ရေကန်ဘေးမှ ညဘက်ဆုံတွေ့မှု။

လီကျွယ်သည် ချူလျန်အား ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြလိုက်သည်။

ပုံပြင်၏ အဓိကဇာတ်ကောင်မှာ စီတုယန်ဖြစ်၏။ သူမသည် သာမန် ရုပ်ရည်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ချမ်းသာသော မိသားစု ရှိပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝတစ်ခု နေထိုင်ရန် လိုအပ်သည့် အရာအားလုံး သူမ၌ ရှိခဲ့သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့်၊ လွန်ခဲ့သော (၂)နှစ်က စီတုယန်၏ နေအိမ်တွင် မီးလောင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူမ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း၊ မီးကြောင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း လောင်ကျွမ်းခဲ့ပြီး၊ ကြည့်ရဆိုးသော အမာရွတ်များနှင့်အတူ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စီတုယန်သည် တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်၏ (၃၇)ကြိမ်မြောက်အတန်းမှ သာမန် ကျောင်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်၊ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် အရာရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စီတုယန်၏ အတန်းဖော်များသည် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို ဇာပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ အမာရွတ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ဆံပင်အထူကြီး ချထားသော်လည်း၊ အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆူပူသောင်းကျန်းပြီး နောက်ပြောင်တတ်သော အတန်းဖော်အချို့သည် သူမအား တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားအောင် ဖိအားပေးလိုသဖြင့် ပုံမှန် အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းကုံးသည် နေ့တိုင်း သူမအား ရုပ်ဆိုးမဟု အော်ဟစ်လေ့ ရှိပြီး၊ ဝူရှောင်အန်းသည် စက္ကူလုံးများဖြင့် သူမအား မကြာခဏ ပစ်ပေါက်လေ့ ရှိသည်။

ချန်တသည် မီးလောင်ပြီးနောက် စီတုယန် မီးကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့လာကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း၊ ကောက်ရိုးအချို့ကို မီးရှို့ပြီး သူမအား ခြောက်လှန့်လေ့ ရှိသည်။

ယန်ရှောင်ဟူသည် လစဉ် သူမထံမှ ငွေ (၅)တေးလ် တောင်းခံလေ့ ရှိသည်။

စီတုယန်တစ်ယောက် လက်လျှော့ရန် တွေးတောခဲ့သည်။ သူမ ကျောင်းမတက်ချင်တော့ပေ။ သို့သော်၊ လီကျွယ်က သူမကို ကြံ့ကြံ့ခံရန် အားပေးခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။ အတန်းထဲတွင် သူမကို အနိုင်ကျင့်သူ သို့မဟုတ် သူမကို လုံးဝမကြည့်ရဲသူ ကျောင်းသားများ အားလုံးအနက်၊ လီကျွယ်တစ်ဦးတည်းသာ သူမအပေါ် စစ်မှန်သော ကြင်နာမှု ထားရှိခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်၊ တိတ်ဆိတ်ပြီး အနေအေးသော လီကျွယ်နှင့် အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှ တဖြည်းဖြည်း သီးသန့်ဆန်လာသော စီတုယန်တို့သည် မျိုးစိတ်တူများကဲ့သို့ အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရှိလာပုံရသည်။

လီကျွယ်သည် သတ္တိရှိရန်နှင့် ကျောင်းဆက်တက်ရန် စီတုယန်ကို ဆက်လက် အားပေးခဲ့သည်။ သူမ လွတ်သွားသော သင်ခန်းစာများအတွက် ကူညီပေးပြီး၊ အနိုင်ကျင့်သူများ သူမကို ပစ်မှတ်ထားသောအခါ သူမဘက်မှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် အနိုင်ကျင့်သူများက သူ့ကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာလေ့ ရှိသော်လည်း၊ သူ ဇွဲမလျှော့ခဲ့ပေ။

မီးမလောင်မီက၊ လီကျွယ်နှင့် စီတုယန်တို့သည် သာမန်မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူမ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့သည် မိတ်ဆွေရင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သူမအတွက် မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေးခြင်းအားဖြင့်၊ စီတုယန် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်လာအောင် ဖြည်းညှင်းစွာ ကူညီပေးနိုင်မည်ဟု လီကျွယ် ထင်မြင်ခဲ့သည်။

