အခန်း (၅၃)

"ငါ... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာလား"

"ဒါ ငရဲပြည်များလား"

ထိုစဉ် ကျောက်လင်းသည် မူးဝေနောက်ကျိစွာဖြင့် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝေခွဲမရသော စိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေမိသည်။ တာဖန်း၏ သံတူဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်က သူမသည် အင်္ဂါခုနစ်ပါးမှ သွေးများယိုစီးသည်အထိ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူမ မြင်တွေ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစများကြောင့် နီကျင်ကျင် ဝေဝါးမှုများသာ ဖြစ်နေသည်။

မျက်လုံးအတွင်း၌ မအီမသာ ဖြစ်လာသဖြင့် ကျောက်လင်းသည် ဗီဇအရ လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာမှ အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော လမ်းမကြီး၊ ရပ်ကွက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော ဧရာမဇွန်ဘီကြီးတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ ငရဲပြည်မဟုတ်ဘဲ သူမ မသေဆုံးမီ နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရသော နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ကျောက်လင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး... နေပါဦး။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေရတာလဲ"

ကျောက်လင်းမှာ လုံးဝမှင်တက်သွားရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အလျင်အမြန် စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်ရာ သွေးစွန်းနေသည်မှအပ မည်သည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မျှ မတွေ့ရှိရဘဲ ကျိုးပဲ့နေသော အရိုးတစ်ချောင်းပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို အဲဒီဇွန်ဘီကြီးက သံတူနဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး..."

ဤရှင်းမပြနိုင်သော အခြေအနေကြောင့် ကျောက်လင်းမှာ အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ မသေဆုံးမီက ဧရာမသံတူကြီးတစ်လက် မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်ခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ ထိုစဉ်က ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သွေးများ အန်ထုတ်ခဲ့ရပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ မသေဆုံးမီ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံကိုပင် ကြားလိုက်ရသော်လည်း ယခုအခါ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေခြင်း မရှိပါက စောစောက ဖြစ်ရပ်များမှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု သူမ သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

မနီးမဝေးတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပမာ မတ်တတ်ရပ်နေသော တင့်ကားအမျိုးအစား ဆင့်ကဲဇွန်ဘီကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်းမှာ ကျောစိမ့်သွားရသည်။ နေ့ခင်းဘက်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်သတိရမိသည့်အခါ သူမသည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်မနေရဲတော့ဘဲ ရဲစခန်းရှိရာဘက်သို့ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လုချွမ်းသည် တာဖန်း၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ လေးလံလှသော သံတူဖြင့် အဝေးမှ ပစ်ပေါက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် အရိုးများကြေမွကာ အင်္ဂါခုနစ်ပါးမှ သွေးထွက်၍ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုရဲမေသည် အမှောင်ထုအတွင်း၌ ထူးဆန်းစွာ ပြန်လည်ထရပ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ အထူးခြားဆုံးမှာ သူမသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား သူမကိုယ်သူမ ဖုန်ခါ၍ မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားခြင်းပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုချွမ်းမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"ဒီမိန်းမက ဘယ်လိုမှ သတ်လို့မရတဲ့ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လိုမျိုးများ ဖြစ်နေတာလား"

ဒီလိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးနဲ့ သူမကို အဆုံးမစီရင်နိုင်ဘူးပေါ့။

လုချွမ်းသည် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဇွန်ဘီတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ ရုပ်အလောင်း ထရပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုချွမ်းသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ရပ်ကွက်အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူမအား ထိန်းချုပ်ရန် ချက်ချင်း ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအမျိုးသမီးမှာ ဇွန်ဘီများနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည်။ သာမန်ဇွန်ဘီများသည် အတွေးအခေါ်ကင်းမဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်အလွတ်များသဖွယ် ဖြစ်ကြသဖြင့် လုချွမ်း၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်လျှင် လမ်းမပေါ်ရှိ ဇွန်ဘီအားလုံးမှာ အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်သော ရုပ်သေးရုပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

လုချွမ်းသည် ထိုအမျိုးသမီးအား စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လူသားများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် အင်အားတစ်ခုဖြစ်သော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤရဲမေသည် ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ လူသားတစ်ဦး၏ အသိစိတ်ကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကြောင့် လုချွမ်းသည် ယခင်က ဆိုင်အတွင်း၌ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ခွန်အားကြီးမားသည့် အမျိုးသားကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။ ထိုသူမှာ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မခြားနားသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်သော နတ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လုချွမ်း ထိန်းချုပ်ထားသော ဇွန်ဘီ၏ ပုဆိန်ကိုပင် ရိုက်လွင့်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်မှ ကြဲချထားသော လက်ကမ်းစာစောင်များတွင် လူသားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွင်း၌ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်အလက်များကို ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရဲမေထံ၌ ဘယ်လိုဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုချွမ်း အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ဗီဇပြောင်းလဲသွားခဲ့ပုံရပြီး သူမ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦး ဖြစ်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အရိုးများကြေမွပြီး ကြွက်သားများ စုတ်ပြတ်သတ်သွားခဲ့သော ကျောက်လင်းအနေဖြင့် ပြန်လည်ရှင်သန်လာရန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။ ငါ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေရသေးတာလဲ"

