အခန်း (၄၈)

လျှပ်စီးနှင့် အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေသော လုချွမ်းခမျာ သူ၏ အားကိုးရသော စစ်သေနာပတိကြီးမှာ သူ၏ အဖိုးတန်သမီးလေး၏ အမဲလိုက်စာရင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီမှန်း အိမ်မက်ပင် မက်မိမည်မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ် လုချွမ်းအနေဖြင့် နို့စို့ကုတင်လေးထဲတွင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေခဲ့ရာမှ လမ်းစလျှောက်တတ်ရုံသာ ရှိသေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးက တံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ကာ လှေကားမှတစ်ဆင့် အောက်ထပ်အထိ ဆင်းသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သို့မျှ မတွေးတောနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့၏ ထက်မြက်လှသော တောခုတ်ဓားများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များမှာ ဆောင်းဦးလေပြေတွင် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များပမာ ပြန့်ကျဲပျက်စီးကုန်တော့သည်။ ရှေ့မှ ဓားနှစ်လက်ကိုင်ထားသည့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုအမျိုးအစား ဇွန်ဘီကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲလေ့ကျင့်မှုကြောင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် လျှပ်စီးကို အဆောက်အအုံအမှတ် ၅ သို့ အတူပြန်လာရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းကို အောက်ထပ်တွင် တာဖန်းနှင့်အတူ တံခါးစောင့်ရန် ထားရှိခဲ့ကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ရေချိုးရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဆိုသော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ နေထိုင်နေရသူ ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ ပထမဆုံးလတွင်သာဆိုလျှင် လုချွမ်းသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရုံမျှဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယနေ့မူ အခြေအနေက ကွဲပြားသွားပြီဖြစ်သည်။ သမီးငယ်လေးတစ်ဦး ဘေးနားတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် လုချွမ်းသည် နေ့စဉ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်အောင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်ဆေးများမှတစ်ဆင့် ရိက္ခာအမြောက်အမြား စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အခြားသူများ အလွန်တန်ဖိုးထားရသော သောက်ရေသန့်ဗူးများမှာ သူ၏ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။ သန့်ရှင်းရေးကို အထူးဂရုစိုက်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ချီချီလေး၏ ခုခံအားမှာ လူကြီးများကဲ့သို့ မသန်မာသေးသဖြင့် ဘက်တီးရီးယားများရန်မှ ကာကွယ်ရန်နှင့် တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှုမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ အနီးကပ်ရှိနေချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်နံ့က ချီချီလေးကို မထိခိုက်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုချွမ်း သတိပြုမိသည်မှာ သူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီလက္ခဏာရပ်များမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုမှေးမှိန်လာပုံရသည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ်ရာအမာရွတ်ကြီးမှာပင် အမြုတေများကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပျောက်ကင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရင်း လုချွမ်းသည် သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြည့်မကောင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားခြင်းမရှိတော့ကြောင်း ခံစားမိသည်။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ရိုးရှင်းပြီး သန့်ရှင်းသော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ ရနံ့သင်းပျံ့သော တံဆိပ်ပါ ရေမွှေးကိုပင် ဆွတ်ဖြန်းလိုက်သေးသည်။

သူ ခုနစ်ထပ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ချီချီလေးမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်လေးမှာ အလွန်အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်ပုံရပြီး လူတိုင်း ချစ်ခင်နှစ်သက်ရသည့် နတ်သမီးလေးတစ်ပါး ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့်အလားပင်။

