အခန်း (၁၁၅-၁၁၇)

အပိုင်း (၁၁၅) - သက်တမ်းစတေးခြင်းနှင့် ဓားဦးထိပ်က ကောင်းကင်ယံ

မိုဖန်၏ ဆံပင်များမှာ မြင်သာထင်သာစွာပင် ဖြူဖွေးသွားပြီး သူ၏ နုပျိုသော မျက်နှာတွင် ရင့်ကျက်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူ အသုံးပြုလိုက်သည်မှာ နတ်ဆိုးအဘိုးအို၏ တားမြစ်ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော 'ဝိညာဉ်သွေးစတေးခြင်း' (Soul-Blood Sacrifice) ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် မိမိ၏ သက်တမ်းကို လောင်စာအဖြစ်သုံးကာ ခဏတာအတွင်း အဆင့်ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို ရရှိစေခြင်းဖြစ်သည်။

"မိုဖန်! မလုပ်နဲ့! မင်းရဲ့ သက်တမ်း အနှစ် ၅၀၀ကုန်သွားပြီ!" ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ နတ်ဆိုးအဘိုးအိုက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း မိုဖန်ကတော့ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပေါ်ထွက်လာသော ပေတစ်ရာခန့်မြင့်သည့် နတ်ဆိုးပုံရိပ်ကြီးမှာ မုယွန်၏ 'တိမ်တိုက်ဖြူ နိဗ္ဗာန်ဓား' ကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘာမိစ္ဆာကျင့်စဉ်လဲ!" မုယွန်၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားသည် မိုဖန်၏ နတ်ဆိုးပုံရိပ်လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း လွတ်မြောက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။

မိုဖန်သည် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်တော့ အရူးအမူး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက တောက်လောင်နေဆဲ။ "မင်းရဲ့ နိဗ္ဗာန်ဓားက ငါ့အတွက်တော့ ကလေးကစားစရာပဲ။ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်း အနှစ် ၅၀၀နဲ့ လဲလှယ်ထားတဲ့ ဒီဓားချက်ကို... မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမလား ကြည့်ရအောင်"

မိုဖန်သည် သူ၏ 'နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ဓား' ကို လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားပြီး အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းများစွာက မုယွန်ဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဓားကွက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ဥပဒေသများကို ဖျက်ဆီးပစ်သည့် 'ကမ္ဘာပျက်ကိန်း နတ်ဆိုးဓား' ပင် ဖြစ်သည်။

မုယွန်သည် အသက်ဘေးကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ပေါက်ကွဲစေကာ ခုခံရန် ပြင်လိုက်စဉ်... ရုတ်တရက် လေထုကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိုဖန်၏ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဆိုးဓားချက်နှင့် မုယွန်၏ အသက်လုခုခံမှုတို့မှာ လေထဲတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးကြီးသည် အရက်အိုးကို တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားသို့ အသာအယာ လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးနံ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဘိုးကြီးက သူ၏ လက်ချောင်းကို လေထဲတွင် အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

မိုဖန်၏ ဧရာမ နတ်ဆိုးပုံရိပ်ကြီးမှာ ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲပျက်ပြယ်သွားသလို၊ မုယွန်၏ ဝိညာဉ်ဓားမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ မုယွန်မှာ ထိုဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး အသက်ပင် မရှူဝံ့တော့ပေ။ သူသည် ယခုမှ သိလိုက်ရသည်... ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤအဘိုးကြီးမှာ 'ဝိညာဉ်ပင်လယ်' ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည့် 'နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းခြင်း' (Deity Transformation) အဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေကြောင်းပင်။

လင်ရှီသည် အော်ဟစ်ကာ မိုဖန်ဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း အဘိုးကြီးက လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။ "မထိနဲ့... သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေက ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေတာ။ မင်း ထိလိုက်ရင် မင်းပါ အမှုန့်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

အဘိုးကြီးသည် မိုဖန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဝါးကို တင်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် အဘိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းများ စီးဆင်းသွားပြီး မိုဖန်၏ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

"တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းက ကောင်... မင်း အခုချက်ချင်း ပြန်တော့။ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားပြောလိုက်... ကျဆုံးနေသောဓားဂိုဏ်းကို နောက်တစ်ခါ လာနှောက်ယှက်ရင် ငါကိုယ်တိုင် တိမ်တိုက်ဖြူတောင်ကို ဓားနဲ့ ပိုင်းပစ်မယ်လို့" အဘိုးကြီး၏ အသံမှာ အေးစက်သော်လည်း တောင်တန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည်။မုယွန်သည် ဘာစကားမှ မပြောဝံ့ဘဲ ဒဏ်ရာရနေသော တပည့်များကို ဆွဲကာ ဓားပျံပေါ်သို့ တက်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အပိုင်း (၁၁၆) - ဝိညာဉ်၏ အက်ကွဲကြောင်းနှင့် နတ်ဆိုး၏ အကြွေး

