာခိုင်းနေရတာလဲ"

"မင်းတို့က ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့ ရဲတွေပဲ။ ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့က မင်းတို့ရဲ့ တာဝန်လေ"

"ငါတို့က အခွန်ထမ်းဆောင်ထားတဲ့သူတွေပဲ။ မင်းတို့ ဝဝလင်လင် စားနိုင်ဖို့ ငါတို့ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးထားရတာ။ အခုကျမှ ငါတို့ကို အပြင်ထွက်ပြီး အသက်နဲ့ရင်းခိုင်းတာလား။ ဟား... အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ဆဲဆိုမှုကို ခံနေရသော ရဲအရာရှိများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။

"ကဲ... တော်ကြပါတော့ ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး အငြင်းပွားနေကြတာလဲ"

ကျောက်လင်းသည် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် နှစ်ဖက်ကြားသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာ များစွာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ ဆုတ်ခွာလာစဉ်က ကျောက်လင်းမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံထားရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားကြပေ။

ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း ကျောက်လင်းကို မြင်သောအခါ အမူအရာများ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ အရာရှိကျောက်ရယ် မင်း အသက်ရှင်သေးတယ်လို့ ငါတို့ မထင်ထားဘူး"

"အရာရှိကျောက် လာပြီး တရားစီရင်ပေးပါဦး။ အရာရှိလီနဲ့ အရာရှိဝမ်တို့က ငါတို့ကို အပြင်

ထွက်ပြီး ရိက္ခာရှာခိုင်းနေကြတယ်။ ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"ငါတို့က သာမန်လူတွေပဲလေ။ အပြင်မှာက အန္တရာယ်တွေ အရမ်းများတာ။ ဇွန်ဘီနဲ့ တိုးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အပြင်က ဒီလောက်အန္တရာယ်များတာကို ငါတို့ကို ရိက္ခာထွက်ရှာခိုင်းတာကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ စောဒကတက်မှုများကို နားထောင်ရင်း ရဲအရာရှိများ၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ခံနိုင်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အသက်ကို ရင်းပြီး ရိက္ခာရှာဖွေပေးနေခြင်းမှာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်း မခံရရုံမျှမက ယခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများနှင့်သာ ရင်ဆိုင်နေရလိမ့်မည်ဟု သတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အရာရှိလီနှင့် အရာရှိဝမ်တို့သည် ယနေ့ စတိုးဆိုင်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး အမည်မဖော်နိုင်သော ဒေါသများ ရင်ထဲတွင် တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။

"တော်ကြစမ်း။ ခင်ဗျားတို့ အသက်ကမှ တန်ဖိုးရှိပြီး ငါတို့အသက်ကကျတော့ အလကားပစ်လိုက်ရမယ့် အရာလား"

"ဘာဖြစ်လို့ ငါတို့ကပဲ အမြဲတမ်း အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရိက္ခာထွက်ရှာပေးနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ကျတော့ ဘာမှအားစိုက်စရာမလိုဘဲ အထဲမှာထိုင်ပြီး ဝေစုကိုပဲ ထိုင်စောင့်နေကြတာလား"

လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ မကျေမနပ် ပြောဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ ကျောက်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... တော်ကြပါတော့။ ရိက္ခာရှာတဲ့အလုပ်ကို ငါတို့ပဲ ဆက်လုပ်ကြမယ်။ ငါတို့က ရဲတွေပဲလေ။ ပြည်သူကို ကာကွယ်ပေးဖို့က ငါတို့တာဝန်ပဲ။ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရတာက ငါတို့ရဲ့ ဝတ္တရားပဲ"

ကျောက်လင်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခုပ်တီးကြတော့သည်။

"အရာရှိကျောက်ကတော့ တကယ့်ကို တရားမျှတပြီး မွန်မြတ်တဲ့သူပဲ။ တချို့တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး"

"ဟုတ်တယ်။ အရာရှိကျောက်က ရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိကျောက်ရယ်"

အပြင်လောကမှာ မည်မျှအန္တရာယ်များကြောင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ သိကြသည်။ တစ်ခါထွက်သွားလျှင် ပြန်မလာနိုင်တော့သည့် အခွင့်အရေးရှိရာ သူတို့အနေဖြင့် ထိုစွန့်စားမှုကို မလုပ်လိုကြပေ။

အရာရှိလီနှင့် အရာရှိဝမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း ယနေ့ ကျောက်လင်းက သူတို့အတွက် ဇွန်ဘီကို အာရုံလွှဲပေးခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။

ထို့နောက် အရာရှိများသည် ရိက္ခာများကို စတင်ခွဲဝေပေးကြသည်။ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော ရိက္ခာပမာဏမှာ နည်းပါးနေသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ထပ်မံ၍ ညည်းညူကြပြန်သည်။

"အရာရှိကျောက် နောက်တစ်ခါကျရင် အစားအသောက်တွေ အများကြီး ပိုရှာလာပေးလို့ မရဘူးလား။ ဒါက စားလို့မလောက်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ညဘက်ဆိုရင် ဗိုက်အရမ်းဆာတာ။ ခင်ဗျားတို့ သယ်လာတဲ့ဟာက မလောက်ဘူး"

ဤကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုများကို ကြားရသည့်အခါ ကျောက်လင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီရမည်မှာ မိမိ၏တာဝန်ဟု ခံယူထားသဖြင့် သူမသည် မိမိအတွက် ရိက္ခာဝေစုကို အနည်းဆုံးသာ ယူလေ့ရှိသည်။

အခြားသူများက တစ်နေ့လျှင် နှစ်နပ် စားသုံးနိုင်သော်လည်း ကျောက်လင်းမှာမူ တစ်နေ့လျှင် ဘီစကစ်မုန့် အထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ်သာ စားသုံးသည်။ ကာလရှည်ကြာ အဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမသည် မကြာခဏဆိုသလို ခေါင်းမူးဝေခြင်းကို ခံစားနေရလေသည်။