အခန်း (၅၀)

"ဖေဖေ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ထပ်ထွက်သွားပြန်ပြီလား။ နောက်ပိုင်း ဘာလို့ အိမ်မှာ သိပ်မကပ်တာပါလိမ့်"

ကျိရုရွှယ်သည် ကျင့်ကြံရာမှ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်စဉ် သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေ အခန်းထဲမှာ မရှိပြန်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ဇွန်ဘီဖေဖေနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရသည်မှာ သူမအတွက် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မကြာသေးမီက သူ မကြာခဏ အပြင်ထွက်နေခြင်းက သူမကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ဖခင်မှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် သူ အပြင်ထွက်သည့်အခါ နေ့စဉ် ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို ပို၍ပင် စူးစမ်းချင်လာမိသည်။

အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ကျိရုရွှယ်မှာ အတော်လေး ပျင်းရိကာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ အံဆွဲတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အမည်းရောင် မှန်ပြောင်းအကြီးကြီးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဤအခန်း၏ မူလပိုင်ရှင် ထားခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။ ယခင်က အိမ်စာချုပ်ကို ရှာဖွေစဉ်ကပင် ဤမှန်ပြောင်းကို သူမ တွေ့ရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမှန်ပြောင်းကြီးကို ကိုင်ကာ ကျိရုရွှယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုံတိုလေးတစ်ခုကို ဝရန်တာသို့ တွန်းသွားပြီး ခုံပေါ်သို့ အနိုင်နိုင် တွားတက်လိုက်သည်။ အမည်းရောင်မှန်ပြောင်းမှာ အတော်လေးကြီးမားပြီး ကျိရုရွှယ်၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာ ကလေးငယ်လေးမျှသာ ရှိသေးသည်။ မှန်ပြောင်း၏ အကျယ်မှာ သူမ၏ ဦးခေါင်းခွံနီးပါး ရှိနေသဖြင့် သူမမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ကြည့်၍မရဘဲ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းကိုသာ အသုံးပြု၍ ချောင်းကြည့်ရတော့သည်။

မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် အပြင်လောကကို အားတက်သရော ချောင်းကြည့်နေသည့် ကလေးငယ်လေး၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းသလို ချစ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။ မှန်ပြောင်းထဲတွင် မြင်နေရသည့် မြို့ပြမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မနီးမဝေးတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များကို မြင်နေရဆဲပင်။

ဇွန်ဘီကပ်ဘေးမှာ ရုတ်တရက် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအများအပြားမှာ အလုပ်လုပ်နေစဉ် သို့မဟုတ် ကားမောင်းနေစဉ်အတွင်း ဇွန်ဘီများအဖြစ် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြရာ မြို့အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။ မီးသတ်သမားများမှာလည်း မလုံလောက်သဖြင့် မီးအများစုမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရွာသွန်းသော မိုးသည်းထန်မှုများကြောင့်သာ ငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဇွန်ဘီများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ပေါက်ကွဲမှုများမှာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ မီးတောက်ကြီးများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြို့အထက်တွင် ထူထပ်သော မီးခိုးမည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့မှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် ပုံစံပေါက်နေသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဇွန်ဘီများမှာ ဦးတည်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေကြသည်။ ကျိရုရွှယ်သည် မှန်ပြောင်းဖြင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် လိုက်လံကြည့်ရှုသော်လည်း လူသားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

"နေရာတိုင်းမှာ ဇွန်ဘီတွေချည်းပဲ။ လူသားတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပါလား..."

သူမရှေ့မှ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်သည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤလောကမှာ သူမ၏ အတိတ်ဘဝက ကမ္ဘာနှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏ အစောပိုင်းကာလများတွင် မြို့ပြတစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးမရှိသော သေခြင်းတရားများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

"ဟင် အဲဒီလူကောင်ကြီးက ဘာလို့ ရပ်ကွက်အဝင်ဝကို သွားနေတာလဲ"

ပုံမှန်အားဖြင့် အောက်ထပ်တွင် တွေ့ရလေ့ရှိသည့် တင့်ကားအမျိုးအစားဆင့်ကဲဇွန်ဘီမှာ ယခုအခါ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝသို့ ရွှေ့သွားသည်ကို ကျိရုရွှယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ သံတူကြီးများကို ဘေးတွင်ချကာ ရပ်နေသည့်ပုံမှာ အိမ်စောင့်နတ်မင်းကြီး တစ်ပါးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ထိုလူကောင်ကြီး အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်ကို ကျိရုရွှယ် အသေအချာ မသိသော်လည်း အဆောက်အအုံ အဝင်ဝတွင် ပိတ်မနေတော့သည့်အတွက် သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေ အဝင်အထွက်လုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားပြီဖြစ်၍ သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။

ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်းတွင် မြေလျှိုးစွမ်းရည်နိုးထနေပြီဟု တထစ်ချ ယုံကြည်ထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော တင့်ကားအမျိုးအစား ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကြီး အနားမှာ ရှိနေသရွေ့ လုချွမ်းအနေဖြင့် မြေလျှိုးစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍သာ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေရသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာဖွေရန် မှန်ပြောင်းဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေသော်လည်း ကြည့်ရသည့် ထောင့်အနေအထားကြောင့် ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ မမြင်ရသဖြင့် သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဇွန်ဘီဖေဖေကို ရှာမတွေ့သည့်အခါ ကျိရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပျင်းရိမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများနှင့် ဇွန်ဘီများသာ ဝန်းရံနေသည့် ဤနေရာတွင် ထူးထူးခြားခြား ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ကျိရုရွှယ်သည် မှန်ပြောင်းကို မူလနေရာသို့ ပြန်ထားလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြန်လာကာ ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေတော့သည်။ သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ခြင်းမှအပ နေ့စဉ်လုပ်စရာ အခြားအလုပ် မရှိသလောက်ပင်။