မုယွန်နှင့် တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းသားများ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ကျဆုံးနေသောဓားဂိုဏ်း၏ ကွင်းပြင်တွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လရောင်အောက်တွင် လဲကျနေသော မိုဖန်၏ ဆံပင်ဖြူဖြူများသည် အိုမင်းရင့်ရော်မှု၏ ပြယုဂ်အဖြစ် ကျောချမ်းဖွယ် တောက်ပနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သက်တမ်း နှစ် (၅၀၀) မှာ နတ်ဆိုးမီးလျှံထဲတွင် ပြာကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အိမ် (Soul Abode) မှာလည်း အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်လေး... မင်းက တကယ့်ကို အရူးပဲ။ မင်းရဲ့ အရင်က လောင်ကျွမ်းခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာတွေတောင် မကျက်သေးဘူး... အခု တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီ" ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ နတ်ဆိုးအဘိုးအိုသည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် ရေရွတ်နေရှာသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးကြီးသည် မိုဖန်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိုဖန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ဖဝါးတင်လိုက်သည့်အခါ မိုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နက်မှောင်လှသော အမှောင်ထုနှင့် ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက သာမန်ဆေးလုံးတွေနဲ့ ကုလို့ရတာမဟုတ်ဘူး" အဘိုးကြီးက လင်ရှီကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။ လင်ရှီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး မိုဖန်၏ အေးစက်နေသော လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အဘိုးကြီးသည် သူ၏ ခါးမှ အရက်အိုးကို ဖွင့်ကာ မိုဖန်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အရည်အချို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထိုအရည်မှာ အရက်မဟုတ်ဘဲ 'ဝိညာဉ်မူလရည်' (Essence Source Liquid) ဖြစ်ပြီး အဘိုးကြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ရတနာပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအရည် ဝင်သွားသည်နှင့် မိုဖန်၏ အက်ကွဲနေသော ဝိညာဉ်အိမ်မှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ခဏတာ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း ဆံပင်ဖြူများမှာတော့ မည်းနက်မလာခဲ့ပေ။

မိုဖန်၏ သတိမေ့မြောနေသော အသိစိတ်ထဲတွင်... သူသည် မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ထိုခဏတွင် ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးဆီမှ နွေးထွေးသော အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုဖန်၏ ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်အက်ကွဲကြောင်းများကို သွားရောက် ဖာထေးလိုက်သည်။ မိုဖန်၏ သက်တမ်း နှစ် (၅၀၀) ဆုံးရှုံးမှုကို ယွဲ့အာက သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားအချို့ဖြင့် အသက်ဆက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မိုဖန်သည် အသိစိတ်ထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်နေမိသည်။ "မလုပ်နဲ့ ယွဲ့အာ! မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ သုံးလိုက်ရင် မင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်!"သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် မိုဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း အမိုးပေါ်က ဖုန်မှုန့်များနှင့် ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသော လင်ရှီပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်ဖြူဖြူတစ်မျှင်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝဲကျလာသည်။ "နှစ် (၅၀၀) လား..." မိုဖန်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို လေးလံလာသော်လည်း ၎င်းမှာ 'ဝိညာဉ်အခြေပြုခြင်း' အဆင့်တင်မဟုတ်တော့ဘဲ 'ဝိညာဉ်အမြုတေ' (Core Formation) အဆင့်၏ တံခါးဝကို လှမ်းကိုင်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နိုးပြီလား... ကောင်လေး" ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးကြီးက အခန်းထောင့်တွင် ထိုင်ကာ ဓားတစ်လက်ကို သွေးနေရင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်ကို လဲပြီး ရခဲ့တဲ့ အဲဒီ နတ်ဆိုးဓားက အခု မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သတိထား... မင်း နောက်တစ်ခါ သက်တမ်းလောင်ကျွမ်းရင် ဘယ်နတ်ဘုရားမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မိုဖန်သည် အဘိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သေရမှာကို ကျွန်တော် မကြောက်ဘူး။ ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်မှာကိုပဲ ကြောက်တာ"