သို့သော်၊ တစ်နေ့တွင် သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ကန်ဘေးတွင် စာဖတ်နေကြစဉ်၊ လီကျွယ် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သူ နိုးလာသောအခါ၊ စီတုယန်က သူ့ကို ကြိုးတုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စီတုယန်သည် လီကျွယ်၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကြိုးဖြင့် စုစည်းချည်နှောင်လိုက်ပြီး ဓားတစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမ လီကျွယ်ကို ချစ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့မျက်နှာကိုဖျက်ဆီးပြီး သူ့ကိုပါ လူရာမဝင်သော ရုပ်ဆိုးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက၊ သူတို့ ထာဝရ အတူတူ ရှိနေနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

လီကျွယ်သည် သူမကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရပြီး၊ သူ၏ စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

သူမ လုပ်ချင်သည်မှာ သူ့အား သူမကဲ့သို့ လူရာမဝင်သော ရုပ်ဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေရန်သာ ဖြစ်၏။

အသဲအသန်ရုန်းကန်ပြီးနောက်၊ စီတုယန်၏ဓား အနီးကပ်မရောက်လာမီ ကံသီစွာဖြင့် လီကျွယ်တစ်ယောက် ကြိုးဖြေနိုင်ကာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

စီတုယန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမအား အရူးမဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူမကို နောက်ထပ် မကြည့်ရဲတော့သဖြင့် နောက်လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ၊ စီတုယန်တစ်ယောက် ရေကန်ထဲတွင် ရေနစ်သေဆုံးသွားကြောင်း လီကျွယ် ကြားလိုက်ရသည်။

လီကျွယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သူလုပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်သည်၊ မှားယွင်းသည်အား သူ မသိတော့ချေ။

သို့မဟုတ်၊ သူမအပေါ် ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းက အဘယ်ကြောင့် သူမဘက်မှ ထိုကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လာရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်တော့ပေ။

သူမကို အရူးမဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်ခြင်းသည် သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ကုန်ဆုံးစေသော နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ်မျှင်တစ်စ ဖြစ်သွားစေသည်လား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသိတော့ပေ။

(၇)ရက် ကြာပြီးနောက်၊ ဝူရှောင်အန်းနှင့် ကျန်းကုံးတို့၏ အလောင်းများကိုလည်း ရေကန်ထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကျောင်းတော်ရှိ လူတိုင်းက စီတုယန်၏ ကလဲ့စားဝိညာဉ်ပြန်လာပြီး လက်စားချေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မည်လောဟု ခန့်မှန်းနေကြသည်။

လီကျွယ်သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးတောခဲ့သည်။

'သူမပဲ ဖြစ်ရမယ်… သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့ လူတွေအားလုံးကို ပြစ်ဒဏ်ခတ်ဖို့ သူမ ပြန်ရောက်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်…'

သို့သော်၊ လီကျွယ် မသိခဲ့သည်မှာ... ။

သူသည် သူမ၏ လက်စားချေပစ်မှတ်တစ်ယောက် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ပင်…။

ထို့ကြောင့်၊ သူ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေရသည်။

...

ချူလျန်သည် ရောထွေးနေသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ ကြားခဲ့ရသော ပုံပြင်သည် အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်၊ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့တွင် တာဝန်ဝတ္တရားများ ရှိနေပေသည်။

လင်းပေ့သည် အပြင်ဘက်တွင် သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ချူလျန် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လင်းပေ့က မေးလိုက်သည်။ "သူ ဘာပြောလဲ..."

"ကျန်းကုံးနဲ့ ဝူရှောင်အန်း သေဆုံးသွားပြီးကတည်းက... ချန်တ ကျောင်းမလာတော့ဘူး... သူ အိမ်မှာပဲ တစ်ချိန်လုံး ပုန်းနေတယ်... ယန်ရှောင်ဟူကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း သွားလာနေပေမဲ့... နောက် (၂)ရက်လောက် အိမ်ထဲက ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"တကယ်လို့ စီတုယန်က ကလဲ့စားဝိညာဉ်တစ်ကောင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်... သူမက ကျောင်းတော်နောက်ဘက် တောင်ကုန်းနားကရေကန်မှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်..."

"ငါ အဲဒီနေရာကို သွားစစ်ဆေးလိုက်မယ်... မင်း ဒီမှာနေပြီး လီကျွယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေး..."

