ကြေကွဲဖွယ် ဝိညာဉ်အလင်းနှင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အရှုံး

မိုဖန်၏ လက်ထဲက 'ကမ္ဘာဦးသွေးစုပ်ဓား' သည် နတ်ဘုရားမင်းကြီး၏ လည်ပင်းသို့ ကျရောက်ရန် လက်မအနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ မိုဖန်၏ သွေးနီရောင်ဆံပင်များကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိ ကျနေချေပြီ။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုဖန်၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အပြာရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု တုန်ရီစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ယွဲ့အာ၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စလေး ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်စလေးသည် မိုဖန်၏ ဓားသွားရှေ့တွင် လူပုံရိပ်ယောင်လေးအဖြစ် ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မိုဖန်၏ ရက်စက်နေသော မျက်နှာကို အသာအယာ ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားသည်။

"ကိုယ်... ရပ်လိုက်ပါတော့" ယွဲ့အာ၏ အသံသည် လေတိုးသံထက်ပင် တိုးညှင်းလှသော်လည်း မိုဖန်၏ နားထဲမှာတော့ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

မိုဖန်က အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ယွဲ့အာ! မင်းဘာလို့ တားနေရတာလဲ? သူတို့က မင်းကို ဒီလို ဝိညာဉ်ဘဝရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ သူတို့အားလုံးကို ငါ ငရဲပို့ရမယ်!"

ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်လေးသည် ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အလင်းကို စတင် တောက်လောင်စေသည်။ "ကိုယ်က အငြိုးအတေးတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး တစ်ယောက်ကို ထပ်သတ်တိုင်း ယွဲ့အာက ကိုယ့်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲဖြတ်မယ်။ ကိုယ်က ကမ္ဘာကြီးကို သွေးပင်လယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရင်... ယွဲ့အာက ကိုယ့်ရှေ့မှာတင် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားပေးမယ်။ ကိုယ့်မှာ ယွဲ့အာကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!"

မိုဖန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ ဘုံသုံးပါးလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသော်လည်း၊ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် ဤဝိညာဉ်အလင်းလေးကိုတော့ သူ မတားဆီးနိုင်ပေ။ "မလုပ်နဲ့ ယွဲ့အာ! အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့! မင်းမရှိရင် ငါ ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲ? ငါ့ကို ဒီလို အကြပ်မကိုင်ပါနဲ့!"

"ဒါဆိုရင်... ဓားကို ချလိုက်ပါ " ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်အလင်းမှာ ပို၍ လင်းထိန်လာပြီး သူမကိုယ်သူမ ဖောက်ခွဲပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ "ကိုယ့်ရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးတွေ ထပ်စွန်းနေတာကို ယွဲ့အာ မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ ကိုယ်က 'နတ်ဆိုးဧကရာဇ်' ဖြစ်နေသရွေ့ ယွဲ့အာရဲ့ ဝိညာဉ်က ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

မိုဖန်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဒေါသများမှာ နာကျင်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲက ဓားသည် အားမဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ သွေးနီရောင်ဆံပင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖြူဖွေးသော အရင်က 'နွားကျောင်းသားလေး' အသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပေတော့သည်။ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဘုရားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူပင် မဝံ့ကြပေ။ မိုဖန်သည် လေထဲတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးကို သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အသဲအသန် အုပ်မိုးကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ "ရှုံးပါပြီ... ကိုယ်အရှုံးပေးပါပြီ။ ယွဲ့အာရယ်... မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မဖျက်ဆီးပါနဲ့တော့။ ကိုယ်ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်တော့ဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံကိုလည်း မတိုက်တော့ဘူး။ မင်းပဲကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေပေးပါ..."

ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးသည် အလင်းများ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားပြီး မိုဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စစ်ပွဲသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း၊ မိုဖန်၏ မျက်နှာတွင်တော့ ဘာမှမကျန်တော့သော လူတစ်ယောက်၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုများသာ ကျန်ရစ်သည်။

နတ်ဘုရားမင်းကြီးနှင့် အာလန်ရှင်တို့သည် မိုဖန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့သည် မိုဖန်ကို မနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယွဲ့အာ၏ အချစ်က မိုဖန်ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ကြောင်း သိသွားကြသည်။ စာဖတ်သူတို့ရေ... အချစ်အတွက် နတ်ဆိုးဖြစ်လာသူဟာ၊ အဲဒီအချစ်ကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ လက်နက်တွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဝိညာဉ်စလေးပဲ ကျန်တော့တဲ့ ချစ်သူကို သူ ဘယ်လို ပြန်အသက်သွင်းမလဲ?