ကျောက်လင်းသည် အတော်ဝေးဝေးသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် လူသူကင်းဝေးသော ထောင့်တစ်နေရာ၌ ရပ်နားလိုက်သည်။ ပြေးလွှားနေစဉ် တိုက်ခတ်လာသော လေအေးကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာခဲ့ပြီး ဆင့်ကဲဇွန်ဘီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်၍ သူမ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့တော့သည်။

သွေးများ ပေကျံနေသော သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"နေ့ခင်းဘက်က ဖြစ်ရပ်တွေက တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ငါ အဲဒီဆင့်ကဲဇွန်ဘီရဲ့ သံတူနဲ့ အသေအလဲ အရိုက်ခံခဲ့ရတာ သေချာတယ်။ ကိုယ်ပေါ်က သွေးကွက်တွေကလည်း အတုမဟုတ်ဘူး"

ကျောက်လင်းမှာ သူမ၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပါလျက်နှင့် ယခုအခါ မည်သို့ကြောင့် ဘာဒဏ်ရာမှမရှိဘဲ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နေရသလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ နံရိုးများနှင့် လက်မောင်းများကို ဖျစ်ညှစ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ ညိုမဲစွဲနေသော ဒဏ်ရာပင် မရှိသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ပြန်လည်ကျန်းမာမှု အဆင့်အတန်းပင်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ခုခု ထူးခြားနေပြီ"

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ထွက်ပြေးလာခဲ့စဉ်က အတော်ပင် ဝေးကွာသော ခရီးတစ်ခုကို ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိဘဲ အင်အားများ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်ကာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကျောက်လင်းသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ခွန်အားများ စီးဆင်းနေသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။ စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုမှာ ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်လာသည့်အပြင် ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်တို့မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကြောင့် ကျောက်လင်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ကျယ်လောင်သွားရသည်။ လက်ကမ်းစာစောင်တွင် ဖတ်ရှုခဲ့ရသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည့်အခါ ကျောက်လင်းမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားရတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်... ငါကလည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလား"

ဤအကြောင်းပြချက်မှအပ သူမ အသက်ရှင်နေရရုံမျှမက ကိုယ်ခန္ဓာ အခြေအနေများမှာပါ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားရခြင်းကို ကျောက်လင်းအနေဖြင့် အခြားနည်းဖြင့် တွေးဆ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"ဖေဖေ... စစ်ပေးဦး"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခုနစ်ထပ်ရှိ အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ သင်္ချာအိမ်စာများကို လုချွမ်းအား စစ်ဆေးပေးရန် လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုကလေးငယ်လေး၏ ဟန်ပန်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

လုချွမ်းသည် ကနဦးတွင် များစွာ သတိမထားမိသော်လည်း စာရွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှင်တက်သွားရတော့သည်။

ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ချီချီလေးက သင်္ချာတောင် တွက်တတ်နေပြီလား။

ချီချီလေးမှာ အသက်တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း အခြားကလေးများ အသက်အတော်အတန်ရမှ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာကို ကြိုတင်လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုချွမ်းသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားလျက် ချီချီလေး၏ သင်္ချာပုစ္ဆာများကို ကြောင်စီစီဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လုချွမ်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းနေသဖြင့် ကျိရုရွှယ်မှာလည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာရသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါ လုပ်တာ နည်းနည်း များသွားပြီလား"

ကျိရုရွှယ်သည် ဘာမှမသိနားမလည်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်လက်ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုလားတော့ပေ။ ဘာမှမသိသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူမသည် မိမိ၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ဖော်ပြသကာ သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေအနေဖြင့် ဤတိုးတက်မှုများကို ရည်မှန်းချက်ရှိရှိ ကျင့်သားရသွားစေရန် မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ပါရမီရှင်ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားပါက သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော အရာများကို လုပ်ဆောင်သည့်အခါတွင်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် များစွာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အံ့ဩမှုများအပြီးတွင် လုချွမ်းသည် အတိုင်းအထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ချီချီလေးက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်ထိုက်ပေတာပဲ"