လီကျွယ်နှင့် စကားပြောဆိုမှုမှတဆင့်၊ သူ သိရှိခဲ့ရသော အရာများကို လင်းပေ့အား အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြပြီးနောက်၊ ချူလျန်သည် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ကျောင်းတော်နောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းဆီသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီကကိစ္စတွေကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်..." လင်းပေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ကလဲ့စားဝိညာဉ်ကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ သတိထားဦး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... စီတုယန်က အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက လုံးဝ မကျင့်ကြံခဲ့ဘူး... ဒီတော့ သူမ ကလဲ့စားဝိညာဉ် ဖြစ်လာရင်တောင်... ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ချူလျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ဓားပျံသည် တောက်ပသော အရောင်အဝါဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒီတစ်ခေါက်တွင် သူ၏ ဓားပျံအတွက် ပိုမို ရိုးရှင်းပြီး၊ အနည်းငယ် နှေးကွေးသော လေအကူပုံစံကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယခု အချိန်တွင်၊ ညဘက်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ ယင်းက ကျင့်ကြံသူများအတွက် ပိုမို အဆင်ပြေသည်။

အကယ်၍ နေ့ဘက်တွင် ပျံသန်းပါက၊ သာမန်လူများကို ထိတ်လန့်စေနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ညဘက်တွင် ပျံသန်းခြင်းသည် ပိုမို ရိုးရှင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ကျောင်းတော်နောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းသို့ ချူလျန် ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ ညမှောင်နေပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

လေတိုးသံများအလယ်တွင်၊ သစ်ပင်အရိပ်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေသည်။ သို့သော်၊ အမှောင်ထုထဲတွင် အရိပ်များစွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး လှုပ်ရှားနေကြသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သရဲခြောက်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော ညတစ်ညပင် ဖြစ်လေ၏။

ချူလျန် ချုံပုတ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး၊ ရန်သူကို သတိပေးမိမည် စိုးသဖြင့် သူ၏ ချီစီးဆင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ သူ ထိုနေရာတွင်သာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီ၊ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြတ်သန်းသွားသော လေတိုးသံကို သူ ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ သန်းခေါင်ယံအထိ စောင့်ဆိုင်းစရာ မလိုလိုက်ပေ။

'ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား...'

ချူလျန် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ အနီးအနားမှ အရိပ်မည်းတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

'ကြည့်ရတာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်နဲ့ တူတယ်... သူ ရောက်လာတာ တော်တော်စောသားပဲ...'

ချူလျန် သူ၏ ချီကို ဂရုတစိုက် ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲတွင် ဓားကို ဆွဲကိုင်လျက် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

သို့သော်၊ ထိုအမျိုးသမီး စောဏက ဖြတ်သန်းသွားသောနေရာသို့ သူ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ခြေရာလက်ရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရပေ။

'ဟမ်... သရဲဆိုရင်တောင်... ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး...'

ပတ်ဝန်းကျင်ဧရိယာတွင် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များလည်း မရှိပေ။ ချူလျန်သည် အခြေအနေကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော်၊ သူ မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချမိလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်၊ အပေါ်ဘက်မှ လေတိုးသံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

ရွှစ်...။

မြစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း၊ အဆင့်မြှင့်ထားသော ချီအလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်လည်း တူညီနေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..." တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် ဓားကို မြှောက်လိုက်ရင်း၊ ချူလျန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဓားသည် သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံနှင့်အတူ၊ ပြိုင်ဘက်၏လက်နက်နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားပြီး၊ ကျန်းအနည်းငယ် အကွာအဝေးအတွင်းရှိ သစ်ရွက်ကြွေများကို ကြေမွသွားစေသည့် လေပြင်းလှိုင်းတစ်ခုအား ဖြစ်ပေါ်လာစေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင်မှသာ၊ သူ၏ပြိုင်ဘက် ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နက်ကို သူ ကောင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်းသည် ဓားရှည်တစ်ချောင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းပေတံတစ်ချောင်း ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ဓားပျံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ကျောက်စိမ်းပေတံသည် သာလွန်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ပြိုင်ဘက်နှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကျောက်စိမ်းပေတံ၏ အင်အားအောက်တွင် သူ၏ဓား တုန်ခါနေသဖြင့် သူ သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချူလျန်၏ ပြိုင်ဘက်သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်အပြီးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ နောက်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး၊ (၁)ကျန်းအကွာအဝေးသို့ မဆင်းသက်မီ လေထဲတွင် ထပ်မံ၍ နောက်ပြန်ဂျွမ်း ထိုးလိုက်သည်။

သို့သော်၊ ထိုသူ၏ အခြေခံချီသည် မွန်မြတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် ချူလျန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုပေ။ သဘာဝလွန် သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူ၏ ပြိုင်ဘက်သည် အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသောကိုယ်ခန္ဓာနှင့် လုံးဝန်းသော ရင်သားအရွယ်အစားကို ပေါ်လွင်စေသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းနူးညံ့သော အသားအရေသည် လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေချေသည်။

"ဆရာမစုန့်လား…"

"ချူလျန်လား…"

နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

ချူလျန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူမှာ နေ့ဘက်က သူ တွေ့ဆုံခဲ့သော အမျိုးသမီးဆရာမ စုန့်ချင်းရီ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်၊ စုန့်ချင်းရီ၏ ရင်သားများသည် နေ့ဘက်၌ ထိုမျှလောက် မကြီးမားခဲ့ပေ။

ညတစ်ဝက်လောက် အတွင်းမှာပင် သိသိသာသာ ကြီးထွားလာခဲ့သည်မှာ...