ကျိရုရွှယ်သည် ဖန်သားအသက်ရှူခြင်းကျင့်စဉ်မှတစ်ဆင့် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သာမန်အားဖြင့် ကျိရုရွှယ်၏ အရွယ်ကလေးတစ်ဦးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ တွားသွားနိုင်လျှင်ပင် တော်လှန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျိရုရွှယ်မှာမူ ခုနစ်ထပ်ရှိသော လှေကားများကို ကိုယ်တိုင် အတက်အဆင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ရာ သူမမှာ ကလေးငယ်များထဲတွင် စစ်နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ် အင်အားမှာ အလွန်အားနည်းနေသေးသည်။ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းက သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အဓိက မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာမူ သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ အခန်းထဲသို့ အနိုင်နိုင် ပြန်တွားတက်လာခဲ့ပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်သည် မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင် ချစ်စဖွယ် အိပ်ပျော်နေသော ချီချီလေးကို ကြည့်ရင်း ကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ လမ်းလျှောက်တတ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမကို အပြင်သို့ခေါ်ထုတ်ကာ လေကောင်းလေသန့် ပေးရှူရန် အချိန်တန်ပြီဟု လုချွမ်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အိမ်ထဲတွင်ပင် အမြဲပိတ်လှောင်နေခြင်း၊ ပုံမှန်စကားပြောဆိုဆက်သွယ်မည့်သူ မရှိခြင်းနှင့် ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားခြင်းတို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပိတ်လှောင်ထားသော ပတ်ဝန်းကျင်က ချီချီလေး၏ စရိုက်ကို ထိခိုက်မည်ကို လုချွမ်း အမှန်တကယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အင်အားများ ဆင့်ကဲတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီများကိုလည်း သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများက ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းသည် ခြေလက်အင်္ဂါစုံလင်ပြီး ကြံ့ခိုင်သော ဇွန်ဘီအချို့ကို ရွေးချယ်ကာ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးတပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဖြည့်တင်းထားပြီး ကျန်ရှိသော ဇွန်ဘီများကိုမူ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဇွန်ဘီများမှာ မည်သည့်အခါမျှ ရှားပါးသွားမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလျှင်ပင် လမ်းမပေါ်မှ အခြားဇွန်ဘီအချို့ကို သူ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ လက်ရှိတွင် သူနေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုချွမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်မှာ ဟောင်းနွမ်းသော ရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် တာဖန်းကို တူကြီးနှစ်လက်နှင့်အတူ ရပ်ကွက်ဂိတ်ဝတွင် ကင်းစောင့်ခိုင်းထားနိုင်ပြီး လျှပ်စီးကိုမူ ချီချီလေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် တိတ်တဆိတ် နောက်မှလိုက်ပါစေနိုင်သည်။ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အတွင်း၌ ကလေးငယ်လေးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ချီချီလေး၏ အနားတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ အပြင်ထွက်၍ လေကောင်းလေသန့် ရှူခြင်းမှာ အန္တရာယ်မရှိနိုင်တော့ပေ။

မကြာသေးမီကအထိ လုချွမ်းသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီနှစ်ကောင်ကို ဆက်တိုက်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းရက်များသည် အလွန်အေးချမ်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ လုချွမ်းသည် သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကင်းလှည့်ရန်နှင့် ရိက္ခာရှာဖွေရန် စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာများကဲ့သို့ နေရာအနှံ့သို့ စေလွှတ်ထားသည်။ ချီချီလေးမှာမူ အိမ်တွင် နေ့စဉ် မတ်တပ်ရပ်ခြင်း၊ လမ်းလျှောက်ခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်နေသလို သင်ကြားရေးစက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စကားပြောခြင်း၊ ဆက်သွယ်ခြင်းနှင့် လက်ရေးလှရေးခြင်းတို့ကို လေ့ကျင့်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချီချီလေး၏ တိုးတက်မှုမှာ အံ့မခန်းဖြစ်နေသဖြင့် လုချွမ်းသည် သူ၏သမီးလေးမှာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုခံစားလာရသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း လုချွမ်းသည် ရပ်ကွက်အတွင်းရှိ ကွင်းပြင်၌ လျှပ်စီးနှင့် နေ့စဉ် တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်နေသည်။ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုအမျိုးအစားဖြစ်သော လျှပ်စီးမှာ ဓားနှစ်လက်ဖြင့် လုချွမ်းအတွက် အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ဖော် ဖြစ်နေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ တိုက်ခိုက်မှုများအတွင်း လုချွမ်း၏ တိုက်ပွဲဝင်အတွေ့အကြုံမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမိုသွက်လက်လာခဲ့သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင်သော ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ လုချွမ်းသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်သို့ အမြန်ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး သတိထားကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်စိမ်းရောင် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနေသည်။

ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ စက္ကူရွက်များစွာမှာ မြူနှင်းများပမာ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ပြန့်ကျဲကျဆင်းလာသည်ကို လုချွမ်း မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရဟတ်ယာဉ်မှ ကြေညာချက်လက်ကမ်းစာစောင်များ ကြဲချနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကနဦးတွင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားပြီဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ မြို့ထဲသို့ ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လုချွမ်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခုကို ကောက်ယူကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းဟိုင်မြို့တင်မကဘဲ တစ်ကမ္ဘာလုံး ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လုချွမ်း နားလည်သွားသည်။ ကျန်းဟိုင်မြို့ရှိ စစ်တပ်သည် မြို့ပြင်ရှိ မြို့နယ်တစ်ခုတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

လက်ကမ်းစာစောင်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နေရာအနှံ့ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အခြေစိုက်စခန်းသို့ ဆန္ဒအလျောက် လာရောက်ခိုလှုံကြရန် တိုက်တွန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျန်ရှိနေသော လူသားများ ရှင်သန်လိုစိတ် အားတက်လာစေရန်အတွက် လူသား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများအကြောင်းကိုလည်း အထူးတလည် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်ကို လုချွမ်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဒီလောက် အချိန်အတော်ကြာသွားမှ စစ်တပ်က ပြန်ပြီး ခြေကုပ်ယူနိုင်ပုံပဲ အခြေစိုက်စခန်းတောင် တည်ဆောက်ပြီးပြီပဲ"

လုချွမ်းသည် စာစောင်ပါ အချက်အလက်များကို ခေတ္တကြည့်ပြီးနောက် ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သိသာသည်မှာ သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသဖြင့် လူသားအခြေစိုက်စခန်းမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ပေ။ လူသားများနှင့် ဆုံတွေ့ပါက ၎င်းတို့က သူ့ကို တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း ပစ်သတ်ရန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

ခုနစ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ကျိရုရွှယ်သည်လည်း လေယာဉ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ လက်ကမ်းစာစောင်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ စာစောင်ပါ အချက်အလက်များကို မြင်သောအခါ ကျိရုရွှယ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် အစောပိုင်းကာလတွင် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားရှိခဲ့သဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုသို့ သူမ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဤကဲ့သို့သော အခြေစိုက်စခန်းကြီးများတွင်ပင် မှောင်မိုက်သော အမှန်တရားများ လွှမ်းမိုးနေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ရှေ့ဆက်လာသည်နှင့်အမျှ မူလကရှိခဲ့သော လူမှုစနစ်နှင့် တန်းတူညီမျှမှုတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများမှာ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်လာကြပြီး စွမ်းရည် ပိုမိုမြင့်မားလေလေ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးများ ရရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ သာမန် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာမူ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အလုပ်သမားများသာ ဖြစ်လာကြရသည်။

အခြေစိုက်စခန်း၏ အထက်တန်းလွှာများသည် ဝိုင်အနီများကို သောက်သုံးကာ အမဲသားတုံးကြီးများကို စားသုံးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်နိုင်ကြသော်လည်း သာမန်လူများမှာမူ အေးစက်စိုစွတ်သော စုပေါင်းနေထိုင်ဆောင်များတွင် ပြည့်ကျပ်စွာနေထိုင်ရင်း နည်းပါးလှသော ရိက္ခာဝေစုလေးကိုသာ ခွဲတမ်းနှင့် ရရှိကြသည်။

အဓိကပြဿနာမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးအတွင်း၌ပင် လူသားများသည် ဇွန်ဘီများကို တိုက်ထုတ်ရန် စည်းလုံးခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမြဲတမ်း ပရိယာယ်ဆင်ကာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းပင်။ အတိတ်ဘဝက ကျိရုရွှယ်သည် မသန်မာသေးမီ အချိန်တွင် လူယုတ်မာအချို့၏ လှည့်ဖြားမှုကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ဇွန်ဘီလှိုင်းလုံးကြီးအတွင်း သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ စာစောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျိရုရွှယ်က ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင်မူ ဤကဲ့သို့ လှည့်စားတတ်သော လူသားများကြားတွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေ ဘေးနားတွင် နေထိုင်ရခြင်းလောက် တန်ဖိုးမရှိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေက သူမကို မည်သည့်အခါမျှ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။