.. မိုဖန်ဟာ အခုတော့ ဖြူဖွေးတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့အတူ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ 'နတ်ဆိုးဓားသမား' တစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပါပြီ။ ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးက မိုဖန်ကို ကယ်တင်ရင်း အားနည်းသွားတဲ့အတွက် မိုဖန် ဘယ်လိုမျိုး အပူတပြင်း ဆေးလုံးတွေ ရှာဖွေဦးမလဲ? ပြီးတော့ တိမ်တိုက်ဖြူဂိုဏ်းက မုယွန်ရဲ့ သတင်းစကားကြောင့် အခြား ဂိုဏ်းကြီးတွေကရော ဒီ 'ကျဆုံးနေသောဓားဂိုဏ်း' ကို ဘယ်လို အကြည့်နဲ့ ကြည့်လာကြမလဲဆိုတာ... အပိုင်း (၁၁၇) မှာ ဆက်လက် ရှုစားကြပါဦး။

အပိုင်း (၁၁၇) - ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်နှင့် ဓားဦးထိပ်က ကံကြမ္မာ

မိုဖန်၏ စကားအဆုံးတွင် အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်အဘိုးကြီးသည် လက်ထဲမှ သွေးနေသော ဓားကို ချလိုက်ပြီး၊ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များနှင့် အိုမင်းရင့်ရော်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည့် မိုဖန်ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုးကြီး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မိုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လောင်ကျွမ်းသွားသော နှစ် ၅၀၀ သက်တမ်း ၏ အပိုင်းအစများကို မြင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လိုပဲ မာကျောတာပဲ" အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ သေမင်းကို တားလို့မရဘူး။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အမြုတေက အခု အက်ကွဲနေပြီ။ ဒီတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မင်း နောက်ထပ် သုံးလထက် ပိုမခံဘူး"

မိုဖန်သည် သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲတွင် နတ်ဆိုးအဘိုးအိုက ငြိမ်သက်နေသည်။ "မိုဖန်... ငါ မင်းကို တားခဲ့သားပဲ။ မင်းရဲ့ အရင်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တွေက ဒီကမ္ဘာမှာ အခြေမကျသေးခင်မှာ သက်တမ်းကို အဲဒီလောက်အထိ လောင်ကျွမ်းလိုက်တာက မင်းရဲ့ လမ်းစဉ်ကို မင်းကိုယ်တိုင် ပိတ်လိုက်တာပဲ"

"လမ်းပိတ်ရင်... လမ်းအသစ်ကို ငါ ထပ်ဖောက်မယ်" မိုဖန်က ဝိညာဉ်ထဲမှနေ၍ ခက်ထန်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသိစိတ်ကို ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ယွဲ့အာ၏ ဝိညာဉ်စလေးမှာ သူမ၏ စွမ်းအားအချို့ကို သုံးပြီး မိုဖန်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန် မှိန်ဖျော့နေရှာသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက မိုဖန်၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။

အဘိုးကြီးသည် အခန်းထောင့်ရှိ သေတ္တာအိုလေးတစ်ခုထဲမှ ဝါကျင်နေသော စာအုပ်အစုတ်လေးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ မိုဖန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့ 'ကျဆုံးနေသောဓားဂိုဏ်း' ရဲ့ တကယ့် အမွေအနှစ် 'ဝိညာဉ်ပြုပြင်ခြင်း ဓားကျင့်စဉ်' (Soul-Mending Sword Sutra) ပဲ။ ဒါက သာမန်တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်စဉ်မဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဓားအဖြစ် သွေးပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြန်ဖာထေးတဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သတိထား... ဒီကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ဓားနဲ့ အကြိမ်ပေါင်း သန်းချီပြီး အမွှန်းခံရသလို နာကျင်လိမ့်မယ်။ မင်း တောင့်ခံနိုင်ရင်... မင်းရဲ့ သက်တမ်းကို ပြန်တိုးဖို့ လမ်းစ မြင်ရလိမ့်မယ်။ မတောင့်ခံနိုင်ရင်တော့ မင်း အခုချက်ချင်း သေသွားလိမ့်မယ်" အဘိုးကြီး၏ စကားက အေးစက်လှသည်။

မိုဖန်၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အိမ်ကို ဓားငယ်လးများဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူသည် နောက်မဆုတ်ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယွဲ့အာ၏ အပြုံးကိုသာ မြင်ယောင်နေသည်။ "ယွဲ့အာ... ကိုယ် မသေနိုင်ဘူး။ ကိုယ် မင်းကို အသက်ပြန်သွင်းပေးရဦးမယ်။ ဒီစကြာဝဠာကြီး တခုလုံးက ကိုယ့်ကို သေစေချင်ရင်တောင်... ကိုယ်က ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရှင်သန်ပြမယ်!"