အလွန် ထူးဆန်းလှပေသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခဏတာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျား/ရှင် ကလည်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လား..."

သူတို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တပြိုင်နက်တည်း ထပ်မံမေးလိုက်ကြပြန်သည်။

"ခင်ဗျား/ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

စုန့်ချင်းရီ၏မျက်နှာ ရဲကနဲ ဖြစ်သွား၏။

ထို့နောက်၊ သူမသည် မျက်နှာထားတင်းတင်း လုပ်လိုက်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လိုက်တုမနေနဲ့.."

ချူလျန် အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ၊ သူမ အရင်ပြောဆိုရန် ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"စောန မင်းနဲ့တွေ့တုန်းကတည်းက တစ်ခုခုလွဲနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... မင်း ဘယ်ကလဲ..." စုန့်ချင်းရီက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်ပါ... တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်ကို လာတာက... အင်း... တကယ်တော့... ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံထားလို့ပါ..." ချူလျန်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာမစုန့်ကရော..."

"ငါက ကျန်းနန် မွန်မြတ်သူများခန်းမဆောင်ကပါ..." စုန့်ချင်းရီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တောင်ပိုင်းတောင်တန်းကျောင်းတော်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်... ငါတို့က ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒီတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက်... ထုံးစံအတိုင်း ငါတို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ တရားခံကို မတော်တဆ သတိပေးမိမှာ စိုးရိမ်တဲ့ အတွက်... ဆရာမ အယောင်ဆောင်ပြီး ကျောင်းထဲကို ဝင်လာခဲ့တာ..."

'ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး...'

'အသက်ငယ်နေတာ မဆန်းတော့ဘူး...'

ချူလျန်က ပြောလိုက်သည်။ "မှန်ပါတယ်... ဒီကိစ္စမှာ ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်တွေ မပါဝင်သင့်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပ်နှံထားတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ပြီးမြောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေရုံပါပဲ...

အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်မှာ... သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရခဲ့လို့... ကျောင်းတော်နောက်ဘက် တောင်ကုန်းနားက ရေကန်ကို လာရောက်စစ်ဆေးတာပါပဲ... ဆရာမစုန့်... ဆရာမ ဒီရောက်နေမှတော့... စီတုယန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို သိပြီးသား ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်..."

စုန့်ချင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ (၂)ညလုံးလုံး ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ လှုပ်ရှားမှုအရိပ်အယောင် ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘူး... အခုလို ပုံရိပ်တစ်ခုဝေ့ဝဲနေတာ တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်ထိပေါ့လေ... အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်မိတာ... အဲဒီအတွက် ခွင့်လွှတ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..." ချူလျန် ခေါင်းအနည်းငယ်ခါရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီထူးဆန်းတဲ့အမှုကို ဖြေရှင်းချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတူတူ ရှိနေကြမှတော့... ကျွန်တော်တို့ စုဆောင်းထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို မျှဝေကြမလား..."

မကြာသေးမီက၊ ကျောင်းတော်တွင် အလုပ်ခန့်ထားခြင်း ခံရသော စုန့်ချင်းရီအနေဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော လီကျွယ်မသိရှိနိုင်သည့် လျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိထားနိုင်သည်ဟု သူ သံသယ ဖြစ်မိသည်။

စုန့်ချင်းရီသည် ချူလျန်၏ အကြံပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာသိချင်လဲ..."

"ကျွန်တော် သိချင်တာက..." ချူလျန် စုန့်ချင်းရီ၏ရင်ဘတ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ကောက်ကြောင်းပုံသဏ္ဌာန်ကို လက်များဖြင့် သရုပ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဆရာမစုန့်... မနက်ခင်းတုန်းက ရင်စည်း စည်းထားတာလား... ဘာလို့ အခု ညရောက်မှ... ဒီလောက် ကွာခြားသွားရတာလဲ..."