ကျိရုရွှယ် မသိရှိသည်မှာ သူမ မမြင်နိုင်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် လုချွမ်းသည် လျှပ်စီးနှင့်အတူ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းများကို အပြင်းအထန် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုန်း…ဒုန်း…ဒုန်း…

ဓားချင်းရိုက်ခတ်သံမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။ လုချွမ်း၏ တောခုတ်ဓားမှာ လျှပ်စီး၏ စတီးဓားနှင့် အဆက်မပြတ် ထိတွေ့နေပြီး နေရာအနှံ့သို့ မီးပွင့်များ လွင့်စင်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံမှာ နားထောင်ရသူ၏ ဦးရေပြားကိုပင် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

လျှပ်စီး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမြဲတမ်းပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှပြီး ၎င်းဝှေ့ယမ်းလိုက်သော ဓားအလင်းတန်းများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ဖျတ်ခနဲ လက်နေသည်။ သို့သော်လည်း မကြာသေးမီက အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ထားမှုကြောင့် လုချွမ်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့စဉ် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင် လုချွမ်းသည် ကနဦးက ခုခံရုံသာ တတ်နိုင်သည့် အခြေအနေမှ ယခုအခါ လျှပ်စီးနှင့် အဆင့်တူ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အရှိန်အဟုန်ပိုင်းတွင် လျှပ်စီးကို မမီသေးသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များဖြင့် ထိုအားနည်းချက်ကို ဖုံးဖိနိုင်ခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်သက်သက်ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လုချွမ်းသည် ပြိုင်ဘက်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်မှာမူ လေ့ကျင့်ရုံဖြင့် မရဘဲ အမြုတေကို စုပ်ယူပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှသာ တိုးတက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေချင်း တူညီမည်ဆိုလျှင် လုချွမ်းအနေဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

လက်ထဲမှ တောခုတ်ဓားကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကာလအတွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်မှာ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ဖိအားများကြားမှ လေ့ကျင့်မှုများက သူ၏ ခွန်အားကို အလျင်အမြန် တိုးတက်စေခဲ့သည်။

"ဒီနေ့အတွက် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့မယ်။ ချီချီလေး နိုးနေလောက်ပြီ။ ပြန်ပြီး အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပေးရမယ်"

လုချွမ်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်ပြီး ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး သူ၏ အာရုံကို တာဖန်းဆီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတွင် လူရိပ်အချို့ တိတ်တဆိတ် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုလူရိပ်လေးခုမှာ ကျောက်လင်း၊ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးနှင့် ကားကြီးမောင်းသမား လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဇွန်ဘီများကို ရှောင်ကွင်းရင်း နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကားကြီးကို မောင်းထုတ်၍ ဤမြို့မှ ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရပ်ကွက်ဂိတ်ဝတွင် တောင်ကြီးတစ်မျှ မတ်တတ်ရပ်နေသော တာဖန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောက်လင်းနှင့် အပေါင်းအပါများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အခြားအရာရှိများနှင့် ကားသမားမှာ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများ၏ အစွမ်းကို ကြုံဖူးထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်ချင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သာမန်ဇွန်ဘီများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရမှန်း သူတို့ ကောင်းကောင်းသိသည်။

သို့သော် ကျောက်လင်းကမူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဇွတ်အတင်း တိုက်တွန်းနေသည်။

"အားလုံး မကြောက်ကြပါနဲ့။ ကားက အထဲမှာတင် ရှိတာပါ။ ဒါက မြို့ထဲက ထွက်နိုင်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ"

"အရင်က ရိက္ခာရှာရင်း ဒီလိုလူကောင်ကြီးတွေနဲ့ ငါတို့ ကြုံဖူးပါတယ်။ ငါ သူ့ကို အဝေးရောက်အောင် ဆွဲထုတ်သွားမယ်"

တင့်ကားအမျိုးအစား ဇွန်ဘီများသည် အလွန်အမင်း သန်မာသော်လည်း အားနည်းချက်တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အလွန်ကြီးမားလွန်းခြင်းပင်။ ကျောက်လင်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူမှာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားများထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။

ကျောက်လင်းသည် တာဖန်း၏အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး လမ်းဘေးမှ ကျောက်ခဲတစ်ခဲကို ကောက်ကာ တာဖန်းဆီသို့ တည့်တည့်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဇွန်ဘီကို အဝေးသို့ မျှားခေါ်ရန်ဖြစ်သည်။

"ဟင် ဒါ... အဲဒီရဲမေပဲ မဟုတ်လား"

တာဖန်း၏ အာရုံခံစားမှုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သော လုချွမ်းသည် သူ့ရှေ့မှ ကျောက်လင်းကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ သို့သော် ကျောက်လင်းသည် ရဲစခန်းအနီးတွင် ရိက္ခာမရှာဘဲ ဘာကြောင့် ဤ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အထိ ရောက်လာရသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

ကျောက်လင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဆင့်ကဲဇွန်ဘီသည် သူမထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း တာဖန်းမှာမူ ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။ ကျောက်ခဲများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပစ်ပေါက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိသည့်အဆုံး ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ သေနတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

လုချွမ်းက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် လာသည်ဖြစ်စေ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးကို သေနတ်နှင့် ချိန်ရဲသည်ဆိုလျှင် ရလဒ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ သေခြင်းတရားပင်။