လုချွမ်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ရဲမေကျောက်လင်း သေဆုံးသွားပြီးမှ အလောင်းအဖြစ်မှ ပြန်လည်ထမြောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းက လုချွမ်း၏ စိတ်အစဉ်အပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပုံပင်။

လုချွမ်းသည် ဤကမ္ဘာသစ်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကျွမ်းတဝင် မရှိသေးသည့်အပြင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလဖြစ်စဉ်နောက်ပိုင်း လူသားများကြား၌ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းနှင့် သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကဲ့သို့သော ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ချီချီလေးမှာ အခြားကလေးများထက် ပိုမိုထက်မြက်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ဟု သူ တွေးမိသည်။

အသက်တစ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးဘဲ သင်္ချာတွက်ချက်နိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ လက္ခဏာရပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချီချီလေးက အဏုမြူဗုံးတစ်လုံးကို ကိုယ်တိုင် တီထွင်လိုက်လျှင်ပင် လုချွမ်းအနေဖြင့် အံ့သြတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ဟဲဟဲ... ငါ့သမီးလေးကတော့ ဧကရီတစ်ပါး ဖြစ်လာမယ့် အရည်အချင်းတွေ ရှိနေတာပဲ"

ကလေးငယ်လေး၏ ထူးကဲသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ လုချွမ်းသည် များစွာ ဝမ်းမြောက်မိသည်။ အနာဂတ်၏ ကြမ်းတမ်းလှသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း၌ သမီးလေးအနေဖြင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှသာ ပိုမိုကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ လုချွမ်းသည် ကြွေရုပ်လေးပမာ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် ချီချီလေးကို ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်သောကများ အားလုံး ပြေပျောက်သွားရသည်။ သူသည် ချစ်စနိုးဖြင့် သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ဆွဲဖိလိုက်မိသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ကျိရုရွှယ်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ဇွန်ဘီဖေဖေက သူမ၏ ပါးကို ဆွဲခြင်းမှာ သူ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေခြင်းကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား သံသယမဝင်သည့်အတွက် သူမအနေဖြင့် နောက်နောင်တွင်လည်း သူမ၏ စွမ်းရည်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အမြဲတမ်း ဘာမှမသိသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသည်မှာ သူမအတွက် အမှန်တကယ် ပင်ပန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသောလဖြစ်စဉ်အပြီးတွင် သက်ရှိအားလုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေကြရာ ကျိရုရွှယ်အနေဖြင့်လည်း ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့်သာ ထာဝရ ရင်ဆိုင်သွားရန် ဆန္ဒမရှိပေ။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ လုချွမ်း၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးထံမှ ဆင့်ကဲဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ လုချွမ်းသည် သမီးလေးကို ကုတင်ပေါ်၌ အသာအယာသိပ်ထားခဲ့ပြီး အောက်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

လုချွမ်း ထွက်သွားသည်နှင့် ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ ခြေထောက်တိုလေးများဖြင့် ဝရန်တာသို့ အပြေးသွားကာ အမည်းရောင် မှန်ပြောင်းကြီးဖြင့် ရပ်ကွက်ဂိတ်ဝကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ မနေ့က တင့်ကားအမျိုးအစား ဇွန်ဘီ သတ်ဖြတ်လိုက်သော ရဲမေ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသေးသလားဆိုသည်ကို သူမ သိလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုပ်အလောင်းထက် ပိုမိုထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက ကျိရုရွှယ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

ကြံ့ခိုင်ထွားကျိုင်းသော ဇွန်ဘီတစ်အုပ်သည် ရပ်ကွက်၏ ထောင့်အသီးသီးမှ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုဇွန်ဘီများမှာ ဆိုင်ကယ်စီးဦးထုပ်များကို အပြည့်အစုံ ဆောင်းထားကြပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ထက်မြက်လှသော မီးသတ်ပုဆိန်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သို့သော် ထိုဇွန်ဘီအုပ်ကြားရှိ လူရိပ်တစ်ခုက ကျိရုရွှယ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများအရ ထိုသူမှာ စောစောကမှ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသော သူမ၏ ဇွန်ဘီဖေဖေပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုဇွန်ဘီအုပ်စုသည် ရပ်ကွက်ဂိတ်ဝရှိ လူကောင်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါကာ နေရောင်ခြည်ရပ်ကွက်အတွင်းမှ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျိရုရွှယ်မှာ မှင်တက်သွားလျက်

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... အဲဒီလောက် အနီးကပ် ရှိနေတာတောင် အဲဒီလူကောင်ကြီးက ဖေဖေ့ကို ဘာလို့ ရန်မမူတာပါလိမ့်"